Avond Avonturen - Brad - deel 1: 'Mijn seksradar zegt dat hier meer aan de hand is'

'Bij thuiskomst besluit ik de stoute schoenen aan te trekken'

semi dressed young woman sitting on chair
Igor UstynskyyGetty Images

Misha Margarittha (30) is - als relatief “nieuwe” hoofdstadbewoner - in de loop der jaren in opvallende situaties beland, waarna ze Avond Avonturen startte. In haar verhalen schrijft ze over lust, liefde en alles daartussenin.

Ik ben er niet helemaal zeker van wat ik van de prestaties tot nu toe vind. Mijn gedachten proberen dan ook in rap tempo samen te klonten in de hoop dat er wat zinnige geluiden mijn strottenhoofd kunnen verlaten.

Doorhost in een club

Oké, blijf erbij. We moeten hiervoor terug in de tijd. Het jaar is 2017 en de natuur maakt kenbaar dat er warmere dagen op komst zijn. Mijn hooikoorts maakt ook haar intrede en met de daarbijbehorende niesbuien fiets ik op een avond – na uren op het terras aan de Javastraat te hebben gezeten – van Oost naar West, wanneer de zoveelste herhaling van Frank Ocean’s Channel Orange album wordt onderbroken door een inkomend gesprek. Zonder te kijken neem ik vrolijk op. Vanaf de andere kant wordt er een woordenkots over de radiogolven mijn oordopjes in gekatapulteerd. Uit de vele woorden destilleert de vraag of ik een shift als doorhost kan overnemen bij een club gelegen aan de Amstel. Het feit dat ik er zojuist langs ben gereden laat ik achterwege en besluit ik de beller en mijn portemonnee – want, cash money – een plezier te doen. Met een rechtsomkeer fiets ik naar het inmiddels doorgestuurde adres.

Brad

Bij aankomst kijk ik mijn ogen uit naar de club die zich ontpopt achter een deur in de hoofdstad waar ik zéker 100 keer langs ben gereden. Mijn clubervaring limiteert zich tot de dansvloer, achter de bar of aan de kassa, maar als doorhost heb ik welgeteld 5 keer eerder gewerkt. I got this, spreek ik mezelf toe, terwijl ik op de beveiliger afstap en vraag of hij mij in de richting van de manager kan wijzen. Een hoogblonde, knappe, slanke man komt op me afgelopen. ‘Hi, ik ben Brad. Jij komt invallen bij de deur heb ik begrepen’, zegt hij, terwijl ik dé stevigste handdruk van mijn leven in ontvangst neem. Ik knik bij wijze van antwoord en mijn hersenen hebben een aantal seconden nodig om te realiseren dat ik me niet heb voorgesteld. Nog altijd met mijn hand in de zijne, kijk ik in zijn lichtblauwe ogen en vertel hem hoe ik heet, waarna hij het lichamelijke contact verbreekt. ‘Oké, top! Leuk dat je er bent. Hier is de iPad, je kent het systeem wel, toch? De beveiliging zal je helpen het deurbeleid te hanteren. En... We zijn nu open, succes!’

De woorden verlaten zijn mond gigantisch snel. Met een digitaal scherm in mijn hand word ik richting de uitgang geduwd en stel me netjes voor aan mijn collega’s voor de avond. De klok slaat middernacht en de temperatuur lijkt vrijwel direct te dalen. Mijn outfit is dan ook niet nachtproef en ik sta hier zowaar mijn tepels van mijn borsten te vriezen. Nou ja, vriezen is overdreven, maar ik heb het koud. Als Brad drie kwartier minuten later komt kijken hoe het gaat, wrijf ik over mijn armen. ‘Beetje fris, hè? merkt hij op. Ik ben blij dat opvallend universele eh-FREEZING-handeling de aandacht wekt. Ik knik en zonder hier verder op in te gaan, draait hij zich op zijn hielen om en loopt de club in. Stomverbaasd kijk ik de beveiliger aan en verplaats dan mijn aandacht naar de rij die zich voor mij heeft gevormd. Als ik op de klok kijk hoop ik dat de tijd een tijdelijke korting van 50% op de minuten geeft. Tough shit, want zo werkt het dus niet. Ik stap opzij om de groep meiden die ik zojuist van de gastenlijst heb afgestreept te verwelkomen, wanneer ik een vinger in mijn schouderblad voel porren. ‘Hier! Trek dit maar aan, ik heb het binnen niet nodig.’ Brad overhandigt me een trui met het logo van de club en loopt weg zonder een reactie af te wachten.

