Op de Intensive Care werd er tegen mijn ouders gezegd dat het maar goed is dat ik zo sportief was en veel spierkracht had, omdat ik mijn MS anders niet had overleefd. Mijn spieren waren weg, die heeft mijn lichaam nodig gehad om te vechten tegen het MS-le

SHOPPING

Hoe Cath, die MS heeft, door sport weer kan lopen

"Je kunt niet meer geloven dat ditzelfde lijf verlamd is geweest"

Catharina (30) heeft de meest zware vorm van MS, een chronische aandoening aan het zenuwstelsel. Als ze nu niks doet, dan is de kans groot dat ze binnen twee jaar in een verzorgingstehuis zit. Maar dat is Cath niet van plan. De Amsterdamse haalde afgelopen december ruim € 100.000 op tijdens een crowdfunding project: precies genoeg geld voor haar speciale behandeling in Zweden. Vanaf nu blogt ze over haar leven, die ze 'De 9 levens van Cath' noemt.

Sport is een belangrijk deel van mijn leven. Dat is het altijd geweest. Voor mijn ziekte, 3 jaar geleden, stond ik elke dag om  7:00 uur in de sportschool. Ik sportte niet omdat ik een fitgirl was, maar omdat het me geestelijk hielp. Ik werd er rustig van.

Sporten met MS
Eigenlijk is er in die zin vrij weinig veranderd. Ik ben nog steeds afgetraind, maar niet meer zo Victoria's Secret-achtig als 'vroeger'. Dat vind ik ook niet belangrijk meer. Ik kan niet meer ‘kapot gaan’ of langer dan een uur trainen. Sinds mijn ziekte heb ik 30% van de kracht van mijn spieren verloren. En als ik hard train, kan ik het de rest van de dag vergeten. Ik moet nog douchen, aankleden, tanden poetsen, boodschappen doen en mijn huishoudelijke taken. Bovendien, als ik vermoeid of oververhit raak, is de kans groot dat ik me telkens verslik omdat ik dan minder controle heb over de spieren in mijn mond. Sta ik daar dan een beetje te hoesten. Ook het praten gaat dan niet goed meer. Laat staan dat het daarna nog lukt om iets op te schrijven. 

"Je kunt niet meer geloven dat ditzelfde lijf verlamd is geweest"

En toch zorgt sporten ervoor dat ik veel wél kan
Hoe ik omga met al die hobbeltjes? Paradoxaal genoeg door te sporten. Het maakt me rustig, relaxed en mijn hoofd vrij. Ik train daarom bewust bepaalde spiergroepen  om mijn lichaam weer sterk te maken. Mijn hoofd en nek om het te kunnen dragen en draaien, mijn benen, heupen, rug en core om rechter op te staan en beter te lopen en mijn rug en core om rechtop te zitten. Ook train ik mijn armen. Die moeten mijn benen vaak compenseren. Tot slot train ik mijn handen en onderarmen, om me vast te houden. Je kunt niet meer geloven dat ditzelfde lijf verlamd is geweest. En dat vind ik stoer van mijn lichaam. Het heeft zichzelf een weg terug geknokt. Dat was naast een zware ook een pijnlijke weg.

Laatst liep ik op straat, toen mijn benen ineens niet meer wilden. Ze waren op. Waar ik eerder in paniek raakte (HOE kom ik thuis, ik had ook niet iemand bij me) merkte ik dat mijn spieren het overnamen. Daardoor kon ik naar huis. Zonder hulp én lopend. Dat was goed voor mijn zelfvertrouwen: mijn lichaam flikte het weer!

Als je jaren alleen maar ziekenhuizen en revalidatiecentra hebt gezien, dan is deze setting (no offence) gezonder

Relaxter sporten
Vroeger sportte ik onder tijdsdruk, omdat ik daarna direct naar mijn werk moest. Dat heb ik nu minder. Toch voel ik die druk soms  nog een beetje, als ik te snel na mijn training een afspraak heb ingepland. Ik zit nu bij een andere sportschool, waar ik ook vrienden heb gemaakt en waar iedereen superaardig is. De omgeving werkt ook mee. Als je jaren alleen maar ziekenhuizen en revalidatiecentra hebt gezien, dan is deze setting (no offence) gezonder. Ik heb weer het gevoel dat ik me op plaatsen begeef waar een dertiger normaal gesproken komt. Als ik een slechte dag heb maar me nog wel kan verplaatsen, ga ik naar de gym voor een kop koffie. Dan sla ik de training een keer over

Comeback dankzij sport
Op de Intensive Care werd er tegen mijn ouders gezegd dat het maar goed is dat ik zo sportief was en veel spierkracht had, omdat ik mijn MS anders niet had overleefd. Mijn spieren waren weg, die heeft mijn lichaam nodig gehad om te vechten tegen het MS-leger . ik was helemaal verlamd. Ik kon niet meer zelfstandig ademen, een half jaar niet eten, drinken of praten. Ik had zelfs een pechsonde (een gat in je buik dat rechtstreeks naar je maag gaat). Maar nu heb ik een enorme stap gemaakt, mede dankzij sport.  Ik train om weer spierkracht te hebben die mijn lichaam hard nodig heeft. Als mijn lichaam voor mij vecht, dan zorg ik voor een goed leger tegen de ziekte!

TOP
Menu
Ads for you!

Hi you!

Wij zien dat je een adblocker gebruikt die ervoor zorgt dat je geen advertenties ziet op Glamour.
Dit vinden wij jammer, want daardoor missen we inkomsten die we hard nodig hebben om jou
de meest awesome content te bieden? Merk dan onze site als 'veilig' aan en volg deze instructies.

Thanks a million!

Sluiten