Avond Avonturen - Brad - deel 2: 'Het kloppende gevoel tussen mijn benen wil ook graag wat aandacht'

"Ik zie hoe 'verzenden' in 'verzonden' en vervolgens 'gelezen' verandert"

low section of woman sleeping in bed
Janine Mclaren / EyeEmGetty Images

Misha Margarittha (30) is - als relatief “nieuwe” hoofdstadbewoner - in de loop der jaren in opvallende situaties beland, waarna ze Avond Avonturen startte. In haar verhalen schrijft ze over lust, liefde en alles daartussenin.

Deel 1 van Avond Avonturen: Brad gemist? Je leest het hier terug!

Het eerste berichtje

Het dansen van de bolletjes stopt en ik voel een korte vlaag van teleurstelling over me heen komen wanneer dit niet direct opgevolgd wordt met een bericht. Oh, ze dansen weer. En stoppen net zo snel. Na nog een aantal keer dit zenuwslopende beeld te moeten aanschouwen, besluit ik dat het genoeg is en leg mijn telefoon weg. Na tien korte minuten naar het plafond te hebben gestaard, neemt mijn nieuwsgierigheid de overhand. Mijn scherm geeft geen nieuwe meldingen aan en als het weer op donker gaat, besluit ik het toestel weg te leggen en proberen te slaap te vatten. Het is alsof hij op dit moment wachtte. Terwijl mijn hand de draai maakt om het toestel naast me neer te leggen, komt zijn reactie binnen. Met dezelfde flirty ondertoon lees ik, ‘Snel een vervolg! Zeg maar waar en wanneer’. IK. WIST. HET. Mijn onzekerheid over de situatie plusminus 45 seconden geleden daar gelaten.

Mijn gedachten dwalen af

De zenuwen gieren door mijn lijf en dat terwijl hij momenteel leeft aan de andere kant van mijn scherm. In een poging niet al te gretig over te komen, probeer ik mezelf af te leiden door een aantal Humans of New York-posts met zorgvuldigheid door te nemen, maar mijn gedachten dwalen af van de vreemden op mijn scherm naar de vreemde in mijn inbox, die ik hopelijk binnenkort een andere titel mag geven. We vervolgen het gesprek met wat onschuldige en voornamelijk suggestieve woordspelingen, gevolgd door de constatering van de tijd. Kwart voor vijf, inmiddels. Hij vertelt dat hij de club nog moet afsluiten en vervolgens richting huis zal fietsen. ‘En... waar fiets je dan heen?’, vraag ik om erachter te komen waar in de stad hij is neergestreken. ‘Het centrum, richting West. Jij dan?’.

Na het delen van mijn omgeving merk ik op dat deze twee locaties niet al te ver van elkaar gesitueerd zijn. ‘Wil je daar iets mee zeggen?’, vraagt hij. Ik moet zeggen dat ik me ietwat verontwaardigd voel na deze woorden te hebben gelezen. De missende intonatie maakt het lastig zijn sarcasme-level in te schatten. Door mijn uitblijvende reactie in het hier voorafgaande ping-pong gesprek, voegt hij er ‘grapje’ aan toe. Ik blaas hoorbaar de lucht uit mijn longen, terwijl mijn hersencellen overuren draaien om een gewiekst antwoord te formuleren. Na diverse afwegingen, besluit ik gewoon recht voor zijn raap te zijn. ‘Je kan ook naast mij komen liggen, dan kan ik je deze keer warm houden..’, ik zie hoe 'verzenden' in 'verzonden' en vervolgens 'gelezen' verandert. Het bloed wordt met een rotgang door mijn lichaam gepompt en ik krijg het nu wel erg warm. Snel schop ik de dekens van me af en wacht tot de bolletjes weer beginnen te dansen. De minuten verstrijken en de spanning stijgt.

Nachtelijk bezoek

Als ik 15 minuten later nog niets heb gehoord, besluit ik het op te geven en nu toch echt toe te geven aan de slaap die in mijn ogen prikt. Gefrustreerd probeer ik de juiste positie te vinden in bed wanneer mijn telefoon oplicht. ‘Wat is het adres dan?’ staat er. Nog geen vijf minuten na mijn laatste bericht, spring ik bijna een gat door het plafond wanneer de deurbel gaat. Gehaast ren ik de badkamer in, breng snel wat verzorgende lippenbalsem aan en ren dan naar de deur om open te doen. ‘Wat doe jij nou hier?’, vraag ik verbaasd alsof ik niet weet wat dit nachtelijke bezoek heeft uitgelokt. Ik nodig hem uit binnen te komen en geef hem een korte tour door mijn studio woning. Met wijd gespreide armen kondig ik aan dat dit het ongeveer is, als je de berging op de begane grond niet meetelt. De seconden tikken weg wanneer we elkaar diep in de ogen aankijken en zonder nog een woord aan het gesprek toe te voegen, loop ik richting het bed en ga weer liggen.

