Columnist Eline over de Disney-prinses: Problematisch? Of een feministisch icoon?

'Wat kunnen ze nou helemaal?'

Zijn Disney-prinsessen een goed voorbeeld?
Disney

Mijn dochter van bijna vier is nu al een tijdje geobsedeerd door Disney-prinsessen. Hoewel mijn vriend en ik echt ons best hebben gedaan om haar te laten spelen met allerlei soorten speelgoed – van gereedschapskisten tot auto’s en keukentjes – kunnen we inmiddels wel stellen dat het genderneutraal opvoeden van onze dochter hopeloos is mislukt. Het is prinses Anna voor en prinses Elsa na, ze wil per se alleen maar jurken dragen en haar favoriete kleur is roze. Laatst ging ik met haar naar buiten om te voetballen en wilde ze na tien minuten al naar huis omdat “de voetbal anders vies werd”. Zucht.

Problematisch figuur

Wij moderne vrouwen wordt vaak ingeprent dat de Disney-prinses een problematisch en gedateerd figuur is. Ik heb eerlijk gezegd ook best een beetje moeite met mijn dochters liefde voor prinsessen, want wat kunnen zij nou helemaal? Is dat dan het ultieme, met je mooie snuit in een bak geld vallen en baljurken dragen? Daarnaast maak ik me soms zorgen over hun effect op het zelfbeeld van mijn dochter. De Disneyprinses ziet er namelijk al decennialang hetzelfde uit: overwegend wit (op een paar, zoals Mulan en Pocahontas, na) wespentaille, dopneusje en poppenogen. Wat dat betreft is ze dus wel verschrikkelijk achterhaald. Het wordt nu toch echt tijd voor een Disney heldin met maat 40. Maar op andere vlakken zijn ze helemaal niet zo ongeëmancipeerd als men soms denkt. Toch wil ik graag een lans breken voor de Disney-prinses. Want zo achterhaald is ze helemaal niet.

Neem Assepoester bijvoorbeeld. Ze moet van haar gemene stiefmoeder- en zussen dag in dag uit het huis schrobben en boenen. In tegenstelling tot wat veel mensen denken droomt Assepoester helemaal niet van een prins. Girl just wants a break en een keer niet in ranzige vodden lopen. Ze loopt de prins toevallig tegen het lijf en herkent hem in eerste instantie niet eens.

De Kleine Zeemeermin Ariel worstelt zich los van haar vaders verwachtingen en volgt haar eigen weg. Weliswaar in de armen van de slaapverwekkende prins Erik, maar goed. En dat ze op een gegeven moment zingt “Ik wil alles doen om bij jou te blijven/Ik leef alleen nog voor jou” zullen we ook maar even buiten beschouwing laten. Belle uit Belle en het Beest zit helemaal niet te wachten op een man die haar komt “redden”. Je zou zelfs kunnen stellen dat zij het is die het Beest redt en niet andersom.

Zo kan ik nog wel even doorgaan: Frozen gaat bijvoorbeeld niet over romantische liefde maar over de loyaliteit tussen twee zussen. Er komt wel een prins in voor maar dat is een ontzettende eikel die aan het eind een welverdiende stomp voor z’n smoel krijgt. Sneeuwwitje is trouwens wel echt dubieus: zij wordt door 7 kleine viespeuken voor hun karretje gespannen om hun rukbunker schoon te maken, en ze vindt het nog leuk ook. Aan het eind wordt ze wakker gekust door een knappe prins en dat was het dan. Maar die film stamt dan ook uit 1937.

Doe waar jij blij van wordt

Kortom: we mogen de Disney-prinses niet zomaar afschrijven, vind ik. Misschien moeten we haar zelfs gaan zien als een ultramodern feministisch icoon – of gaat dat te ver? Ja, dat gaat te ver. Om de komende jaren door te komen waarin ik gemiddeld 12 keer per week Frozen moet kijken moet ik het misschien zo zien: mijn dochter leert van deze Disney-prinsessen dat je als meisje alles kan worden wat je wil, ook als dat betekent dat ze straks niet zoveel ambities heeft behalve een knappe prins ontmoeten en mooie jurken dragen. En misschien is dat wel de ultieme emancipatie: de vrijheid om lekker te doen waar zij blij van wordt.

Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Feel Good