Eline vraagt zich af: geloof ik nog in trouwen?

"Ik vind het nogal wat: het beloven van eeuwige trouw"

Newlyeds driving down rural road in convertible with 'Just Married' sign, arms raised
Thomas M. Barwick INCGetty Images

Eline Cordie (33) was de afgelopen vijftien jaar onder andere go-go danseres, suikerspinverkoopster en mislukt fotomodel. Nu schrijft ze elke week voor Glamour over alles wat haar bezighoudt.

Leuk nieuws: ik ben verloofd. Het aanzoek was hartstikke romantisch, ondanks dat we allebei ziek waren en ik op het moment suprême een gigantische hoestbui kreeg, compleet met het oprochelen van taai slijm. De volgende dag fantaseerden we alvast voorzichtig over ons huwelijk. Willen we in Nederland trouwen of toch in het buitenland (in verband met een betere weersverwachting)? Wil ik in het wit of in een andere kekke kleur? We hebben twee kinderen dus ik denk niet dat ik iemand nog kan overtuigen van mijn maagdelijkheid.

Roomwitte tuttigheid
Ik ben vast begonnen me te oriënteren qua bruidsjurk, want als ik heel eerlijk ben, is het me vooral daarom te doen. Wat blijkt: een bruiloft is de ultieme gelegenheid om een levenslange prinsessen-fantasie uit te leven. Enorme strapless baljurken met meterslange sleep. Kanten sluiers. Glitters. Tiara’s. Ik krijg het hondsbenauwd van al die roomwitte tuttigheid en dan heb ik het nog niet eens over het prijskaartje. Want het kòst me allemaal klauwen met geld, daar word je niet goed van. Bij trouwen horen ook allerlei tradities waar ik niet per se behoefte aan heb. Een vrijgezellenfeest bijvoorbeeld. In een ludiek verkleedpak door de stad moeten met aaneensluitend een cursus pikken kleien. No, gracias.

Ik wil ook geen eerste dans. Te moeten schuifelen terwijl mijn voltallige familie- en vriendenkring toekijkt is voor mij een absolute gruwel. Ik wil eigenlijk vooral een groot feest, heel erg dronken worden met mijn lievelingsmensen en dansen op ‘90s R&B. Vooral wil ik aan het hele gedoe geen stress ondervinden.

Vragen om problemen
Volgens het CBS trouwen twintigers en dertigers tegenwoordig steeds minder. Misschien ziet de huidige generatie er de meerwaarde niet meer van in. Als veelal kinderen van gescheiden ouders geloven we niet meer zo in het romantische sprookje, tot de dood ons scheidt. Daar kan ik me iets bij voorstellen. Ik vind het namelijk nogal wat: het beloven van eeuwige trouw. Het leven is lang en je weet nooit wat (of wie) er op je pad komt. Een contract tekenen waarin je belooft voorgoed bij de ander te blijven, is bijna vragen om problemen.

Waarom dan toch trouwen? De belangrijkste reden wat mij betreft: ik houd heel erg veel van mijn verloofde. Ik beschouw hem als mijn beste vriend op dees’ aard (ik snap het overigens als je hiervan een beetje kots in je mond krijgt). Ik zie trouwen misschien niet zozeer als een contract maar als een overgangsritueel, een manier om te vieren dat je van de ene levensfase overgaat naar de volgende. Je belooft niet zozeer dat je nooit meer naar iemand anders zult kijken (want dat lijkt me onhaalbaar) maar spreekt de intentie uit om je leven te zullen delen met de ander – de leuke en de minder leuke dingen.

Verliefd
Ik dacht voorheen altijd dat liefde betekende: heel zenuwachtig zijn als je die persoon ziet en altijd op je allerbest moeten zijn uit angst dat hij anders afhaakt. Schreeuwende ruzies tot midden in de nacht… groots en meeslepend moest de liefde zijn. Achteraf denk ik dat ik de liefde vooral in de war haalde met onnodig drama. Toen ik mijn huidige vriend ontmoette had ik weliswaar ook vlinders in mijn buik, maar ik voelde me niet angstig en opgejaagd. Meer alsof ik eindelijk adem kon halen. Het voelde als thuiskomen (voel je vrij om nu echt over je nek te gaan).

Dus of ik in trouwen geloof: ja en nee. Maar ik geloof wel in het vieren van de liefde. Dat, en in ‘90s R&B.

Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Feel Good