Eline: 'Ik wil geen zombie meer zijn'

Benieuwd waarom Eline uitgaan minder leuk vindt tegenwoordig?

image
Sophie van der Perre

Eline Cordie (33) was de afgelopen vijftien jaar onder andere go-go danseres, suikerspinverkoopster en mislukt fotomodel. Nu schrijft ze elke week voor Glamour over alles wat haar bezighoudt.

Telefoonverslaving

Sinds een aantal jaar ga ik eigenlijk amper meer ‘uit’. In mijn omgeving denkt men dat dat komt omdat ik nu een burgerlijke moeder ben geworden maar dat is niet waar. Ik zou het best kunnen doen, maar ik vind er gewoon geen reet meer aan. Na plusminus vijftien jaar uitgaan in Amsterdam heb ik alle clubs en cafés al honderd keer vanbinnen gezien en de mensen erin ook. Nu zul je misschien denken: wat kan mij dat schelen? Maar ik heb wel degelijk een punt. Namelijk, als ik tegenwoordig wél, uitga zit het gros van mijn vrienden zo’n 52 procent van de avond naar hun telefoonscherm te staren. Dat vind ik dus mega irritant en, laten we wel wezen, ronduit onbeschoft. Meestal heb ik namelijk iemand (lees: een oppas) moeten betalen om daar in die kroeg te kunnen zitten. Met elke minuut dat ik gedwongen naar iemands voorhoofd moet kijken terwijl die persoon verveeld door z’n Twitter-feed scrolt, kost dat me geld. Want mijn tijd is tegenwoordig letterlijk kostbaar.

Treurig
En dat is precies waar het schuurt, want ik ben eigenlijk niet veel beter. Mijn telefoon zit de hele dag aan mijn hand gelijmd. Zelfs naar de wc gaat dat klereding mee. Als er ook maar een kleine stilte valt, een hint van verveling, moet deze meteen opgevuld worden met vermaak, met informatie. Ik heb al een aantal pogingen gedaan om mijn verslaving in te perken. Na 20 uur gaat mijn telefoon op slot, tenzij ik een code invoer in ruil voor een kwartier schermtijd. Maar ja, die code is zo ingevuld natuurlijk. Dus dan zit ik om het kwartier een code in te voeren DIE IK ZELF HEB INGESTELD, alles om nog maar even door te kunnen scrollen – het is te treurig voor woorden.

Vooral Instagram is een bodemloze put waar dagelijks zomaar twee uur van mijn tijd in verdwijnt. Tijd die ik uiteraard veel beter kan besteden. In twee uur zou ik een instrument kunnen leren bespelen, een nieuwe taal leren. Of – stel je eens voor – gewoon een beetje voor me uitstaren. Vooral in het openbaar vervoer valt het me op dat iedereen op zijn telefoon zit. Niemand kijkt uit het raam, maakt een praatje of flirt met elkaar. Zo deprimerend en vooral: zo verschrikkelijk saai.

Snaken
Maar ik ben het zat, ik wil geen zombie meer zijn. Ik ga proberen hoe het voelt om niet de hele tijd die afleiding op te zoeken. Want het is niet alleen sociale media, maar ook het nieuws dat zich constant ververst. Al die ellende, al die meningen. Wat heb ik eraan om het allemaal te weten? Natuurlijk is het belangrijk om op de hoogte te blijven van wat er gebeurt in de wereld. Maar moet dat de hele dag door? Laatst stuurde een vriendin me een bericht door, over twee vluchtelingen die om het leven waren gekomen tijdens hun tocht naar de grens. Een vader en zijn dochter van twee. Er zat ook een foto bij maar daar heb ik bewust niet naar gekeken. Ik trek het niet.

Misschien neem ik wel zo’n oude Nokia, met alleen een bel- en sms-functie. Waarop ik alleen zo af en toe een potje Snake kan spelen. Eerlijk gezegd klinkt dat als een verademing. Of, nog beter, ik vervang mijn iPhone met een vaste telefoon, een ouderwetse landlijn. Wie of wat me echt moet bereiken weet me te vinden. En de rest gaat gelukzalig langs me heen.

Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Feel Good