Durf je geen auto te rijden? Je bent niet de enige – zo kwam ik over mijn rijangst heen

Het wordt echt beter, beloofd

rijangst overwinnen
Giphy

Op mijn achttiende verjaardag kreeg ik, genereus genoeg, van mijn ouders mijn rijbewijs cadeau. Mijn theorie-examen haalde ik in één keer en mijn rijexamen was het bij de tweede keer scheepsrecht. Toch duurde het daarna nog vier jaar voor ik écht durfde te rijden.

Rijbewijs halen

De eerste keer zat ik tijdens mijn rijexamen met samengeknepen billen naast mijn examinator, die zich allesbehalve verstaanbaar maakte en mij destijds door het volledig opengebroken havengebied bij Westpoort liet rijden. Ik faalde enorm en als kers op de taart moest ik fileparken – ook dat leek regelrecht uit een viral Dumpert-video te komen. The verdict: niet geslaagd. De tweede keer ging een stuk beter; ik was ik mijn zenuwen de baas en hoewel ik mijn links van mijn rechts in de auto niet van elkaar kan onderscheiden (je weet wel, dat de rij-instructeur zegt: ‘Ga hier naar links en jij confidently rechtsaf slaat) slaagde ik wel. Nadat ik mijn rijbewijs op mijn negentiende in de pocket had en ik voor ogen had dat avontuurlijke roadtrips zou maken met vriendinnen, heb ik daarna ruim drie jaar niet gereden. Ik woon in Amsterdam, mijn ouders hadden geen auto en mijn eigen spaardoelen lagen destijds ook heel ergens anders.

Rij-angst

Pas toen ik – drie jaar na het behalen van mijn rijbewijs – een relatie kreeg en mijn vriend mij erop bleef attenderen dat ik ook gewoon in zijn auto kon rijden, kwam het besef: ik durfde niet meer en ik durfde dat ook niet toe te geven. Niet aan mezelf en ook niet aan hem. En dus ging ik, elke keer als we elkaar zagen, met de metro. “Nee joh, ik heb een studenten-OV,” en “ach nee, dat is te veel gedoe,” of “maar jij hebt de auto morgen nodig”, werden mijn standaardantwoorden. Of ik was toevallig mijn rijbewijs thuis vergeten: “Ja echt zó stom, die zit in mijn andere portemonnee,” zei ik dan laconiek. Tot mijn moeder met het idee kwam dat ik een opfriscursus moest doen om mijn angst te overwinnen en het vertrouwen terug te krijgen. En dus werkte ik iedere mogelijkheid die ik had bij mijn bijbaan naast mijn studie, om het geld bij elkaar te sparen en plande ik deze lessen in.

This content is imported from {embed-name}. You may be able to find the same content in another format, or you may be able to find more information, at their web site.

Daarna sprak ik met mezelf af dat ik niet in deze vicieuze cirkel wilde blijven. Ik werkte en spaarde een aantal maanden, waarna ik mijn eerste grote-mensen-uitgave deed; ik kocht een auto. Een Suzuki Swift uit 2006, mijn grote trots. We moesten hem ophalen in Alkmaar en dus reden mijn vriend, en zijn moeder – die mee was voor mental support – daarheen en moest ik samen met haar terug naar Amsterdam rijden. Mijn eerste lange afstand achter het stuur. De rit van een uur werd gevuld met muziek afkomstig van radiozender 100% NL (ik wist nog niet hoe de radio werkte), een bloedhitte omdat de verwarming op de hoogste stand stond te blazen (ik niet wist nog hoe deze lager moest) en een krampachtige bestuurder wiens handen met militaire precisie op tien-voor-twee vastklampten aan het stuur. But, we made it, zonder Final Destination-esque taferelen onderweg.

Parkeerfails

De periode die daarna volgde was een rollercoaster aan emoties en trail and errors. Zoals die keer dat ik de allereerste keer in mijn eentje over de snelweg moest rijden in de spits en stromende regen. De ramen besloegen (ik wist nog steeds niet hoe de verwarming werkte) en ik opende in blinde paniek de ramen om de condens te verminderen. Daardoor regende het naar binnen, en nam ik maar de volgende afslag om in paniek van de snelweg af te komen.

'Ik zat huilend achter het stuur in de parkeergarage van IKEA'

Of de keer dat ik met mijn vriend in de parkeergarage van IKEA stilstond voor een drempel waar ik maar niet overheen kon rijden (dit is echt geen grap), omdat ik dat koppeling-laten-optrekken-en-gas-geven-gevoel maar niet onder de knie kreeg. Waarna zich een file achter mij vormde in diezelfde parkeergarage. Toeterende mensen incluis. En een eyerolling vriend op de passagiersstoel die maar niet kon begrijpen wat mijn probleem was en mij volledig aan mijn lot overliet. Of de keren dat ik niet durfde in- of uit te voegen, de verkeerde afslag nam en in Schubbekutteveen belandde. Of mijn parkeerskills die regelrecht in lijn lagen met wat er hier in dit filmpje gebeurt.

Angst overwinnen

Maar goed, we zijn nu zeven jaar verder en ik beloof je: it gets better en als ik erop terugkijk kan ik me bijna niet voorstellen dat ik hiermee heb moeten struggelen. Want, hé het is oké om niet meteen als een of andere Max Verstappen achter het stuur te zitten, nadat je je rijbewijs hebt gehaald. Iedereen heeft het moeten leren en dat gaat niet van de een op de andere dag. Dus wees niet zo streng voor jezelf, meet je niet aan anderen, doe het op je eigen tempo en blijf het proberen!

Ook Glamour’s columniste Eline kampte met rij-angst. Zij haalde haar rijbewijs pas op haar 33ste. Haar verhaal lees je hier.

This content is created and maintained by a third party, and imported onto this page to help users provide their email addresses. You may be able to find more information about this and similar content at piano.io
Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Feel Good