Columnist Eline: "Oud en Nieuw is het meest overschatte feest van het jaar"

"Het heeft een te hoog 'geforceerd lol'-gehalte"

Oud en Nieuw
Unsplash

Eline Cordie (34) was de afgelopen vijftien jaar onder andere go-go danseres, suikerspinverkoopster en mislukt fotomodel. Nu schrijft ze elke week voor Glamour over alles wat haar bezighoudt.

Oud en Nieuw? Nee, dank je

Met Sinterklaas achter de rug en Kerssemis in het verschiet is het weer tijd voor een andere (hele irritante) jaarlijkse traditie. Namelijk de vraag: "Wat ga jij doen met Oud en Nieuw?" Terwijl, laten we eerlijk zijn, de jaarwisseling stiekem helemaal niet zo leuk is. Sterker nog: het is misschien wel het meest overschatte feest van het jaar.

Als ik ergens een hekel aan heb, is het wel doen alsof je het ergens naar je zin hebt.

Oud en Nieuw-feesten zijn eigenlijk standaard kut. Eerst betaal je veel te veel voor een kaartje en vervolgens zijn de verwachtingen zo hooggespannen dat je van nervositeit om halftien al ladderzat bent. Ik heb op die feesten altijd het idee dat iedereen de hele tijd naar elkaar zit te loeren, zo van: "Heb jij al de tijd van je leven?" Het heeft een te hoog 'geforceerd lol'-gehalte. En als ik ergens een hekel aan heb, is het wel doen alsof je het ergens naar je zin hebt. Dan zit ik nog liever thuis voor de buis naar een eindejaar concert van André Rieu te kijken.

Dan heb je nog de huisfeestjes. In theorie zouden die veel leuker moeten zijn dan de massale variant in een club of een fabriekshal. Ze zijn intiemer, dus je voelt minder die druk om te doen alsof je het ECHT HEEL LEUK hebt. Je bent niet overgeleverd aan de twijfelachtige muzieksmaak van een dj. Maar: huisfeestjes, zo heb ik na jaren ervaring ondervonden, hebben ook zo hun minpunten. Dat iedereen ver voor middernacht al naar de klote is, is tot daaraan toe, maar na het 'twaalf uur moment' versnippert het gezelschap vrijwel altijd, want iedereen heeft Oud en Nieuw-FOMO en gaat weg om te partyhoppen. En dus blijf je meestal over in de huiskamer van een vage kennis met een handjevol mensen die te dronken zijn om nog een poot te verzetten (of een zinnig woord uit te brengen).

Nerveuze poedel

Nog zoiets wat van mij niet hoeft: vuurwerk. Ik begrijp de aantrekkingskracht ervan gewoon echt niet. Siervuurwerk, oké, daar kan ik nog inkomen. Maar van die Chinese reuzenklappers met van die mega knallen alsof je in de Gazastrook woont? Wat is daar leuk aan? Ik ben in de maand december standaard een soort nerveuze poedel, die bij elke knal een meter de lucht inschiet. Ook zo enig: als een stel kwajongens een rotje tussen je spaken gooien. Waardoor je van je fiets valt, of je in ieder geval je helemaal de tering schrikt. Echt hilarisch. Voor huisdieren is vuurwerk ook echt geen pretje. Onze kat Oswald schuilt standaard onder het bed met de jaarwisseling en komt er pas op 1 januari in de namiddag onderuit.

Kriebels

Maar… nu komt de moeilijkheid. Ondanks dat ik het hele geheel eigenlijk vreselijk vind, begint het toch elk jaar te kriebelen zo rond de jaarwisseling. Misschien, denk ik dan, héél misschien is dit het jaar dat ik op een spetterend feest beland met alleen maar hele knappe, interessante mensen. Dat ik een avond beleef om nooit meer te vergeten. Een avond waaraan ik, als ik over vijftig jaar zit te verpieteren in een verzorgingstehuis, nog vol liefde en weemoed terugdenk. Misschien moet ik toch nog maar een kaartje ergens voor kopen. Je weet het nooit.

This content is created and maintained by a third party, and imported onto this page to help users provide their email addresses. You may be able to find more information about this and similar content at piano.io
Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Feel Good