Vier vrouwen vertellen over hun meest memorabele break-up

"Meneer had MDMA gebruikt en dat had z’n ogen geopend. Hij maakte het uit via Skype."

From love to heartbreak
mjrodafotografiaGetty Images

Gedeelde smart is halve smart, zeggen ze. En dus interviewde journalist en verse single Channa Brunt vier andere vrouwen over hun meest memorabele break-up.

T. (25): "Zijn liefde voor de kat won het van zijn ratio"

“Na een verkering van zes jaar zou je het recht moeten hebben om je veto uit te spreken over een niet-gegronde break-up. Lijkt mij althans niet meer dan redelijk, wanneer je zonder voortekenen volledig vanuit het niks gedumpt wordt. Twee jaar samenwonen, dat is toch iets waard?

Nadat de grond onder m’n voeten vandaan was geslagen, heb ik heel dramatisch mijn koffer uit de kast getrokken, daar een paar willekeurige stukken uit mijn kledingkast in gegooid en ben ik naar mijn ouders vertrokken. Niemand troost zo goed als je moeder. Nadat ik twee weken lang in foetushouding in bed had gelegen, was ik klaar met verdrietig zijn en honderd procent uit op ruzie. Met de smoes ‘even wat spulletjes ophalen’ en mijn huissleutel ben ik richting zijn/ons - ik wist het op dat moment ook allemaal niet meer zo goed - huis gereden. Onaangekondigd.

Wat ik daar aantrof, was iets wat je normaal alleen in films ziet: de woonkamer was bezaaid met slordig uitgetrokken kledingstukken en lege wijnflessen. Ik ben naar boven gestormd en in de slaapkamer trof ik aan wat ik al vermoedde. Twee slapende, naakte lijven. Lepeltjelepeltje, ik bedoel kom op! Ik wekte ze met een soort oerkreet en snelde weer naar beneden.

Tegen de tijd dat hij doorhad wat er stond te gebeuren, was ik druk in de weer met het kattenreismandje en de poes. Want die moest mee. ‘Heeft ze ’m geaaid?!’ schreeuwde ik door m’n tranen heen. Zijn liefde voor de kat won het van zijn ratio, en dus begon hij ontdaan aan het mandje te trekken. Toen we uiteindelijk uitgeput bij de voordeur neerploften –de kat verbijsterd in zijn mandje– voelde ik me bij het zien van zijn tranen iets beter. Het was ook het moment waarop ik wist: het is echt over. Ik ben nog steeds van mening dat dit moment verfilmd moet worden. De kat maakt het trouwens goed.”

R. (29): "Ik had dan misschien de schade aangericht, maar het was mijn huis"

“Kan iemand alsjeblieft een protocol schrijven voor uit elkaar gaan terwijl je samenwoont? Wat moet je in godsnaam doen als je hebt samengewoond in de duurste stad van Nederland? Wie gaat het huis uit? Hoe snel kun je verwachten dat de verhuizende partij een ander huis heeft gevonden? En wat doe je in de tussentijd?

In ons geval wisten we heel goed dat we niet zo snel weer een appartement in deze prijsklasse en buurt gingen vinden, dus bleven we een tijd lang hangen in een patstelling waarbij we het allebei vertikten om te verhuizen. Daarbij werd ik die bag lady die van het ene logeeradres naar het andere trok. Ik was degene die de schade aanrichtte, dus leek het me op dat moment wel zo redelijk dat ik het hem zo comfortabel mogelijk zou maken. Tijdelijk, welteverstaan. Mijn omgeving en ik waren het er namelijk over eens: ik woonde er al drie jaar, hij net zes maanden, dus het was mijn huis."

"Hij bleek een stuk minder redelijk en helemaal niet van plan op zoek te gaan naar een ander huis. Meteen na de break-up stelde hij nog voor dat we best samen in het huis konden blijven wonen, omdat er geen sprake was van strijd. Dat ik dat een ongezond idee vond, maakte het hele huizenverhaal mijn probleem, meende hij. Ik weet niet hoe hij het verhaal zo verkocht heeft gekregen, maar ook zijn vrienden schenen aan zijn kant te staan. Opeens was ik de boeman."

"We zijn inmiddels drie maanden verder. Het huis is nog steeds zijn bachelor crib en ik slaap op een matras op de grond in een uithoek van de stad. Er zit wel schot in de zaak: hij heeft laten weten dat hij over anderhalve maand een nieuw huis betrekt. Met veel tegenzin, dat wel. Maar hé, de aanhouder wint. Wat ik tegen niemand durf te zeggen, is dat ik al die maanden heb meebetaald aan de huur. Ik woon daar al drie jaar in onderhuur en hij heeft gezegd: als jij niet betaalt, betaalt niemand en ben je het huis morgen kwijt. Ik moet wel een masochist zijn: ondanks zijn houding betrap ik mezelf erop dat ik hem stiekem best mis en dat ik, achteraf gezien, eigenlijk ook niet honderd procent achter de break-up sta.”

