Avond Avonturen: 'Ik wil hem alle hoekjes van dit festival toilet te laten zien'

Over lust, liefde en alles daartussenin

Couple on summer festival
svetikdGetty Images

Misha Margarittha (29) is - als single twintiger - over de loop der jaren in opvallende situaties beland, waarna ze Avond Avonturen startte. In haar verhalen schrijft ze over lust, liefde en alles daartussenin.

Enorme aantrekkingskracht

Zodra ik de deur open kijk ik recht in zijn groene ogen. De aantrekkingskracht is zo sterk dat ik hem ter plekke naar binnen wil trekken om vervolgens alle hoekjes van dit festival toilet te laten zien.

De man in kwestie, Vince, is een prachtig exemplaar. Bij de eerste ontmoeting groetten we elkaar zo uitbundig dat toeschouwers dachten dat wij long lost friends waren, maar niets was minder waar. Hij is een maatje van een gemeenschappelijke vriend en we hebben elkaar tot nu toe maar twee keer eerder gezien. Ondanks dat het feit dat we in de hoofdstad wonen, voor velen een grote stad, voelt het toch aan als een dorp waar je elkaar continu tegen het lijf loopt, desondanks kom ik hem zelden tegen.

'Zodra ik de deur open kijk ik recht in zijn groene ogen'

Momenteel bevind ik me in de auto onderweg naar een festival - correctie: hét festival - in het zuiden van het land. Bepakt vol goede moed, wallen door het gebrek aan slaap (slechts drie uur vannacht) en een aantal vrienden verlaten we ons, oh zo geliefde, dorp. De reistijd bedraagt circa. drie uur en dus knoopt het enige mannelijke lid van ons kwartet een gesprek aan over, je raadt het al, seks. Een onderwerp waar we maar niet uitgesproken over raken tot we de parkeerassistentie van het festival bijna omver rijden. #cuntlife. Eenmaal geparkeerd en uitgestapt, trekken we de outfits recht. Na de drie uur durende doorlopende uitwisseling van seksuele gebeurtenissen uit het verleden ben ik wel toe aan een gebeurtenis die zich in het nu afspeelt en dus zoen ik, waar mijn vriendinnen bij staan, met de enige man in ons gezelschap, want waarom ook niet? Onder luid gejoel van mijn vriendinnen vertrekken we richting de witte tent van de accreditatie. Met wat schaamteloze name dropping en gebluf krijgen we het voor elkaar de backstage bandjes te verdubbelen naar een totaal van vier. Top!

'Ik wil hem alle hoekjes van dit festival toilet te laten zien'

Happystofjes

Het festival is al een aantal uren in volle gang en dus besluiten mijn vriendinnen wat verloren tijd in te halen door kunstmatige happy stofjes tot zich te nemen. Mede door mijn mega principiële non-consumptie van drugs bedank ik hier vriendelijk voor. Nou, mooi dan. Zodra deze stofjes hun werk gaan doen ben ik ze kwijt aan de enige stage die continu techno draait. Mij niet gezien en dus trek ik mijn eigen plan. ‘We appen’, schreeuw ik ze nog na terwijl hun neuzen al de andere kant op staan. Ook het mannelijke lid is inmiddels afgedwaald en dus sta ik er nu moederziel alleen voor. Of nou ja, alleen.. Alleen met 25.000 anderen op een grasveld. Na een klein rondje te hebben gelopen, zie ik de stage die gehost wordt door een vriendengroep uit mijn geboortestad en besluit daar backstage een kijkje te gaan nemen. Nog voor ik de ingang bereik hoor ik mijn naam. Plots sta ik oog in oog met Vince, de gemeenschappelijke vriend en nog een aantal andere bekenden. In de hoofdstad kom ik ze nooit tegen, maar hier aan de andere kant van het land zijn zij de eerste bekenden die ik zie. We besluiten met z’n allen naar achter te lopen en zoals verwacht kom ik daar zo veel familiar faces tegen dat het 15 minuten duurt voor ik uitgegroet ben en mezelf kan trakteren op een drankje.

Backstage

Er gaan een paar uur voorbij waarin ik, solo doelloos over het terrein slenter, een pizzaatje eet terwijl ik uitkijk over het water en de ondergaande zon en een paar keer probeer mijn vrienden te vinden in een aantal backstages & tenten, zonder succes. En dus ga ik terug naar het tot nu toe gezelligste plekje van het festival. Na mezelf langs 4 beveiligers te hebben geworsteld, zie ik bij het betreden van privé ruimte achter het podium een kennis volledig de pan uit spacen op een oude barokachtige fauteuil en dus besluit ik hem even wat water te brengen in plaats van een glaasje grensvervagende vloeistoffen. Aangekomen bij de bar denk ik vanuit mijn ooghoek een schim van Vince achter mij voorbij te zien trekken, omdat ik niet helemaal zeker ben van mijn zaak blijf ik met mijn ogen strak gericht op het kleine menu bordje achter het hoofd van de bartender. Ondanks de drukte bij de bar ben ik snel aan de beurt en loop met de drankjes in de hand terug naar de vriend. Op de armleuning van de stoel zie ik Vince zitten die zich inmiddels ook bekommert heeft over het welzijn van zijn maatje. Ik neem plaats op de andere armleuning, of nou ja, hang er met één bil op, en knoop een gesprek aan met de man aan de overkant.

