Hoe mijn taille slonk door te genieten

Omdat de focus op je lijf zo'n ondankbaar doel is

Advertentie - Lees hieronder verder

“Hoeveel ben je afgevallen,” is de eerste vraag aan mijn adres als ik vertel over mijn sportregime. Ik begrijp de vraag volkomen. Het is er eentje die twee jaar geleden ook mijn mond uitrolde. Toch is dit nu het laatste waar ik mee bezig ben. En laat dát nou juist het geheim zijn van mijn geslonken taille.

Mijn maat M is voor veel mensen een droom, maar ook ik heb last van het-kan-altijd-beter syndroom.

Sixpack
Het is februari 2015 als ik begin met trainen. De high intensity training Double Trouble komt via Glamour op mijn pad. Ik begin niet met trainen omdat ik zo graag wil bewegen, maar ik heb besloten dat dit de zomer wordt waarin ik voor het eerst – en waarschijnlijk voor het laatst – een sixpack heb. Mijn Instagram-vriendinnen kunnen het, dus ik ook. Mijn maat M is voor veel mensen een droom, maar ook ik heb last van het het-kan-altijd-beter syndroom.

Spiegel check
En dus ga ik. Ik begin met twee keer in de week, maar verdubbel het in een maand tijd naar vier keer. De lessen zijn verslavend. Ik merk dat ik steeds beter, sneller en sterker wordt. Ondanks dat ik het sporten ondertussen als prettig ervaar en bij mijn trainer Robby Nelson de focus op gewicht niet aan bod komt, blijft mijn lijf de hoofdfocus. Iedere week check ik het een aantal keer voor de spiegel checken. Zie ik nu een lijn? Ben ik ‘m weer kwijt na dit wilde weekend? Het voelt op dat moment als de normaalste zaak ter wereld, maar ik weet niet beter. Nu begrijp ik dat dit niet het geval is.

Het trainen voor je lijf begin ik steeds ondankbaarder te vinden.

Kickboksen
Na maanden trainen mis ik een specifiek doel. Het trainen voor je lijf begin ik steeds ondankbaarder te vinden. De sixpack is er nog steeds niet en de zomer is al in volle gang. Ik besluit om naast de Double Trouble training, waarin (kick)bokstechnieken naar voren komen, te kickboksen. Een gevecht op een gala, zo’n 10 maanden later, is het uiteindelijke doel. De eerste – onbewuste – stap van lijf naar mind is gezet.

Gewicht
Ik train 5 á 6 keer in de week en mijn gewicht schiet omhoog. Ondanks dat ik besef dat het hier gaat om spiermassa, blijven de cijfers op de weegschaal me af en toe onzeker maken. Ik weet dat ik me er niks van moet aantrekken, maar toch blijft het knagen. Vooral omdat ik inmiddels een duidelijk gewichtsdoel heb: ik moet voor mijn gevecht de 63 kilo aantikken.

Advertentie - Lees hieronder verder

Vetpercentage
Hoe afgetrainder ik met mijn lengte ben, des te groter de kans dat mijn tegenstander in dezelfde gewichtsklasse kleiner is dan ik. Een voordeel is dat ik haar goed op afstand kan houden omdat mijn armen en benen langer zijn. Mijn vetpercentage moet daarom naar beneden. Een sport diëtist doet intrede in mijn huis. Veel eiwitten, is de conclusie. Met tegenstribbeling doe ik afstand van chocolade, zakken Haribo-snoep en ijs. Tegen mijn verwachting in halen potten pindakaas, dadels en honing de selectie ook niet. Teveel suikers en vetten, is de conclusie. Ik voel me een roker die belooft na het laatste pakje peuken te stoppen.

Dieet
Het gaat fantastisch. De eerste twee weken. Gek genoeg blijft de 65 kilo me aanstaren en mijn drang naar alles wat ik daarvoor at wordt sterker. De kwark komt mijn neus uit en de noten maken langzamerhand plaats voor muesli. Uiteindelijk worden ook mijn treats als bananenbrood vervangen door Tony Chocolonely. Ik besef dat een streng dieet niks voor mij is en kap ermee.

Langzamerhand laat ik mijn gewicht los. Ik heb simpelweg mijn energie nodig voor de trainingen.

Chocolade
Langzamerhand laat ik mijn gewicht los. Ik heb simpelweg mijn energie nodig voor de trainingen. Daarnaast begin ik te merken dat ik dagelijks beter presteer op een groot stuk chocolade. Ik heb minder last van mijn lage bloeddruk én ik ben relaxter. Toch kan ik wegens mijn gevecht het onderwerp gewicht niet helemaal uitsluiten. In de vechtsportwereld is het weegmoment erg belangrijk. Je mag niet meer dan een halve kilo verschillen.

Gek genoeg blijk ik af te vallen. Ik begin erop te vertrouwen dat het extra stuk brood of een groot bord pasta niet direct invloed heeft op mijn gewicht. Bij de weging blijk ik op het juiste gewicht. Sterker nog, ik duik er iets onder. Alles lijkt ineens heel logisch. Nu ik mezelf geen belemmeringen opleg, heb ik niet meer het gevoel dat ik iets mis. Als ik mezelf trakteer op een taart als ontbijt, is de kans klein dat ik ’s middags weer zin heb in iets ‘ongezonds’. Mijn voedingsbehoeftes zorgen in veel gevallen zelf voor de balans.

Ik ben lief voor mijn mind en die zorgt op haar plaats weer voor mijn lijf.

Achteraf
Nu ik terugblik op de afgelopen periode voor het kickboksen, besef ik dat het jaren geleden is dat ik geen spijt heb gehad na een bak ijs of een chocolade dessert. Ook voordat ik veel sportte kon ik mezelf goed gek maken. Ik kan ondertussen beamen dat zonder schuldgevoel genieten zoveel meer waard is dan een strak lijf. Die heb ik ondertussen, maar dat is het laatste waar ik mee bezig ben. Ik doe aan een sport die ik leuk vind, ik eet wat en wanneer ik zin heb én ik voel me niet schuldig. Ik ben lief voor mijn mind en die zorgt op haar plaats weer voor mijn lijf.

Overwinning
Ik begrijp dat ik, met het Westerse ideaalbeeld in mijn achterhoofd, blij mag zijn met een lijf dat van naturen slank is. Maar ik hoop dat jullie je allemaal gezegend voelen met een mind waar jullie zelf invloed op hebben. Het afgelopen jaar was een rollercoaster. Ik heb met het winnen van mijn kickbokswedstrijd mijn sportdoel bereikt, maar op mentaal gebied heb ik de grootste overwinning behaald. Mijn mind en body werken harmonieus samen.

Dus als je je nog eens afvraagt of er écht abbs onder het shirt van die vrouw zitten, stel je zelf daarna de vraag hoe jij je zo ongeremd en tevreden mogelijk voelt. Geluk zit in jezelf, niet in de weegschaal.

Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Health