Pim Nugteren staat in Glamour's jaarlijkse 'leukste singles van Nederland' lijstje. Hij is net 30 (au!), woont in hartje Amsterdam en werkt als Marketing Communication Manager. In zijn columns neemt deze mannelijke Bridget Jones je mee in zijn zoektocht naar Mr. Right. En die gaat lang niet alleen over rozen.

Advertentie - Lees hieronder verder

Het is vrijdagavond. Voldaan fietst ik door het Vondelpark op weg naar huis. Ik heb de eerste week bij mijn nieuwe werkgever achter de rug en ik vind het nu al een succes. Ik voel me goed.

Voorwiel troubles
Dat goede gevoel wordt al snel onderbroken door gepiep en gekraak. Nog voordat ik me besef wat er aan de hand is, lig ik languit op de grond. Mijn fiets is al een tijd niet meer wat hij ooit geweest was, maar ik had niet zien aankomen dat mijn voorwiel plots in tweeën zou breken.

Winter
Daar lig ik dan. In plaats van mijn droomprins, is het de kou die me vastgrijpt. Een ijzige, kille kou. Sneeuw en hagel komen met bakken uit de hemel en een gure wind maakt het geheel compleet. Ik krabbel overeind, bedank mijn fiets voor de bewezen diensten, flikker hem in de dichtstbijzijnde struik en schuifel voorzichtig verder. Het is weer winter.

Alleen met kerst
‘Driving home for Christmas’, ‘Last Christmas’, ‘All I want for Christmas is you'. Wie kent ze niet? De kerstliedjes hebben allemaal één boodschap: alleen zijn met Kerst is het allerergste wat je kunt overkomen.

Bevriezen
Alsof de winter al niet erg genoeg is. The most wonderful time of the year, my ass! Het is de tijd van het jaar waarin het alleen al pijn doet om boodschappen te doen. Nog voordat je aan het einde van de straat bent, vriezen je vingertoppen er af. Daar kan geen Pumpkin Spice Macchiato tegen op.Net als de temperatuur, daalt in de winter ook mijn liefdesleven tot ver beneden nul. Niet dat het de rest van het jaar anders is, maar het maakt de winter nog vervelender.

Tinder
Tinder heb ik inmiddels uitgespeeld. Hoopvol druk ik op het groene hartje bij elke mooie man die voorbij komt. Zodat een nanoseconde de moed weer in mijn schoenen zakt. Alleen de ‘het voordeel van de twijfel’-gevalletjes liken me terug. Je kent het wel. Ik hoor mezelf denken: “Nou ja Pim, je bent een uur bezig zonder succes. Niet zo kritisch zijn en geef die jongen gewoon een kans.” Nog voordat ik op het hartje klik, heb ik spijt. Bij twijfel, niet doen.

Winterslaap
Het handjevol matches praat overigens toch niet terug. Niet dat er ook maar één tussenzit die de moeite waard is om de deur voor uit te gaan. En mocht dat wel zo zijn, dan zou ik niet weten hoe ik mijn koortslippen, schrale huid, donkere wallen of mijn lijkbleke gezicht moet camoufleren. Nee, ik geef het op. Laat mij maar lekker in mijn bed liggen met de kachel op standje vagevuur zodat ik een winterslaap kan houden, alleen.

De liefde
Maak mij maar weer wakker tegen de tijd dat het Eurovisie Songfestival voor de deur staat. Tot die tijd droom ik van warme oorden en betere tijden. En liefde natuurlijk, die ultieme eindeloze ware liefde. Dat heerlijke lentekriebelgevoel. Die droom wordt direct werkelijkheid, maar niet in de vorm die ik voor ogen had. Er klinkt een luid gekreun. De buren.Dan maar naar de keuken, op zoek naar een glaasje rood. Kort daarna vind ik de weg naar thuisbezorgd.nl voor wat welverdiend vettig comfortfood van de Mexicaan. En zo eindigt deze winterdag toch nog met iets goeds...