'In zeer korte tijd neemt onze conversatie een spannende wending'

In zeer korte tijd neemt onze conversatie een spannende wending en plots hebben we het over het aantal one night stands waar wij deel van hebben uitgemaakt, wat de afschud-technieken zijn voor plakkers en wat onze favoriete standjes zijn. Niet echt voer voor een eerste gesprek met een relatief vreemde man. We worden onderbroken door de aankondiging dat een bevriende DJ nu zijn set (en tevens laatste van de avond) gaat starten en om hem te supporten pak ik zowel Vince als zijn spacende vriend bij de hand en trek ze mee richting de dansvloer voor het podium. Het duurt niet lang voor wij omringt worden door nog meer bekenden en te zien aan alle lachende gezichten en dansende lijven heeft iedereen het goed naar zijn zin. Wanneer ik me omdraai zie ik de vriendinnen die ik eerder op de dag was verloren aan de techno stage mijn kant op bewegen. Ik sta ze dan ook hardop zingend mijn kant op te wuiven wanneer ik plots van achter een paar handen op mijn heupen voel landen die mij langzaam naar achteren trekken. Zodra ik omkijk zie ik een grote grijns op het gezicht van Vince en laat ik me leiden door zijn handen. Deze bewegen zich over mijn heupen en bovenbenen en steeds een beetje meer raken mijn billen de voorkant van zijn broek zachtjes aan. Hij slaat een arm om mij heen en hangt zijn hoofd in mijn nek om de tekst van de muziek zachtjes tegen mijn huid aan te zingen. De tintelingen schieten door mijn lijf, mijn hartslag neemt in rap tempo toe, maar ik wil me niet laten kennen en dans zachtjes tegen hem aan. Al dansend en genietend van de prelude op de samensmelting van onze lichamen, sluit ik mijn ogen om te genieten van het moment.

Met een ruk draait hij mij om en vraagt ik even mee backstage ga om wat te drinken te halen. We nemen de bestellingen op van een aantal anderen en lopen dan hand in hand naar de zijkant van het podium. Door de spanning die er hangt en de zomerse avondtemperatuur merk ik dat wij beide klamme handjes krijgen, wat voor mij het teken is om hem los te laten. Terwijl hij naar de bar loopt, begeef ik mij naar het in de hoek geparkeerde dixie toilet. Ondanks dat dit plastic hokje nog te goor is om je hond er een plasje tegenaan te laten doen, neem ik binnen, met ingehouden adem, de tijd om mezelf te herpakken. Zodra ik de deur open kijk ik recht in zijn groene ogen. De aantrekkingskracht is zo sterk dat ik hem ter plekke naar binnen wil trekken om vervolgens alle hoekjes van dit festival toilet te laten zien.

Impulscontrole

Blijkbaar moet hij onmiddellijk (lichamelijke) vloeistoffen lozen en dus drukt hij een kartonnen Heineken tray-tje met 6 plastic bekers, een blikje Jack Daniels cola en 2 flesjes water in mijn handen om zich vervolgens langs mij heen het mobiele toilet in te wurmen. Bewust negeer ik de handen die zich sierlijk over het onderste deel van mijn lichaam bewegen en de ondeugende twinkeling in zijn groene ogen die hiermee gepaard gaat. Terwijl hij de deur achter zich dicht trekt schreeuw ik, over de muziek en door de plastic deur heen, dat ik hem voor het podium zie. “Nee, wacht dan even..”, wordt er meteen terug geschreeuwd. Snel besluit ik te doen alsof ik dit niet meer heb gehoord en loop dan met volle handen voorzichtig richting de dansende lijven. Dankzij mijn tergend langzame tempo merk ik binnen 15 seconden dat hij achter me is komen lopen. “Laat me je even helpen”, hoor ik hem zeggen terwijl hij zijn hoofd in mijn nek legt en zijn armen om me heen beweegt om het tray-tje over te nemen. God.. Ik heb alle zelfbeheersing uit de provincie nodig om de drankjes niet op de grond te smijten en hem tegen het ijzeren hek aan te duwen.

