Roëlla Lieveld werd verkracht op Curaçao en zweeg daar jarenlang over.

Reality Story: ‘Ik werd op Curaçao verkracht door een jongen en zweeg'

“Na een tijdje reed hij een industrieterrein op, wat ik wel vreemd vond. Opeens sloeg de sfeer om"

© Jabneel Statia

Roëlla Lieveld (34) accepteerde een lift van een kennis. Wat die man vervolgens met haar deed, tekende haar voor het leven. Nu pas, jaren later, durft ze er openlijk over te praten. ‘Door mijn verhaal te delen, help ik andere vrouwen.’

“Ik heb het jarenlang verzwegen. Wat er die avond en nacht gebeurd was, wisten alleen ik en de man die het me aandeed. Hij was een vriend van een vriend, een jongen die op Curaçao werkte, waar ik woonde."

"Toen hij aanbood me na een feestje thuis te brengen, dacht ik geen moment: dit is gevaarlijk. We hadden een leuk praatje gemaakt die avond; het voelde alsof ik hem kende. Hij reed in een soort stationwagen, volgepropt met allerlei bouwmaterialen. Hij kluste veel, zei hij. De bijrijdersstoel lag ook vol, dus kroop ik achterin. We babbelden wat over het eiland, over waar je leuk kon uitgaan enzo. Ik had uitgelegd waar ik woonde en hij reed richting mijn huis. Hij nam een andere route, maar ik dacht er niet veel van. Hij kende het eiland waarschijnlijk beter dan ik, want ik woonde er pas net.”

“Na een tijdje reed hij een industrieterrein op, wat ik wel vreemd vond. Daar zette hij de auto stil. Opeens sloeg de sfeer om"

Overlevingsmodus
“Na een tijdje reed hij een industrieterrein op, wat ik wel vreemd vond. Daar zette hij de auto stil. Opeens sloeg de sfeer om. Hij stapte uit de auto en kroop bij mij achterin. ‘En nu ga je me pijpen,’ zei hij. Ik vond het zo’n onwerkelijke situatie dat ik begon te lachen. Dit was een heel slechte grap. ‘Doe normaal,’ zei ik nog. Hij herhaalde wat hij wilde en ik merkte dat hij het meende."

De stem uit mijn nachtmerries
"Het kippenvel sprong op mijn armen. Ik keek om me heen. Het was donker, want er waren hier geen lantaarnpalen. Nergens een mens te zien. Toen ik nog steeds niet deed wat hij wilde, bracht hij zijn gezicht heel dicht bij het mijne en schreeuwde. De woorden weet ik niet meer exact, maar zijn gezicht vergeet ik nooit meer. Zijn ogen waren anders dan daarvoor. En die stem, die heb ik nog vaak in mijn nachtmerries teruggehoord."

Seksueel misbruikt
"‘Niemand gaat je horen,’ zei hij. Ik hoefde niet te proberen weg te rennen of te gillen, want er was hier in de omgeving helemaal niemand die me kon helpen. Als ik het toch probeerde, zou hij me vermoorden, zei hij. Ik was als verlamd. Op dat moment voelde ik me weer het kleine kind van vroeger, het kind dat thuis seksueel misbruikt was. Hij wist dat niet van mij en ik had het lang weggestopt."

Hij had me zo bang gemaakt dat ik tegen niemand iets durfde te zeggen. Zelfs niet toen hij stond in te checken en ik oog in oog stond met de dame van het hotel.


Tranen
"Opeens kwam het weer boven. Net als het instinct om te overleven en zo snel mogelijk weg te komen. Ik deed wat hij wilde, in de hoop vlug weer veilig te zijn. De tranen liepen over mijn wangen, maar het maakte hem niets uit. Hij wilde krijgen wat hij wilde. Dat ik ook een mens was, zag hij op dat moment niet eens, denk ik. Hij kroop weer achter het stuur, ik bleef als versteend achter op de achterbank."

