Lianne: 'Rotdagen horen bij het leven, we moeten het accepteren'

'Vandaag voel ik me gewoon even klote, ja!'

Rotdagen horen bij het leven, we moeten het accepteren
Ashley Armitage / Refinery29 for Getty ImagesGetty Images

Inspiratiepodcasts luisteren, op meditatiecursus of retraite gaan als je je niet zo happy voelt? Onzin, vindt journalist Lianne Marije Sanders. Rotdagen horen bij het leven. En het wordt tijd dat we dat accepteren. Dáár worden we pas blij van.

Geluksindustrie

Laatst dronk ik koffie met een vriendin die me vertelde dat ze naar een coach ging. “Oh ja joh?,” vroeg ik, “Ben je dan ergens mee aan het worstelen?” “Nee, niet echt,” zei ze, “maar ik wil graag groeien.” “Groeien? Hoe bedoel je?” vroeg ik verbaasd. “Nou, gewoon, als mens. En in m’n werk. Alles gaat zo goed, ik voel dat er ruimte is om mezelf te verbeteren.”

Jezelf verbeteren, of ‘ontwikkelen’, is tegenwoordig het allerhoogste goed. De ‘geluksindustrie’ floreert: als je niet naar een coach gaat, dan moet je wel op ‘inspiratieweekend’ en als je geen cursus volgt om dichter bij jezelf te komen, ga dan in élk geval een keer naar mindfulness. Ik word daar nogal moe van. Ik denk dat je helemaal niet de beste versie van jezelf hoeft te zijn. Maar je gewoon kunt ‘zijn’. Tijdens mijn studie bedrijfskunde zat ik een jaar fulltime in een studentenbestuur. Je was een soort baas van de vereniging en dat betekende dat je veel bier dronk en deed alsof je belangrijk was. Maar het betekende ook dat je heel erg bezig was met je ‘potentie’.

Recruiters in het bedrijfsleven zagen ons namelijk als high potentials, studenten die veel in hun mars hadden en uiteindelijk in het management zouden belanden van grote bedrijven. Aan het begin van ons bestuursjaar stelden we daarom doelen voor onszelf die we aan het eind van het jaar behaald wilden hebben. Bijvoorbeeld: minder chaotisch zijn, efficiënter werken of secuurder zijn met je administratie. Ook zouden we elkaar daar feedback op geven. Ik weet nog dat ik daar héél nerveus van werd. Het leven leek ineens een wedstrijd en ik had geen idee hoe ik die ging winnen.

Op dinsdag lasagne en woensdag chinees

Na mijn afstuderen in 2014 las ik steeds meer over veeleisende millennials. En nog steeds schrijven kranten en nieuwssites hetzelfde: millennials willen heel erg veel. Een carrière, een groot sociaal leven, impact maken op de wereld en gezien worden. Hun talent moet worden erkend. En wanneer dat niet lukt binnen de tijdspanne die ze voor ogen hebben, moet er dus gesleuteld worden aan zichzelf. Dan moeten ze zich ontwikkelen, naar coaching, naar retraites en podcasts luisteren over ‘zelfbewust leven’.

Psychiater Dirk De Wachter vertelt in zijn lezingen dat het idee dat het leven vooral leuk moet zijn, de ziekte van deze tijd is. Dat we (ook ik) niet kunnen aanvaarden dat het leven soms gewoon lastig is en je daar niet meteen iets aan hoeft te doen. Volgens De Wachter lijken veel millennials te denken dat het leven maakbaar is. We zijn nooit tevreden en we houden niet meer van het normale leven. We willen unieke ervaringen, verre reizen en spectaculaire festivals. Terwijl de schoonheid van het leven volgens hem juist zit in het ‘gewone.’ Rust, ritme, regelmaat. Op dinsdag lasagne en op woensdag chinees. Op de bank zitten met een boek. Een keertje vroeg naar bed.

Zijn we echt gek?

Zijn we dan zo verwend? Hebben we een compleet verkeerd beeld van de wereld? Ja en nee. We willen zo veel, omdat er ook zo veel mogelijk is. “Materieel gezien leven we in een paradijs,” zegt de Wachter. Je vliegt voor een habbekrats naar Bali om daar een maand met je laptopje te werken en in de zomer kun je makkelijk naar vier verschillende festivals. Een leven als influencer lijkt voor iedereen weggelegd, als je de doodnormale blonde meiden met vijftigduizend volgers op een Amsterdamse gracht ziet staan. Omdat het mogelijk líjkt, willen we het ook mogelijk maken.

Geen genoegen

Dat herken ik wel. Toen ik begon met schrijven, wilde ik dat mijn stukken gepubliceerd werden in nationale tijdschriften. Ik nam geen genoegen met een bedrijfsfolder of een blog die niemand las. Ik dacht: het lukt sommige mensen om voor grote bladen te werken, dus dan wil ik dat ook. Ik beschouwde m’n carrière tijdenlang als work in progress. Het stelde nu misschien niet zoveel voor, maar ik werkte eraan.

'Je denkt: ik kan dit niet dragen; dat kun je wél'

Ik stuurde talloze artikelideeën naar alle vrouwentitels van Nederland. Elke week weer. Ik vroeg andere freelancejournalisten om tips en was alleen maar gefocust op de grote bladen. Maar wat bleek? Hoe meer ik pushte, hoe meer ik bezig was met dat einddoel, hoe stroever het liep. Sommige magazines vonden mijn schrijfstijl niet passend, andere hadden al een vaste groep met freelancers die voor ze werkten. En op een gegeven moment dacht ik: weet je wat? Ik geef het op. Kom maar door met die bedrijfsfolders.