D. (24): "Misschien had ik beter moeten weten"

“Ik had mijn reis voor hem uitgesteld. Het was een heel grote droom die ik eindelijk waar ging maken: een jaar lang door Australië trekken. Twee maanden voordat ik op het vliegtuig zou stappen, leerde ik hem kennen. Hoofden op hol. Tot over onze oren verliefd. Daar wilden we langer van genieten, dus besloot ik m’n ticket om te boeken en een halfjaar later te gaan. Het was ontzettend, verschrikkelijk aan tussen ons. We fantaseerden er zelfs over om te trouwen, als m’n reis er weer op zat, en ik trok alvast bij hem in. Het afscheid was niet makkelijk, maar we gingen dit doen: op elkaar wachten en daarna samen een leven opbouwen. Over ons hoefde ik me nooit zorgen te maken, fluisterde hij op het vliegveld in m’n oor."

"Ik was nog niet vertrokken of had al heimwee naar hem; miste ’m enorm. Toch begon er kort na m’n vertrek al iets te knagen. Het contact werd snel minder, en na een tijdje alleen nog door mij geïnitieerd. Hij was ook veel aan het feesten. Misschien had ik beter moeten weten, want tijdens onze eerste drie dates waren we niet vies van drank en drugs. Het hoge woord kwam er eindelijk uit tijdens een Skype-gesprek. Nadat ik had gevraagd of er iets was, zei hij dat we moesten praten."

"Meneer had MDMA gebruikt en dat had ‘z’n ogen geopend’. Hij had, zo zei hij, de waarheid gezien, en wist nu dat hij het moest uitmaken. Allemaal leuk en aardig, maar daar sta je dan, in Australië. Mijn spullen in zijn huis en feitelijk gezien dakloos. Mét een gebroken hart. Een flink dalletje, hoor. Ik heb nog twee maanden doorgereisd, maar kon er niet van genieten en ben omgekeerd. We hebben door huizennood noodgedwongen nog een verschrikkelijke maand samengewoond en zijn toen ieder onze eigen weg gegaan.”

S. (20): "Ergens in Nederland loopt een familie rond die mij vanuit de grond van hun hart haat”

“Ik heb meer moeite met het verbreken van een relatie dan goed voor me is, of voor de ander. Dat begon al bij mijn eerste serieuze vriendje. Na anderhalf jaar wist ik zeker dat we niet voor elkaar bedoeld waren, maar pas na twee jaar vond ik de moed om er een punt achter te zetten. Dat nam-ie niet zo goed op, terwijl ik me al zes maanden lang als een onuitstaanbaar kreng had gedragen."

"Hij huilde tranen met tuiten. Ik vond het heel onaantrekkelijk. Ik was er dan ook niet blij mee dat hij die nacht nog bleef slapen en z’n troost bij mij zocht. Ik vond het moeilijk om er iets van te zeggen en liet het allemaal maar over me heen komen. De volgende ochtend maakte hij nog steeds geen aanstalten om weg te gaan en dus maakte ik ontbijt."

"Tijdens dat ontbijt werd hij gebeld en liep hij de tuin in. Ik dacht dat hij een vriend aan het vertellen was wat er was gebeurd en vond het overdreven toen hij op z’n knieën neerviel en nog harder dan die nacht begon te huilen. Wat voelde ik me een enorme bitch toen hij weer binnenkwam en zei dat z’n moeder hem zojuist had verteld dat zijn vader die nacht doodziek in het ziekenhuis was opgenomen. ‘Vergeet wat ik vannacht gezegd heb’ en ‘Ik ben er sowieso voor je de komende tijd’ dwong m’n schuldgevoel me te zeggen. Hij stemde gretig in en zo maakten we de break-up ongedaan."

"Onze verkering duurde daarna nog zo lang als het leven van zijn vader, plus een week. Bijna drie maanden in totaal. En het wordt nog erger. Op de dag van de begrafenis voelde ik me niet lekker. Dat ik daardoor niet ontbeet, moet eraan hebben bijgedragen dat ik tijdens de ceremonie flauwviel. Naast het graf, terwijl z’n broertje viool stond te spelen. All eyes on me, het meisje dat die doodongelukkige jongen een week later weer zou verlaten. Ergens in Nederland loopt een familie rond die mij vanuit de grond van hun hart haat.”

Deze real life verhalen verschenen in het julinummer van 2018 van Glamour. Deze maand ligt er ook weer een gloednieuw issue in de winkel, bomvol real life verhalen, interviews, het laatste fashion nieuws, alles wat je wil weten over beauty en nog véél meer. Geen zin om de deur uit te gaan? Je bestelt hem hier online.

This content is created and maintained by a third party, and imported onto this page to help users provide their email addresses. You may be able to find more information about this and similar content at piano.io
Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Feel Good