Hotel
"Voor mijn gevoel reden we het hele eiland over. Ik keek uit het raam, op zoek naar iets herkenbaars. Soms schoot er een plek voorbij die ik kende, maar wat kon ik doen? Pas toen we het parkeerterrein op reden, begreep ik dat hij me naar een hotel had gebracht. Het was dus niet afgelopen, het begon hier pas. Hij had me zo bang gemaakt dat ik tegen niemand iets durfde te zeggen. Zelfs niet toen hij stond in te checken en ik oog in oog stond met de dame van het hotel. Ik had kunnen roepen: ‘Help! Red me!’ Want ik wist zeker dat hij me ging verkrachten. Maar ik zei niets, ik was veel te bang dat hij me zou vermoorden.”

Zwarte vlekken
“Wat er op die kamer allemaal is gebeurd, ga ik niet tot in detail vertellen. Iedereen kan dat wel bedenken. Ik was een stuk vlees waarmee hij heeft gedaan wat hij wilde. En ik liet het gebeuren, omdat ik bang was dat verzet het alleen maar erger zou maken. Sommige dingen heb ik verdrongen, want in mijn herinneringen zitten zwarte gaten. Misschien om mezelf te beschermen."



Een parkeerterrein
"De volgende dag zette hij me af op een parkeerterrein, ik zie de rood-witte slagboom nog voor me. Aan de nachtmerrie was een einde gekomen en ik liep opgelucht naar huis, deze omgeving kende ik namelijk wel. Al tijdens het lopen besloot ik: dit ga ik aan niemand vertellen. De herinnering alleen al was zo pijnlijk dat ik er nooit meer aan terug wilde denken. Doen alsof het niet gebeurd is en hup, door met mijn leven."

Geen aangifte
"Daarom deed ik ook geen aangifte: ik wilde het niet tot in detail terughalen aan het bureau van een agent. En ik was toch zelf in zijn auto gestapt? Het was mijn eigen stomme schuld. Dus zweeg ik tegen iedereen, ook tegen mijn familie. De relatie met mijn moeder was al niet goed, dus haar wilde ik het niet vertellen, en mijn vader heb ik nooit gekend."

Alleen
"Mijn contacten op het eiland waren mensen om mee te feesten, niet om dit mee te bespreken. Toen ik thuiskwam, merkte ik dat niemand me had gemist. Ik was geen een keer gebeld. Dat bevestigde voor mij het gevoel dat ik er alleen voor stond. Het voelde alsof ik geen stem had. Waardeloos was."

Sinds die nacht sliep ik bijvoorbeeld met het licht aan, zo bang was ik.

Bang
"Dat gevoel dat de dader me had gegeven, was misschien nog wel erger dan wat hij me lichamelijk had aangedaan. Ik heb er jarenlang mee rondgelopen. Het had overal invloed op, al ontkende ik dat voor mezelf. Sinds die nacht sliep ik bijvoorbeeld met het licht aan, zo bang was ik. Ik feestte van dinsdagavond tot en met zondagavond, dronk te veel en gebruikte wiet en pillen. Feesten, onbezorgd feesten: ik hoopte dat dat al die angstige gedachten zou verdringen. Maar natuurlijk werkte het niet zo.”

Praten, praten, praten
“Toen ik na een paar jaar weer in Nederland kwam wonen, dachten mensen dat het goed met me ging. Ik zag er waarschijnlijk gelukkig uit, maar vanbinnen had ik een soort kamertje dat ik bewust op slot hield, bang voor wat er zou loskomen als ik dit trauma eruit haalde."

Vrijwilliger
"Ik werkte als vrijwilliger voor een stichting die vrouwen hielp die slachtoffer waren geworden van mensenhandel, omdat ik naast mijn werk als webdesigner ook iets wilde betekenen voor de mensen om me heen. We probeerden meiden te helpen die onvrijwillig achter het raam zaten. Die waren weggelokt uit hun thuisland met mooie beloftes, en hier werden gedwongen om hun lichaam te verkopen."

