Zo ga ik mijn beginnende koopverslaving te lijf

"Bij alle veranderingen in weersituatie vind ik wel weer iets wat ik nog aan moest schaffen"

koopverslaving-verslaving-bezuinigen
Sex and the City

Lianne Marije Sanders (30) woont in Amsterdam en leeft een heel normaal leven. Een beetje werken, eten, slapen en soms over een stoeptegel struikelen. Ze schrijft het liefst over wat haar bezighoudt.

Ik heb altijd wel iets nodig. Dagcrème, shampoo, nieuwe schoenen, een nieuwe broek, een jurkje, slippers, afwasmiddel, wasmiddel, je kunt het zo gek niet bedenken of ik heb er een tekort aan. Ken je dat gelukzalige gevoel van je to do-lijst helemaal afhebben? Geen idee hoe dat is. Ik moet namelijk altijd nog wel wat kopen.

Ik heb een tijdje geprobeerd om grote voorraden in te slaan zodat ik niet elke dag een pagina uit m’n dagboek hoef te scheuren om daar iets van ‘swifferdoekjes’ of ‘scheermesjes’ op te krabbelen. Het aantal keer dat ik ‘dagboek’ neer pende op zo’n papiertje begon namelijk ook de pan uit te rijzen. Dus keek ik elke week op voordeelmuis.nl (die website gaat je leven veranderen) om te bekijken waar de Robijn in de aanbieding was en fietste ik met grote boodschappen tassen naar de drogist en supermarkt om in te slaan. Ik dacht: rust is te koop en ik ga het halen.

Anticiperen op het weer
Maar ook met een voorraad aan drogisterij-artikelen was mijn koophonger niet gestild. Werd het dan ineens twintig graden in februari (die dingen gebeuren nu wij de aarde naar de knoppen laten gaan), dan ging ik toch weer op m’n vier jaar oude Uggs naar de winkel om een paar sneakers te kopen. En een shirtje plus een lichte spijkerbroek. Bij alle veranderingen in weersituatie vind ik wel weer iets wat ik nog aan moest schaffen, waarna de wereld er toch ineens heel anders uitziet. Is het geen nieuw paar slippers, dan wel een potje nagellak.

Voor de heb of echt nodig?
Ik las laatst ergens dat als je altijd de drang hebt om iets nieuws te kopen, je je moet afvragen: Heb Ik Dit Echt Nodig? En dan met de nadruk op ‘ik’ en ‘echt’. Dus dat je tegen jezelf zegt: ‘Nou, Lian, en dan nu even eerlijk, heb jíj dat echt nodig? Of is de kat van de buren hier eigenlijk meer bij gebaat? Je begrijpt dat ik dat altijd won. Dan de ‘echt’-kwestie. Is het ook mogelijk om verder te leven zonder dat je die kaars aanschaft? Ik moet toegeven: hierbij twijfelde ik soms. Want oké, oké, ik zal geen honger lijden als ik geen vanille geurkaars koop, maar een mens moet toch warm blijven?

Eerste hulp bij
Daarom ontwikkelde ik mijn eigen methode tegen de beginnende koopverslaving: de langetermijn-lijst. Alles wat ik nodig heb, gaat op een velletje (uit m’n dagboek) en daar blijft het minimaal een week op staan. Uitzonderingen voor bananen en havermout, want zo weet je zeker dat je het einde haalt. Maar al het andere dat je aan wil schaffen schrijf je op dat briefje en na een week kijk je dan of je het nog wil hebben. Ik zal je zeggen: dat scheelt een hoop geld, ritjes naar het winkelcentrum en velletjes.

Vorige week wilde ik per se nieuwe schoenen. Ik draag namelijk nog steeds dagelijks die standaard witte Reeboks en ik hoor iedereen altijd hard lachen als ik vertel dat ik een column schrijf voor Glamour, dus ik dacht: ik moet inderdaad maar eens wat hipper voor de dag komen. Dus ik schreef ze op de lijst, vergeleek alle sneaker-sites die ik kon vinden en maakte een top drie voor als de week erna aan zou breken. Nee, nee, mij maak je niet gek.

En nu is het dan zo ver. Nieuwe week, nieuwe blik op de lijst. Maar ja, het is twintig graden, slippers kunnen nog niet, m’n Dr Martens zijn te warm en het is belangrijk dat je niet elke dag op dezelfde schoenen loopt, toch? Dus Heb Ik Dit Echt Nodig? Ja, dit heb ik echt nodig. En een zomerjas dan? Zonnebril? Nieuwe week, nieuwe lijst. Dat zijn zorgen voor later, eerst maar een pak havermout kopen.

Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Feel Good