Direct naar de rouwtherapeut

Ik denk dat het goed is als we eerlijker zijn over de momenten dat het leven niet gaat zoals je wil. Ik snap het als je denkt: Ja, maar jij schrijft nu dit artikel voor Glamour, dus zo veel heb je niet te klagen, maar realiseer je dan ook dat ik daarnaast ook heel veel dingen moet doen die níét leuk zijn. Zoals commerciële teksten maken over winterbanden. En dat er nog steeds talloze tijdschriften zijn die mij nooit terugmailen. Naast eerlijk zijn, vind ik het belangrijk dat we beseffen dat je niet altijd iets hoeft te doen als je je rot voelt. Soms is je dag gewoon klote. Soms ga je door een ellendige tijd. En vaak kun je dat aan.

Toen mijn vader net overleden was, vijf jaar geleden, rende ik direct naar een rouwtherapeut. Ik zat toen in dat bestuursjaar waar we zo bezig waren met zelfontwikkeling en dacht: dit moet ik goed aanpakken. Mijn rouwtherapeut zag ik welgeteld één keer. Ze zei: “Verlies hoort bij het leven. Het is verschrikkelijk pijnlijk, maar je kunt dit aan. Een mens is hiervoor gemaakt. Je kunt bevallen van een kind, je kunt een dierbare verliezen, alle dingen waarvan je nu denkt: ik kan dit niet dragen, dat kun je wél. Daar heb je geen psycholoog voor nodig. Kom maar terug als je er over vijf jaar nog steeds mee worstelt.” Ze kreeg gelijk. Het was pijnlijk, maar ik ben er ondertussen niet meer dagelijks mee bezig en durf wel te stellen dat ik het heb verwerkt.

Ruimte voor liefde

Ellende in je leven zorgt ook voor veel moois. “De lastigheid van het leven biedt ruimte voor liefde,” vertelt De Wachter in een aflevering van Brainwash. Liefde en verbinding met mensen ontstaan niet wanneer alles toppiejoppie gaat en we elkaar alleen maar overtreffen met hoe leuk ons leven is en hoe hoog onze bonussen zijn. Of wanneer we de hele tijd van het ene cocktailfeestje naar de andere brunch met onze knappe vriendinnen banjeren. Nee, vriendschappen en relaties verdiepen zich wanneer het even niet zo lekker gaat. Dan verlangen we naar een goed gesprek, een knuffel, een hand op onze hand.

Als we ons falen, ongeluk of middelmatige leventje steeds blijven opvijzelen met methoden om ons beter te voelen, missen we de kans om hechte liefde en vriendschap te ervaren. We houden elkaar dan eigenlijk een beetje voor de gek. Voor liefde en vriendschap hoeven we helemaal niet de beste versie van onszelf te zijn. We hoeven ons niet te ontwikkelen of te verbeteren, we hoeven alleen maar te accepteren dat het leven loopt zoals het loopt en dat we zijn zoals we zijn. En we moeten ons openstellen voor elkaar.

Onrust bezweren

Is het dan zo verschrikkelijk als je graag het beste uit jezelf haalt? Of de onrust in je hoofd probeert te bezweren met een mindfulnessprogramma? Nee, natuurlijk niet. Als jij graag een cursus doet om efficiënter te werken of je bent geïnteresseerd in meditatie en gaat naar een retreat, dan moet je dat helemaal zelf weten. Maar doe het vooral niet omdat je denkt dat wie je nu bent, of hoe je je nu voelt, niet goed is. Een kutdag, een ellendige verhuizing, tegenslagen op je werk, een verbroken relatie, het hoort er allemaal bij. Dat is nu eenmaal het leven. Dus probeer misschien eerst eens wat van je worstelingen te delen met iemand die dicht bij je staat. Je zult zien dat je daar al enorm van opknapt.

De kunst van het ongelukkig zijn

Ondertussen zie ik mezelf en m’n carrière niet meer als work in progress en ben ik niet meer bezig met wat ik allemaal wil bereiken, maar geniet ik van wat ik nu heb. Ook op social media deel ik daarom geen perfecte plaatjes meer van m’n zogenaamd fabuleuze leven in Amsterdam. En waar ik in het begin nog elk gepubliceerd verhaal op m’n Instagram plaatste, denk ik nu vaak: tsja, dat saaie stuk over hypotheken zet ik er ook niet neer.

'Ik beschouwde m'n carrière tijdenlang als work in progress'

Weg met die eenzijdige belichting, dus. Een perfect leven bestaat helemaal niet, evenals een perfecte carrière of maanden zonder rotdagen. Want zoals De Wachter zegt: “De kunst van het leven is ook de kunst van het ongelukkig zijn. Als plezier of ontwikkeling de enige doelen in het leven zijn, hebben we een groot probleem.” Dus kruip ik wat vaker met een boek op de bank en eet ik op woensdag lekker chinees. Zo ben ik ‘het gewone’ enorm gaan waarderen. En daarvoor hoef ik niet naar een coach.

Deze real life verscheen in het juni/ julinummer van Glamour. Deze maand ligt er ook weer een gloednieuw issue in de winkel, bomvol real life verhalen en nog véél meer. Je bestelt 'm hier online!

This content is created and maintained by a third party, and imported onto this page to help users provide their email addresses. You may be able to find more information about this and similar content at piano.io
Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Talking Points