Avond Avonturen: Mowgli

"Zijn bijnaam is 'het matras' - voor je het weet loop je rond met alle soa’s van het alfabet"

Attractive young woman in lingerie lying on sofa
Westend61Getty Images

Misha Margarittha (30) is - als relatief “nieuwe” hoofdstadbewoner - in de loop der jaren in opvallende situaties beland, waarna ze Avond Avonturen startte. In haar verhalen schrijft ze over lust, liefde en alles daartussenin.

Ben je al los?

Mijn scherm licht op en ik lees de tekst verzonden via Facebook Messenger: “Ben je al los?” Het bericht is afkomstig van een man die, BY FAR, de knapste variant is die ik ooit gezien heb. “Ik neem aan dat je al weg bent? Beetje asociaal om geen gedag te zeggen, vind je niet,” beantwoord ik relatief snel en megabijdehand. “Dat kan altijd nog,” staat er nu als reactie. Ik kan hem geen ongelijk geven. Het laatste bericht wordt snel opgevolgd met een vraag over mijn nachtelijke planning. Ondanks dat ik aan mijn kant van het scherm de blos op mijn wangen vol trekken, ga ik er snel op in. “Ik ben nog tot ongeveer 01:30 uur bezig, maar daarna heb ik niets staan...”

'Geen grap: dit is de allerknapste man die ik ooit heb gezien'

Momenteel sta ik op één van de grootste evenementenlocaties van Nederland met een productie waar ik ongeveer elf maanden aan mee heb gewerkt. De avond gaat van start en we presenteren voor het eerst een Brits muzikaal concept in Nederland. De zaal vult zich langzaamaan met het publiek en de artiesten bereiden zich voor in de kleedkamers, voor zij het podium zullen bestormen om met elkaar de muzikale strijd aan te gaan. Achter de schermen heb ik het er maar druk mee en ren van hot naar her om ervoor te zorgen dat iedereen voorzien is. Tegelijkertijd begeleid ik de genodigden naar de bestemde vakken en/of zitplaatsen. Met mijn gezicht verborgen achter de papieren gastenlijst, zie ik uit mijn ooghoeken een man aan komen lopen. Hij zegt mijn naam. Shit, nu kan ik er niet meer onder uit. Als ik het papiertje wat omlaag duw, kijk ik vol in zijn lichtbruine kijkers. Dit is wellicht de allerknapste man die ik ooit heb gezien (geen grap). Het is dan ook geen toeval dat ik me al eens eerder heb voorgesteld.

Mowgli

De reden van onze eerdere kennismaking is, naast onze inschrijving op dezelfde creatieve instelling en dezelfde vriendenkring, dat hij regelmatig een nachtelijk uitstapje maakte met één van mijn vriendinnen. En dus was hij in mijn boekje, ondanks de prachtige looks inclusief gebruinde huid, lange lichtbruine manen en een lichaam waar je ú tegen zegt, afgeschreven. Op een enkele reis naar the island of lost men. De mentale plek voor alle mannen waar we niet langer mee geassocieerd wilden worden, denk hierbij aan ex-vriendjes, ex-scharrels, te knappe (en vaak arrogante) mannen, verraders, mannen (ver) buiten onze leeftijdscategorie, mannen waarvan het écht niet kon en dan heb je nog een hele afdeling met de onbeantwoorde liefdes. You get the picture; niet meer aan komen en zeker niet nogmaals bezoeken.

Na de enigszins ongemakkelijke begroeting en het afgeven van zijn jas bij de garderobe, lopen we richting de zaal en druk ik snel wat consumptiebonnen in zijn hand. In mijn portofoon-oortje worden alweer nieuwe behoeftes geroepen en zonder nog iets te zeggen draai ik me om en begeef me weer naar de backstage. Het evenement lijkt als een waas langs me heen te trekken en de maandenlange voorbereiding is met twee keer knipperen voorbij. Het was een daverend succes en terwijl ik langs alle artiesten loop om ze te complimenteren op de optredens voel ik mijn telefoon trillen. Mijn scherm licht op en ik lees de tekst verzonden door onze eigen Mowgli via Facebook Messenger: “Ben je al los? Ik neem aan dat je al weg bent? Beetje asociaal om geen gedag te zeggen, vind je niet?,” beantwoord ik relatief snel en mega bijdehand. “Dat kan altijd nog!”, staat er nu als reactie.

'Zijn bijnaam is 'het matras' - voor je het weet loop je rond met alle soa’s van het alfabet'

Als ik de tijd check zie ik dat het al bijna 00:30 uur is. Het gesprek kwakkelt voort en Mowgli vraagt of ik bij hem kom slapen. Met snelle bewegingen maak ik screenshots van het gesprek en stuur deze onze gemeenschappelijke vriendin. Haar reactie blijft niet lang uit en ze drukt me dan ook digitaal op het hart om hier werk van te maken, mocht daar nog enige twijfel over bestaan. “Hij is echt fan-tas-tisch (!) in bed, maar doe het wel veilig, want zijn bijnaam is “het matras” en voor je het weet loop je rond met alle soa’s in het alfabet.” Haar blessing geeft me het zetje dat ik nodig heb om in te gaan op zijn voorstel.

Het matras

“Laat je me weten wanneer je klaar bent?”
“Ja, ik ben nog ongeveer een uur bezig, maar dan free to go. We kunnen ook morgen afspreken…”
“Ik wil je vanavond. En morgen”
“Ik ben ook moe van vandaag…”
“Dan kom je gewoon lekker bij mij slapen”
“Alsof we daadwerkelijk gaan slapen”
“Ik geef je wel nieuwe energie”
“Je hebt wel praatjes, zeg…”
“Ik maak die praatjes bij jou waar”
I like it
“Je bent bang, hè?”
“Haha, niet voor jou…”
“Oke, ik zie je zo”

Het laatste bericht wordt opgevolgd met een adres en telefoonnummer. En na ongeveer 45 minuten keycards verzamelen, verlaat ik de locatie van vandaag en terwijl ik naar mijn fiets loop stuur ik een statusupdate via WhatsApp. Een tegenreactie blijft uit en ik besluit op de gok naar het door hem opgegeven adres te fietsen. In het ergste geval ligt hij te slapen en rijdt ik alsnog naar huis toe. Gelukkig bevinden deze twee locaties zich niet al te ver van elkaar en na een hele dag binnen rond te hebben gelopen is het fijn de vermoeidheid uit mijn benen te fietsen met de frisse wind op mijn gezicht dwars door de stilte van een slapende stad.

Als ik de voordeur bereik, zoemt mijn telefoon. “Ben je er al bijna?” staat er. “Ik wilde net op de bel drukken,” typ ik terug. Ik hoor aan de andere kant van de deur snelle voetstappen naderen en ben dan ook aangenaam verrast wanneer hij volledig gekleed - inclusief jas - de deur opent. “Kom je nog binnen, of wat?”


Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Avond Avonturen