Reality story: 'Ik beviel van een dochter, terwijl ik niet wist dat ik zwanger was'

Het was alsof ik in een horrorfilm beland was

onverwacht-zwanger
Renee de Groot

Esmé (24) kreeg vier jaar geleden de schrik van haar leven: ze beviel van een dochter – terwijl ze niet wist dat ze zwanger was. ‘De artsen vonden mijn bevalling maar wát interessant.’

Buikpijn

"Om zes uur ’s ochtends werd ik wakker met vreselijke buikpijn. Negentien was ik en ik woonde nog bij m’n moeder en stiefvader. Ik dacht: ach, ik zal wel ongesteld worden, en draaide me nog eens om. Maar de pijn ging gedurende de ochtend niet weg, sterker nog: het werd steeds erger. Ik kan me herinneren dat ik op een gegeven moment onwijze honger kreeg en chips en chocola tegelijk ging eten. Mijn stiefvader stond op het punt om naar z’n werk te gaan en zei: ‘Vind je het gek dat je buikpijn hebt, als je dat eet!’ Ook hij had niets in de gaten. De pijn was hevig, maar ebde steeds ook weer weg. Dus ik was niet echt gealarmeerd. Het kwam niet eens in me op om de huisarts te bellen. Rond drie uur ’s middags verergerden de krampen. Ik had ook een drukkend gevoel, alsof ik heel nodig naar de wc moest, maar als ik dan ging zitten kwam er niks. Ik dacht: douchen, dat helpt vast. Wat er toen gebeurde zal ik nooit vergeten. Onder de douche werd mijn buik heel hard. Een gevoel dat ik nooit eerder had gehad; alsof er vanbinnen een ballon werd opgeblazen. Ik ging voor de spiegel staan en zag tot mijn grote schrik dat bij elke kramp de huid van mijn buik scheurde. Het was alsof ik in een horrorfilm beland was. Ik krijg nog steeds kippenvel als ik eraan denk. Op dat moment dacht ik, puber die ik was: ik heb een tumor in m’n buik. Maar na een googelsessie wist ik dat dat onzin was. Misschien moeilijk te geloven, maar ook toen overwoog ik niet de dokter te bellen. Ik dacht wel: dit moet ik vanavond met mama bespreken. Ik ben een beetje gaan tekenen, want dat doe ik graag in m’n vrije tijd."

Bevallen met publiek

"Tegen de avond was de pijn niet meer vol te houden. Mijn moeder zat met haar telefoon op stil in een toneelvoorstelling, maar mijn stiefvader kwam thuis en bracht me naar de spoedeisende hulp. De rit daarnaartoe was verschrikkelijk. Ik dacht dat ik doodging. Mijn stiefvader riep: ‘Dit moeten nierstenen zijn,’ want die had mijn broer net gehad. Eenmaal aangekomen, kreeg ik net als alle patiënten een kleur toebedeeld. De ergste gevallen kregen rood, de lichte gevallen, met een gekneusde pink ofzoiets, groen. Ik kreeg groen en heb voor mijn gevoel uren moeten wachten voordat ik geholpen werd. Op dat moment probeerde ik me sterk te houden, suck it up, het is waarschijnlijk niks. Dat zeiden de verplegers ook: het zal wel meevallen. En dat geloofde ik. Maar achteraf vraag ik me af hoe ik het in godsnaam volgehouden heb. Op een gegeven moment ben ik midden in de wachtkamer keihard huilend op de grond gaan liggen. Dat hielp: we mochten eindelijk naar de arts."

‘Bij elke kramp scheurde de huid van mijn buik. Het was alsof ik in een horrorfilm beland was’

"Toen die na het onderzoek suggereerde dat ik zwanger was, wuifde ik het weg. Dat kán helemaal niet, zei ik. Maar na een echo kreeg ik te horen: ‘Je bent zwanger en hebt negen centimeter ontsluiting. Je gaat nú bevallen.’ Woedend was ik. Omdat ik me rot schrok, maar ook omdat de artsen het allemaal maar wát interessant vonden. Er stond een heel team rond mijn bed en er liepen steeds mensen in en uit. Op een gegeven moment heb ik geschreeuwd dat iedereen van me af moest blijven en moest oprotten. Maar ze gingen niet. Amily is geboren omringd door een publiek van mannelijke artsen. Al die mensen om me heen, daar heb ik nachtmerries over gehad."

