Glamtalk: Tatjana Almuli over haar overgewicht

'Ik dacht dat als ik eenmaal slank zou zijn, mijn leven pas écht zou beginnen'

Tatjana Almuli
Nikki Schuurman

Tatjana viel 56 kilo af in het televisieprogramma ‘Obese’. Nu word ik eindelijk gelukkig, succesvol en blij met mezelf, dacht ze. Nope. Want wat blijkt: je gewicht bepaalt je geluk niet.

“Wauw, wat ben je veel afvallen. En wat ben je knáp geworden. Je zit nu zeker veel lekkerder in je vel, hè?” Het was 2015, ik was bijna zestig kilo afgevallen en dit soort opmerkingen waren dagelijkse kost. Een jaar eerder kreeg ik opmerkingen van een heel ander kaliber. Familieleden, medische experts en (seks)partners zeiden dingen als: “Je hebt zo’n mooi gezicht, als je dunner zou zijn, was je pas écht knap.” En: “Als je afvalt, word je gezonder en krijg je eindelijk een sociaal leven.” Of deze: “Je moet echt wat aan je gewicht doen hoor. Als het zo doorgaat, krijg je nooit een man of baan.”

Smakeloze shakes

Ik was mijn hele leven al dik. En dan niet een paar kilo te zwaar, maar zo dik dat er geen twijfel over bestaat dat je volgens het heersende gezondheids- en vooral schoonheidsideaal zou moeten afvallen. Ik had alles geprobeerd: verschillende therapieën en programma’s in het ziekenhuis. Als tiener ben ik zelfs in een afvalkliniek opgenomen geweest en jaren later heb ik hulp ingeschakeld van een bekend centrum voor eetstoornissen. En ik had natuurlijk talloze diëten gevolgd. Van smaakloze shakes en Sonja Bakkeren, tot koolhydraatarm, vet- en suikervrij eten: been there, done that – maar zonder het gewenste resultaat. Soms viel ik wat af – maar nooit veel – en uiteindelijk kwamen de kilo’s er altijd weer aan, mét rente.

Dik-zijn was soms onpraktisch: ik moest altijd naar speciaalzaken om kleding te kopen (online winkelen was toen nog geen booming business, zoals nu), ik paste vaak niet in stoelen met leuningen en ik was snel buiten adem. Maar het vervelendste aan dikzijn waren de bemoeienissen en lelijke woorden van anderen. Er moest iets drastisch veranderen, dus gaf ik me op voor ‘Obese’: het realityprogramma waarin levens worden veranderd. Ik had eerdere seizoenen bekeken en had gezien hoe mensen, vaak nog zwaarder dan ik, in tien maanden tijd minstens een derde van hun gewicht verloren en éindelijk gelukkig werden. Tenminste, dat dacht ik. Ik gaf me op en het lukte: uit duizenden mensen werd ik uitgekozen als een van de nieuwe deelnemers van het kijkcijferkanon.

Huilen voor de spiegel

Onder begeleiding van mijn personal trainer, mijn knuffel-Joegoslaaf Radmilo, en zijn partner-in-crime Elske trainde ik zes dagen per week, vaak tweemaal daags. Van een blakende voedingsconsulent kreeg ik wekelijks eetschema’s toegestuurd, menu’s vol superfoods, groenten en vis. Geen koolhydraten, alcohol en suiker. Het ging goed: ik viel snel af en dwong mezelf tot een spartaans regime. Ik wilde zó graag afvallen en dun zijn dat ik er alles voor over had. In mijn hoofd stond dun zijn voor een normaal leven leiden; gewoon kunnen zíjn, zonder dat iedereen wat van je vindt. Maar die gedachte, of beter gezegd dat ideaal, ging nog verder.

'Ik dacht dat als ik eenmaal slank zou zijn, mijn leven pas écht zou beginnen'

Ik dacht dat als ik eenmaal slank zou zijn, mijn leven pas écht zou beginnen. Dan zou ik gelukkig worden in de liefde, succesvol zijn, mijn droombaan vinden en een beter zelfbeeld krijgen. Fast forward naar een moment tijdens ‘Obese’, ik ben dan vijf maanden bezig. Radmilo zet me tijdens een training op een bankje voor een grote spiegel. Ik heb in elke hand een gewicht en moet die vanaf schouderhoogte omhoog bewegen. In de spiegel zie ik mezelf in vol ornaat, weliswaar vele kilo’s lichter, maar in mijn ogen nog steeds veel te dik. Ik kijk naar mijn logge benen, de vetrollen rond mijn buik, de elastische, slappe huid onder mijn armen als ik ze beweeg. Mijn trainer zegt: “Kijk jezelf eens aan, je mag trots zijn. Dat je je hier nu in het zweet werkt, al zo veel hebt bereikt in zo’n korte tijd – dat had je een tijdje terug toch nooit kunnen bedenken?” Ik wil knikken, lachen, maar in plaats daarvan moet ik huilen en voel ik me allesbehalve trots. Ik zie alleen wat er nog níét goed is, alles waar ik nog niet tevreden mee ben.