'Onze lichamen bewegen zich millimeter voor millimeter steeds dichter naar elkaar toe'

Verdwaasd kijkt hij om zich heen, neemt plaats op de roze fluwelen bank en maakt zijn veters los. Gevolgd door het uittrekken van zijn jas, t-shirt, spijkerbroek en sokken. Waarna hij ook onder de dekens kruipt. Met onze gezichten gevaarlijk dichtbij elkaar, ruik ik zijn menthol kauwgom geur gemixt met het parfum - van eerder op de avond. Zelfs na een hele avond zwoegen in een bloedhete club ruikt hij frisser dan menig mens in het openbaar vervoer en in stilte geniet ik hiervan. Onze lichamen bewegen zich millimeter voor millimeter steeds dichter naar elkaar toe. Het verstrengelen van de benen lijkt als vanzelfsprekend en met mijn hoofd in het holletje van zijn nek, liggen we te kletsen over de avond. Gapend en met lange tussenpozen proberen we het voort te zetten, maar dit is geen doen. En dus wens ik hem een fijn slaapje toe en beweeg mijn gezicht uit het holletje. Zonder er verder over na te denken druk ik mijn lippen op de zijne. Mijn observatievermogen heeft wat vertraging en zodra het tot me doordringt, is het alsof ik de marathon zojuist heb uitgelopen. Gigantisch hard bonst mijn hart tegen de ribbenkast aan en ook hij lijkt wat sneller van begrip te worden.

Dit smaakt naar meer

Eén kusje worden er al snel twee. Bij de derde spreiden zijn lippen zich iets van elkaar en voel ik zijn warme adem tot mijn mond aan. Een vierde kus verandert in een uitgebreide, puberale, natte, intens sensuele tongzoen. Dit smaakt naar meer, maar na de seconden in minuten te hebben veranderd - waarvan het onduidelijk is hoeveel er daadwerkelijk zijn verstreken - zegt Brad, ‘zo, tijd om te slapen’. Mijn lippen hunkeren naar de zijne en het kloppende gevoel tussen mijn benen wilt ook graag wat aandacht, maar het lijkt er niet in te zitten. Want met een snelle beweging draait hij zich op zijn zij en binnen enkele minuten hoor ik hoe zijn ademhaling verzwaard en ik wederom gefrustreerd de juiste positie probeer te vinden.

We moeten het afmaken

Het is ook mij gelukt de slaap te vatten en na een korte nacht – ongeveer 4 uurtjes – schijnt de zon mij alweer door de opening tussen de gordijnen recht in het gezicht. In de tussentijd is Brad geruisloos het bed uitgestapt en staat zichzelf te bekijken in de badkamerspiegel, wanneer zijn afwezigheid in bed mij opvalt en ik mijn ogen open. ‘Goedemorgen!’, zeg ik. Hij beantwoordt mijn begroeting, ‘Hey! Ik hoop dat ik je niet heb wakker gemaakt, maar ik moet weg’. FUCKING. HELL. Na de opgeilsessie van vannacht had ik eigenlijk gehoopt op een vervolg. Mentaal gooi ik mijn dagplanning – waarbij ik mezelf en hem eigenlijk de hele dag in bed zag liggen – overboord en slaak een kleine zucht bij het horen van zijn to do’s voor vandaag. ‘Maar, ik beloof het goed met je te maken! We houden contact.’ Prima... Voor hij de deur opent, draait hij zich nog een keer om, ‘Ik vond het echt heel gezellig met je! En zie je deze week nog om het af te maken’, de uitspraak wordt gevolgd door een knipoog en na een vriendelijke glimlach van mijn kant, zie ik hoe hij door het gat van de deur verdwijnt.

Wordt vervolgd...

This content is created and maintained by a third party, and imported onto this page to help users provide their email addresses. You may be able to find more information about this and similar content at piano.io
Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Cultuur