Gelukkig voor mij en mijn impulscontrole bevinden we ons snel weer tussen de mensen en wordt het laatste nummer van de avond aangekondigd. Het publiek probeert élke noot, élke seconde uit het laatste nummer zo intens mogelijk te beleven, alsof dit de enige herinnering is die zij aan deze festival dag zullen overhouden. “We gaan door naar de camping”, wordt er door de microfoon geschreeuwd en mijn voeten haten het nu al dat ze weer in een simpele ritmische beweging de ene voor de ander moeten zetten en een aantal kilometer moeten doorstappen. De wandeling is op zich niet heel spannend, afgezien van het feit dat Vince af en toe met grote passen voor mij gaat lopen, luisterend naar binnen gekomen spraakberichten. Als ik hem furieus zie gebaren terwijl hij zijn eigen gesproken bericht, zo subtiel mogelijk, in het toestel probeert te vangen, krijg ik een nerveus gevoel. Gelukkig heeft de alcohol in mijn systeem geen tijd voor deze ongein en binnen de kortste keren ben ik het alweer vergeten.

'Waar slaap je vanavond?'

De feesttent aan het, letterlijke, einde van de camping is in zicht en ik hoor mijn voeten bijna zuchten uit dankbaarheid. ‘Waar slaap je vanavond?’, hoor ik plots akelig dichtbij mijn linkeroor, terwijl een paar handen zich familiar maken met de rondingen van mijn lichaam. ‘Thuis’, weet ik met ingehouden adem uit te brengen. Het duurt niet lang voor ik door Vince een slaapplek aangeboden krijg. ‘Je moet wel met mij in een twijfelaar, maar dat lijkt me niet zo een probleem’, hij lacht zijn prachtige tanden bloot en zijn ogen vormen zich tot spleetjes. Heel even overweeg ik zijn voorstel, maar gelukkig weet een klein deel van mijn brein me tot bezinning te brengen en te overtuigen van het feit dat ik naar huis moet. Ondanks zijn onvermoeibare overtuigingspogingen. Aangekomen bij de blauwe tent lopen we hand in hand door de dansende menigte die net als ons nog geen einde aan deze dag wilt maken. Halverwege onze tocht naar de backstage ingang aan de rechterkant van het podium, blijft Vince staan. Ik voel hoe het gewicht aan mijn arm zwaar is en hou ook halt. Zodra ik me omdraai en een stap in zijn richting doe, kijkt hij mij met glimmende ogen aan en buigt zich naar me toe. ‘O, my god’, hoor ik ineens achter me. Zodra ik omkijk zie ik een oude schoolvriendin staan. Haar timing had niet slechter kunnen zijn. Snel kijk ik terug naar Vince, om te constateren dat de magie van zojuist is ontsnapt. Hij laat mijn hand los en verkondigt dat we elkaar wel achter het podium treffen. Kort maak ik een dansje en praatje met de doorgesnoven versie van de meid die ik ken als onschuldige student en verontschuldig me wanneer ik er weer vandoor ga.

Achter het podium kom ik veel mensen tegen die ik deze hele dag nog niet heb gezien en als ik vraag waar Vince is, aan zijn inmiddels semi-nuchtere ex-spacende vriend, hoor ik dat hij op het podium staat. Nog voor ik er erg in heb, dragen mijn voeten me richting de trap naar het podium. Hij staat meteen bij de ingang. Zodra ik me bij hem voeg, glijden zijn handen over mijn lichaam heen en ik voel me heel sexy. Godver, wat een beetje aandacht en wat aanrakingen wel niet met je kunnen doen. Vince neemt plaats op een stalen pijpen van de podiumconstructie en ik ga tussen zijn benen staan met mijn rug naar hem toe. Hij begraaft zijn hoofd wederom in mijn nek en buigt zich iets naar voren om met zijn volle roze lippen mijn sleutelbeen te kussen. Geil! Het voelt als een aanraking die achter gesloten deur op z’n plaats is, niet hier op een podium met een dansend publiek van 5000 man. Zijn aanrakingen ontketenen een heftige lichamelijke reactie bij mij en met een ruk draai ik me om zodat ik hem aan kan kijken. Zijn warme adem raakt mijn gezicht en ik zie hoe zijn groene ogen strak gespannen naar mijn lippen staren. Ik adem uit, terwijl ik niet doorhad dat ik die de afgelopen seconden inhield Als er iemand zich achter mij langs probeert te wurmen komen onze gezichten nog dichterbij elkaar. Zijn blik schiet van mijn lippen naar mijn ogen en terug. De elektrische lading tussen ons is bizar. Hij buigt zich nog iets meer naar voren en onze lippen maken contact. Uit automatische reactie sluit ik mijn ogen en plaats ik een hand aan de zijkant van zijn gezicht. Semi-geschrokken maakt hij zich van me los. Ik probeer de lichte paniek in zijn ogen te negeren en draai me weer om. Dansend geniet ik van het gevoel dat ik zojuist beleefde, maar ben ik in de war van zijn reactie.