Seksradar

Als ik het kledingstuk over mijn hoofd trek ruik ik een heerlijke geur, het best te omschrijven als een mengeling van wasverzachter en parfum. Note to self: vraag hem hoe het geurtje heet! De rest van de avond lijkt met drie keer knipperen voorbij te zijn getrokken en als de klok aangeeft dat het 03:00 uur is, is het tijd om de iPad en trui te retourneren en op mijn fiets de weg naar huis op te zoeken. Als ik de club binnenstap word ik begroet door een zwetende massa mensen en een hitte klap die mijn semi-kou-bestendige outfit overbodig maken. Als ik me door de mensen heen heb gewurmd, zie ik Brad aan het eind van de houten bar staan met een gigantisch pak geld in zijn hand. Ik wacht tot hij deze in de openstaande kassa heeft gelegd, voor ik mijn aanwezigheid kenbaar maak. ‘Ik kom de iPad terug brengen! Thanks voor een leuke avond’, schreeuw ik over de muziek heen. ‘Geen probleem. De trui kan je houden, en ik pak je envelopje even’. Het is een zakelijke transactie, maar mijn onderbuikgevoel - aka mijn seksradar - zegt dat hier meer is. Na het envelopje in ontvangst te hebben genomen, geef ik hem een snelle kus op de wang en verdwijn in de massa.

De stoute schoenen aan

Tijdens de rit naar huis vullen de melodramatische teksten van meneer Ocean mijn oren, maar ik hoor er vrij weinig van omdat mijn gedachten duidelijk zijn blijven hangen op de Amstel. En dan specifiek in de blonde lokken van de clubmanager. Bij thuiskomst besluit ik dan ook de stoute schoenen aan te trekken, tot ik me realiseer dat ik niets van hem weet behalve zijn voornaam en zijn huidige locatie. En dus start ik mijn cyberonderzoek, mentaal ondersteund door een kopje jasmijnthee. De zoektochten op Facebook en Instagram met de termen “Brad” en hoofdstad leveren vrij weinig ook. De club heeft op beide kanalen een hoop aantal volgers, waaronder meerdere Brads, maar geen met zeeblauwe ogen en gelijke coupe.

En dus besluit ik de woordenkots-vriendin van eerder eens online op te zoeken. Tussen haar following kom ik een Brad tegen die verdacht veel op de man in mijn gedachten lijkt. Shit, een gesloten account. Wat nu? To volgverzoek or not to volgverzoek? Dat is de vraag van de nacht. Ik besluit er voor te gaan, dien het in en leg vervolgens mijn toestel - scherm side down - op de wastafel terwijl ik me uitkleed en de douche aanzet. De thee heeft me naast mentale ondersteuning ook de nodige warmte bezorgt, maar mijn tenen zijn bevroren en die ontdooien niet van een klein kopje warm water. Hier hebben we groter geschut voor nodig. Zenuwachtig kijk ik door de beslagen cabine richting mijn telefoon, maar ik word er niet veel wijzer van.

Volgverzoek

Na het douchen lig ik - eindelijk - warm en schoon in bed, het internet af te struinen in de hoop mijn gedachten een kleine omleiding te geven, als ik bovenin het scherm een melding van Instagram binnen zie komen. “Vervolgverzoek door Brad V. geaccepteerd.” Holy shit, ik wist wel dat ik en mijn seksradar het bij het juiste eind hadden. Het accepteren van een verzoek zegt natuurlijk vrij weinig, maar (!) we zijn al een stapje verder en dat hoef je mij geen tweede keer te vertellen. Nu daadwerkelijk met de stoute schoenen aan, stuur ik een berichtje: ‘Nog bedankt dat je me warm hebt gehouden..’ Terwijl ik uitgebreid dit korte zinnetje van 8 woorden analyseer, beginnen de bolletjes in het gesprek te dansen..

Wordt vervolgd...

This content is created and maintained by a third party, and imported onto this page to help users provide their email addresses. You may be able to find more information about this and similar content at piano.io
Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Cultuur