Ik heb geen spijt van mijn abortus

'Ik heb me lang geschaamd'

A wooden figure of a woman with a void inside in the shape of a child. The concept of the loss of child, abortion of pregnancy, miscarriage. Infertility in women. unhappy mother lost her child
Andrii YalanskyiGetty Images

Eline Cordie (33) was de afgelopen vijftien jaar onder andere go-go danseres, suikerspinverkoopster en mislukt fotomodel. Nu schrijft ze elke week voor Glamour over alles wat haar bezighoudt.

Afgelopen week was ik in Amerika op vakantie. Mijn vrouwelijke vrienden daar zijn woest: in de conservatieve staten Georgia en Alabama is abortus sinds kort bij wet strafbaar, zelfs als de vrouw zwanger is geworden als gevolg van incest of verkrachting. Artsen die een abortus uitvoeren in deze staten kunnen zelfs veroordeeld worden tot 99 jaar gevangenisstraf. Hier in Nederland kunnen vrouwen sinds 1984 legaal een zwangerschap laten afbreken. Maar recentelijk ligt ook bij ons het recht op abortus onder vuur: vrouwen die in Nederland een abortuskliniek bezoeken worden steeds vaker lastiggevallen door “pro-life” demonstranten.

In mijn linkse bubbel ga ik ervan uit dat de meesten voor het recht op abortus zijn. Op social media zie ik dan ook de ene na de andere post voorbijkomen over de abortusban in Amerika. Maar bijna niemand praat over hun eigen abortus. Hoe progressief Nederland ook is, er rust toch echt een taboe op. Helemaal als er geen sprake was van een “noodsituatie”.

Ook ik liet ooit een zwangerschap afbreken. Ik was 25 en slordig geweest met de pil. Ik had weliswaar een relatie maar die was niet bepaald stabiel. Ik studeerde nog, was meestal blut en woonde een maand antikraak hier en een maand in onderhuur daar. Ik wilde in de verre toekomst wel kinderen maar voelde me op dat moment absoluut nog niet klaar om moeder te worden. En dus liet ik abortus plegen. Het was een korte ingreep, onplezierig maar niet echt pijnlijk te noemen. Na afloop was ik verdrietig en achteraf dacht ik er nog wel eens aan. Maar een traumatische ervaring? Nee.

Uiteraard was het dom en onzorgvuldig van me om een pil te vergeten. Ik heb me dan ook lang geschaamd voor mijn abortus: als ik nou extreem jong was geweest of verkracht… oké. Maar een kind laten weghalen dat het resultaat was van een slordigheid kon ik maar moeilijk rechtvaardigen voor mezelf. Toen ik jaren later weer zwanger werd – dit keer gewenst – voelde ik me opnieuw schuldig. Opeens besefte ik me hoe bijzonder het is als er leven in je groeit, leven dat niet vanzelfsprekend gezond ter wereld komt. En hoeveel vrouwen dat heel graag zouden willen maar het niet kunnen. Dat neemt niet weg dat mijn beslissing op dat moment de juiste was, voor mij. Ik voel me er niet meer schuldig over en ik heb er geen spijt van. Ik was er nog niet aan toe om moeder te worden en die reden volstaat.

Inmiddels heb ik twee jonge kinderen en weet ik uit ervaring hoezeer je leven verandert als je een kind krijgt – op alle vlakken. De komst van een kind zet je leven op z’n kop, ook als je volop steun krijgt van je omgeving. Des te meer sta ik achter mijn beslissing toentertijd en het recht voor alle vrouwen om een zwangerschap te laten afbreken. Om zeggenschap te hebben over hun eigen lichaam. Wat de reden ook is.

Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Body