Ken je dat? Die niet te bedwingen drang om niet 1 koekje te eten, maar de hele rol. Daar heb ik last van. Het is bloedirritant. Ik wil weten waar deze drang vandaan komt en beter nog; hoe kom ik ervan af?

Hallo bodemdrift: waarom wil de een maar één koekje terwijl de ander de hele rol leeg eet?

Het MOET op

Ken je dat? Die niet te bedwingen drang om niet één koekje te eten, maar de hele rol. Niet één stukje chocolade, maar de hele reep. Niet één chipje, maar de hele zak. Juist ja; een perfecte gevalletje van bodemdrift. Daar heb ik last van. Het is bloedirritant. Ik wil weten waar deze drang vandaan komt en beter nog; hoe kom ik er vanaf? 

Twee typen mensen
Laten we eerst even stilstaan bij het woord 'bodemdrift'. Is het niet een heerlijk woord? Lekker to the point. Sinds ik het ken, gebruik ik het te pas en te onpas. Het omschrijft namelijk precies waar ik last van heb. Da's toch fijn. En in het leven hebben we twee typen mensen: de 'bodemdrifters' en de 'niet-bodemdrifters'. Dat is hoogstwaarschijnlijk geen goed Nederlands, maar leuk klinkt het wel. 

Hallo groep 1
Ik hoor 100 procent bij de eerste groep. Als er dus een rol koekjes wordt opengemaakt, kijk ik al reikhalzend uit naar het tweede, derde en vierde koekje. Ik denk niet eens na over één koekje, dat is gewoon geen optie. Want er is maar één hoger doel: de rol moet leeg. Alle koekjes moeten op. Ik kan het me gewoon niet voorstellen dat er mensen bestaan die na één koekje denken: "nu heb ik wel weer genoeg gehad."

Het MOET op
Ik ben jaloers op die mensen. En ik verafschuw ze tegelijkertijd. Waarom heb ik dat niet? Dat je behoefte gewoon na één exemplaar al vervuld is. En nou is het natuurlijk niet zo'n probleem als er nog drie koekjes in de rol zitten. Maar ook de verpakkingen die nog vol zijn, moeten op. Tot misselijkheid aan toe moet ik die rol leeg eten, moet het laatste chipje uit de zak, moet de reep choco op, moet mijn bord schoon leeg. En of ik er dan na het vijfde koekje nog van geniet? Nou nee. Maar ik heb pas een voldaan gevoel als iets op is. Het MOET op.

Een paar tips
Ik heb het internet afgestruind op zoek naar een oorzaak. Nou, ik kan je vertellen, die is moeilijk te vinden. Het enige dat duidelijk is, is dat het bestaat. Ja, tot zover was ik ook gekomen.. Oké, op naar vraag twee dan maar: wat er tegen te doen? Het komt er eigenlijk op neer dat ik gewoon meer zelfbeheersing moet hebben om 'nee' te zeggen. Maarja, om het lijden in de toekomst misschien iets te verminderen hierbij een paar tips:

1 Koop kleine verpakkingen: een klein zakje chips is toch beter dan de familiezak.
 

2 Haal het niet in huis: hoef je er niet eens over na te denken. 
 

3 Zoek afleiding: als je ook maar de kleinste behoefte voelt opkomen om te snaaien, zoek iets anders waar je je aandacht op richt. Ga iets anders doen. Of ga, als je 's avonds een 'aanval' voelt opkomen, vroeg naar bed. 

4 Kwaliteit boven kwantiteit: als je dan toch gaat 'zondigen', ga dan echt voor the good stuff. Koop één héle lekkere verse koek bij de bakker/Marqt/Stach, in plaats van de voordeelverpakking bij de plaatselijke buurtsuper. 

Annemiek

Annemiek Cornielje

Digital editor – Als je haast hebt, ga dan niet met Annemiek over straat. Dat kan lang duren door alle honden die ze wil aaien. Behalve als er een portie bitterballen staat te wachten, dan is het doorlopen. Te herkennen aan: zelfspot, sarcasme en een hysterische lach.

Volg Annemiek op instagram

Menu
Ads for you!

Hi you!

Wij zien dat je een adblocker gebruikt die ervoor zorgt dat je geen advertenties ziet op Glamour.
Dit vinden wij jammer, want daardoor missen we inkomsten die we hard nodig hebben om jou
de meest awesome content te bieden? Merk dan onze site als 'veilig' aan en volg deze instructies.

Thanks a million!

Sluiten