'Dit is misschien wel het laatste wat ik had verwacht te horen vandaag'

Zijn lange armen sluiten zich rond mijn borst en hij drukt me tegen zich aan. Enige tijd staan we ritmisch mee te deinen op de muziek, als hij in mijn oor vraagt: ‘Heb je eigenlijk een vriend?’. Dit is misschien wel het laatste wat ik had verwacht te horen vandaag. Zeker gezien de spanning tussen ons en de kus van zojuist. ‘Nee’, beantwoord ik zijn vraag. Met een lichte twijfeling in mijn stem vraag ik hem naar zijn relatiestatus. ‘Ik heb al ongeveer een jaar een relatie’. Oke, nee, dít is het laatste wat ik had verwacht. ‘Wat?’, ik draai me om en kijk hem met een verwarde blik aan. Hij voelt niet de behoefte om zich nader te verklaren en ik weet niet of ik de energie heb om ernaar te vragen. Ik maak me los van zijn blik en zijn greep en loop het trapje van het podium af, op zoek naar een plek om voor een paar seconden alleen te zijn zodat ik mijn gedachten op een rijtje kan zetten. Ik stap backstage de tent uit en bevind me nu alleen op een klein stukje gras. Inademen en uitademen, herinner ik mezelf, keer op keer. Na een paar minuten heb ik het gevoel meer grip op de situatie te hebben en besluit terug te keren naar het podium. Onderweg kom ik wat vrienden tegen die mij een rit naar huis aanbieden en aangezien ik nog niet heb nagedacht over hoe ik hier überhaupt weg zou komen, komt dit als geroepen. Ze willen per direct vertrekken en ik vraag ze om nog 5 minuten te wachten zodat ik afscheid kan nemen van de mensen waar ik de dag mee heb doorgebracht. De Houdini op een festival is niet een hele chille move namelijk.

Ondeugende blik

Op het podium neem ik afscheid van mijn techno-vriendinnen, die inmiddels ook hun weg hebben gevonden. En twijfel over de manier waarop ik afscheid moet nemen van Vince. Zodra ik voor hem sta, kijkt hij me met een ondeugende blik aan. ‘Blijf je echt niet logeren?’, vraagt hij enigszins hoopvol. ‘Ik denk dat we beiden weten dat daar niets goeds uit kan komen’, beantwoord ik zijn vraag. Waarop ik hem vertel dat ik op het punt sta te vertrekken. ‘Nee, blijf nog even.’ ‘Ik kan niet, ze wachten op me en anders kom ik hier niet weg.’ ‘Je kan ook blijven.’ ‘We gaan dit niet nog een keer doen.’ Lachend sla ik mijn armen om zijn nek om hem te knuffelen. Onze gezichten bevinden zich weer akelig dichtbij elkaar. Met de zojuist vergaarde informatie zou je denken dat de sfeer wat bekoeld zou zijn, maar niets lijkt minder waar. ‘Een klein kusje mag wel’, fluistert hij voor we ons losmaken uit de omhelzing en onze lippen voor de tweede keer vanavond elkaar raken. Fuck, pure magie en pure schijnheiligheid. Ik kan dit niet. Als ik me terug probeer te trekken, laat hij merken er nog niet genoeg van te hebben en met een vlotte beweging drukt hij met zijn hand op mijn achterhoofd en brengt onze gezichten nogmaals naar elkaar. ‘Tot snel’, breng ik mid-kus uit. Ik weet me los te weken en loop vervolgens zonder om te kijken weg. Het liefst was ik daar gebleven en had ik naast hem in zijn twijfelaar gelegen. Maar wat daar uit kon komen was dat ik me de volgende ochtend verschrikkelijk zou voelen, meer tegenover mezelf dan tegenover hem of zijn vriendin en dat hij was vreemd gegaan. Want handjes boven de dekens was ons nooit gelukt.

'Pure magie en pure schijnheiligheid. Ik kan dit niet'

In de auto op weg naar huis voel ik de energie nog door mijn lichaam gieren, maar ik weet diep in mijn hart dat ik er goed aan heb gedaan door niet in te gaan op zijn voorstel. Na een nachtje slapen, besluit ik de volgende dag weer naar het festival te gaan, gelukkig zijn er velen die er hetzelfde over denken en voor ik het weet zit ik in de auto onderweg naar de andere kant van het land. Wederom in een backstage kom ik Vince weer tegen. We groeten elkaar droogjes en ik merk meteen dat de magie van gisteravond compleet verdwenen is. Het is oké. Hij is nog steeds knap en zeer aantrekkelijk, maar dit had niet zo moeten zijn. Soms heb je gewoon een korte flirt van een paar uur nodig om je goed te voelen.

Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Feel Good