Het de vader vertellen

"Tijdens de geboorte zei ik tegen mezelf: er komt een kind, maar dit is niet mijn kind. Ik was ervan overtuigd dat ik het zou afstaan. Ik realiseer me nu dat dat was omdat we mijn moeder maar niet te pakken kregen. Ik had geen idee wat zij zou zeggen, of ze boos zou zijn. Uiteindelijk is ze in de pauze van de voorstelling uit het publiek gehaald en heeft mijn stiefvader haar telefonisch verteld dat ze oma was geworden. Na de geboorte kreeg ik haar eindelijk aan de lijn, ze zei: ‘Wat een geweldig nieuws, ga maar een naam uitkiezen.’ Pas toen voelde ik dat het goed was en kon ik echt voor Amily kiezen, haar voeden en in m’n armen wiegen. Natuurlijk moesten we Amily’s vader, Joep, op de hoogte brengen. We waren wel verliefd op elkaar, maar niet officieel een stel. We waren jong en wilden vrij zijn. Ik wist niet duizend procent zeker dat hij de vader was, maar toen ik Amily zag, was alle twijfel weg. Ze leek enorm op Joep. Mijn moeder heeft hem gebeld en voorzichtig verteld dat hij een kind gekregen had. Natuurlijk schrok hij enorm. In de weken daarna is hij regelmatig op bezoek gekomen. Toen na drie weken de uitslag van de vaderschapstest kwam, zijn we als gezinnetje langzaamaan samen dingen gaan doen. Wandelen langs het water, bijvoorbeeld. Ik kan me herinneren dat hij bij een van die afspraken heel serieus en bezorgd bezig was met de draagzak; of ze daar wel goed in zat. Toen wist ik: het is goed, hij is nu echt vader."

‘Toen na drie weken de uitslag van de vaderschapstest kwam, zijn we als gezin samen dingen gaan doen'

"De eerste twee jaar heb ik me heel schuldig en dom gevoeld. Tegenover mezelf, mijn omgeving en Amily. Ik had, als vrouw, toch moeten weten dat ik zwanger was? Hoe dom kon ik zijn, dat ik het niet gemerkt had? Maar echt waar, er zijn foto’s van me in bikini op Lowlands, toen ik zeven maanden zwanger was: geen spoortje buik. En ik menstrueerde in mijn stopweek van de pil ook gewoon. Ik was vooral bang dat Amily een nare tijd in mijn buik had gehad; dat ze niet voldoende ruimte had gehad, of dat ze last had gehad van mijn gefeest, inclusief partydrugs en sigaretten. We wonen in een dorp tussen Amsterdam en Utrecht en iedereen kende het verhaal. Op een gegeven moment hoorde ik mensen voor me in de rij van de supermarkt zelfs over me roddelen. Maar ik heb die schuldgevoelens los kunnen laten. Het gaat goed tussen Joep en mij, ik heb mijn diploma gehaald en we willen graag een tweede kindje. En het belangrijkste: het gaat ontzettend goed met Amily. Ze is een heel blij, gezond, gelukkig kind. Ik weet nu dat ik een goede moeder ben, ondanks onze bijzondere start. Ik zou onze dochter nooit meer kunnen missen."

Hoe dan

Gynaecoloog-perinatoloog Frans Klumper (Leids Universitair Medisch Centrum) legt uit: "Per jaar komen onopgemerkte zwangerschappen ongeveer vijftig à zestig keer voor. Mensen reageren vaak onthutst als ze horen over een dergelijke zwangerschap; hoe kún je het niet in de gaten hebben, is dan de vraag. Maar het kan zomaar zijn dat de vrouw door pilgebruik regelmatig blijft menstrueren. Misschien voelt ze wat gerommel in haar buik, maar dat wijt ze aan haar darmen. En als ze voller wordt, trekt ze een grote trui aan. Het gaat om de mindset: als je er geen rekening mee houdt dat je zwanger zou kunnen zijn, schrijf je eventuele symptomen toe aan andere zaken. Het staat simpelweg niet op je radar. Voor het kind hoeft de situatie niet schadelijk te zijn; de baarmoeder zal hoe dan ook de ruimte nemen die nodig is. Nadeel aan een onopgemerkte zwanger– schap is dat er geen sprake is van risicobeperking. Want de moeder rookt en drinkt misschien gewoon door. Dat kan slecht zijn voor de ontwikkeling van de placenta en de groei van het kind. En drugsgebruik (met name coke) kan voor afwijkingen bij de baby zorgen. De pil is een veilig voorbehoedmiddel, mits goed gebruikt. Als je een erg onregelmatig leven hebt, de pil soms vergeet maar wel seksueel actief bent, kan een spiraaltje uitkomst bieden. Bij twijfel (wel/niet zwanger) geeft in de meeste gevallen een simpele zwangerschapstest van de drogist uitsluitsel."

Het interview met Esmé verscheen eerder in ons julinummer. Deze maand ligt er ook weer een gloednieuw issue in de winkel, met iedere maand weer real life verhalen en nog veel meer. Je bestelt 'm hier online!

Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Body