Schijnheilig
"Ik ging met collega’s bordelen af, praatte met de meiden, gaf ze mijn kaartje en vertelde dat we ze konden helpen om eruit te komen. Ik wilde de vrouwen een nieuwe toekomst geven. Achteraf weet ik dat ik meiden probeerde te helpen die, net als ik, gebruikt waren, maar op dat moment had ik dat niet door. Wanneer het ons lukte om hun vertrouwen te winnen, vertelden de vrouwen de meest persoonlijke verhalen. Dan voelde ik me vaak schijnheilig, want ik moedigde ze aan hun trauma’s te verwerken terwijl ik zelf mijn hart volledig op slot hield. Het voelde als verraad."



Elkaar helpen
"Steeds vaker vertelde ik delen van mijn verhaal, bijvoorbeeld aan collega-vrijwilligers. De deur stond op een kier. Dat vond ik doodeng, maar ik voelde steeds meer: als we als vrouwen deze ervaringen met elkaar delen, kunnen we elkaar helpen en elkaar kracht geven. Of in elk geval het gevoel wegnemen dat je er alleen voor staat of dat je de enige bent die dit overkomt.”

Hij zag er anders uit
“Op een middag was ik met vrienden wat eten in een buffetrestaurant. Ik liep met mijn bord naar de kassa en zag hem daar zitten. De man die me verkrachtte, ruim tien jaar later. Ik verstijfde, was bang dat ik in mijn broek zou plassen. Hij zag er anders uit. Zijn gezicht hing aan één kant naar beneden, ik denk dat hij een beroerte had gehad."

Flashbacks
"Hij herkende mij ook. ‘Hoe gaat het?’ vroeg hij, alsof we vrienden van vroeger waren. Ik legde geld neer, zette mijn dienblad op een tafel en rende naar de wc, waar ik begon te huilen. Alles kwam naar boven. De hotelkamer, hoe hij schreeuwde achter in de auto, het parkeerterrein met de slagboom waar hij me naderhand had afgezet. Ik dacht: als ik hier nu niets mee doe, dan word ik gek."

Verwerken
"Ik was achttien jaar toen ik op Curaçao verkracht werd, pas op op m’n dertigste ging ik in therapie. Verwerken, ik vind het een lastig woord. Het klinkt alsof het overgaat. Alsof het ooit helemaal uit je gedachten verdwijnt. Dat is niet zo. Bij mij niet in elk geval."

Het is fijn om te horen dat iemand je begrijpt, het écht snapt. Dat geeft een gevoel van sisterhood.

Eigen stichting
"Vorig jaar ben ik mijn eigen stichting begonnen: Share Network. Samen met anderen help ik vrouwen die ooit slachtoffer waren van mensenhandel, om weer een leven op te bouwen. We helpen ze bij het opdoen van werkervaring in normale banen en bij het vinden en volgen van een opleiding."

Sisterhood
"Ik geloof dat die twee dingen heel belangrijk zijn in het hervinden van onafhankelijkheid en uiteindelijk ook geluk. Ik vertel die meiden ook mijn eigen verhaal, omdat ik geloof dat je van delen sterker wordt. Empowerment, zo noem ik dat. Het is fijn om te horen dat iemand je begrijpt, het écht snapt. Dat geeft een gevoel van sisterhood. Zwijgen, zoals ik jarenlang heb gedaan, doe ik niet meer. Ik ben niet langer bang."

Iets postiefs maken
"Mijn verhaal binnenhouden heeft vanbinnen onnodig veel kapotgemaakt. Ik voelde me jarenlang alleen, vervreemd van anderen die niet wisten wat er in mijn hoofd en hart omging. Nu probeer ik van iets negatiefs iets positiefs te maken. Iets wat een ander misschien kan helpen.” 

Menu
Ads for you!

Hi you!

Wij zien dat je een adblocker gebruikt die ervoor zorgt dat je geen advertenties ziet op Glamour.
Dit vinden wij jammer, want daardoor missen we inkomsten die we hard nodig hebben om jou
de meest awesome content te bieden? Merk dan onze site als 'veilig' aan en volg deze instructies.

Thanks a million!

Sluiten