Obsessieve fitgirl

Vier maanden later is het finale-moment. In een kleine tv-studio word ik onder handen genomen door een bekende visagist. Ik draag een dure jurk, en ben ineens onzeker over elk lichaamsdeel. Ik ben dan wel 56 kilo lichter, ik voel me nog steeds enorm. Iedereen kan zeggen dat ik er zó dun en zó knap uitzie, maar ik voel het niet. Ik moet een catwalk op, in de zaal bijna honderd vrienden en familieleden toespreken. Dit is het moment waarop ik zou moeten genieten, de overwinning zou moeten vieren, maar ik wil verdwijnen. Met mijn armen probeer ik mijn buik te bedekken. Ik wens dat dit moment voorbij is, dat ik snel ga wennen aan mijn ‘nieuwe’ lijf – zoals iedereen het noemt – en eindelijk dat gelukzalige gevoel ga ervaren. Spoiler: dat gebeurt niet. Tenminste, niet in de grote mate waarin ik het had verwacht. Iedereen verkondigde jarenlang: als je afvalt, wordt alles beter. Ik kan je vertellen: dat is bullshit.

'Iedereen zei dat ik er dun en knap uitzag, maar ik voelde me nog steeds enorm'

Gewicht heeft helemaal niet zo veel invloed dat het je leven compleet kan veranderen. Door de jaren heen had ik een negatief zelfbeeld ontwikkeld en dat veranderde niet ineens toen ik kilo’s was kwijtgeraakt. Ik voel me in eerste instantie wel fitter en beweeglijker. Niemand kijkt me na op straat, en dat is fijn. Maar écht veranderd is mijn leven niet. Ik wacht op dat grote geluksgevoel dat me is voorgehouden, maar het blijft uit. Het zorgt ervoor dat ik me compleet verlies in een ‘gezonde’ leefstijl die allang niet meer gezond is. Van mezelf móét ik elke dag sporten, ik sla maaltijden over en leef soms dagen op groene sapjes; alles om slank te blijven en nog verder af te vallen. Ik heb dan wel zichtbare blokjes op mijn buik, ik geniet er totaal niet van. Ik doe nauwelijks leuke dingen, zeg afspraken af met vrienden, vermijd diners en feestjes en lig vaak dagen krachteloos en opgebrand in bed. En ik val ook niet verder af: ik blijf stilstaan in gewicht en kom de jaren na ‘Obese’ zelfs langzaam het grootste gedeelte van mijn gewicht weer aan – ook al blijf ik altijd sporten en is mijn basis qua voeding nog steeds gezond. Nu, een paar jaar later, weet ik dat het iets genetisch is wat invloed heeft op mijn gewicht. Maar dat wist ik toen nog niet en ik voelde me ongelukkiger en verder van mezelf verwijderd dan ooit.

Over de schaamte heen

Er moet iets gebeuren. Ik ga in therapie, voor de zoveelste keer. Maar nu met een duidelijk doel: ik moet van die obsessie rond wel en niet eten, sporten, mijn gewicht en mijn negatieve zelfbeeld af. Makkelijker gezegd dan gedaan, want die obsessie en negatieve gedachten hebben zich al van kleins af aan in mijn hoofd genesteld. Ik dacht altijd dat mijn negatieve zelfbeeld puur gevoed werd door het dik-zijn, en dat wanneer ik zou afvallen, alles vanzelf goed zou komen. Naïef en te simpel gedacht, weet ik nu. Maar het is niet gek dat ik die gedachte had, we worden er dagelijks mee overspoeld: van dieetreclames tot influencers die op social media afslankthee promoten en verkondigen hoe gelukkig ze zijn nu ze zijn afgevallen. Het schept een onrealistische standaard waar veel mensen nooit aan kunnen voldoen. De representatie van dikke (überhaupt niet extreem slanke) mensen in de media is nog altijd nihil, dit draagt ook bij aan het idee dat je dun moet zijn om gezien en getoond te worden. Het voedt de overheersende gedachte: je moet dun zijn of afvallen om een gelukt mens te zijn. Gelukkig is dat aan het veranderen. Mede dankzij de Body Positivity-beweging, die strijdt voor de representatie van verschillende mensen – en dus lijven – in de media.

Ik begin me uit te spreken op social media. Ik vertel over de schaamte die ik altijd heb gevoeld en hoe ik mezelf nu probeer te accepteren zoals ik ben. Door open te zijn, krijg ik bijval en reacties van andere vrouwen die worstelen met dezelfde dingen als ik. Ik ging met hen in gesprek en schreef een boek over hoe het is om dik te zijn in een samenleving waarin dun zijn de norm is. Ik begin voor mezelf op te komen, mijn plek op te eisen. En ik realiseer me dat het zó zonde is om geobsedeerd te zijn met een ideaal dat voor mij en vele anderen helemaal niet haalbaar is. Ik begin vrouwen te volgen als Lizzo, Lena Dunham en Aidy Bryant. Zij groeien uit tot rolmodellen omdat ze niet de schijn ophouden, maar over de schaamte heen stappen en zichzelf durven te laten zien: kwetsbaar én sterk. Ik probeer dat ook te doen. Dat gaat met vallen en opstaan, maar dat is oké. Voor mij is de grootste les geweest dat geluk, succes en persoonlijke groei uiteindelijk niets te maken hebben met je gewicht of het dragen van een bepaalde kledingmaat. En dat is een grote winst, die ik iedereen gun.

Tatjana's boek Knap Voor Een Dik Meisje is hier te koop.

Deze real life verscheen eerder in ons blad. Deze maand ligt er ook weer een gloednieuw issue in de winkel, bomvol real life verhalen en nog véél meer. Je bestelt 'm hier online!

This content is created and maintained by a third party, and imported onto this page to help users provide their email addresses. You may be able to find more information about this and similar content at piano.io
Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Body