Manon (37) reisde per tractor door 21 landen, legde ruim 38.000 kilometer af en verzamelde honderden dromen en wensen van de mensen die ze onderweg tegenkwam. Na vier jaar kwam ze, met een rugzak vol nieuwe inzichten, terug. ‘Mijn wereldreis was onbewust ook een zoektocht naar mezelf.’

“Ik houd van waargebeurde verhalen die lijken op sprookjes. Dat van mezelf begint in de Spaanse Pyreneeën waar ik in mijn eentje de pelgrimsroute naar Santiago de Compostella wandelde. Het was het jaar voor mijn eindexamen aan de theaterschool. Ik was single en ging voor het eerst in mijn leven alleen op vakantie. De behoefte om dat te doen was groot. Ik wilde door de bergen struinen en de tijd nemen om een en ander op een rijtje te zetten. Waar stond ik nu in het leven? Wat had ik allemaal meegemaakt? Wat vond ik belangrijk, wat niet? Waar wilde ik naartoe? Ik zag mijn wandeltocht als dat wat de Aborigials in Australië ook wel hun walkabout noemen: de tocht naar volwassenheid. Er was nogal wat gebeurd in mijn jonge leven en dat wilde ik een plek geven.

'Ik ben seksueel misbruikt. Dat had een behoorlijke impact op mijn leven'



Zwarte bladzijde
Op mijn achttiende maakte ik iets vervelends mee. Ik ben seksueel misbruikt. Dat had een behoorlijke impact op mijn leven. Van de een op de andere dag keek ik met een totaal andere blik naar de wereld. Waar ik voorheen alleen maar vrolijkheid en licht zag, werd mijn aandacht nu getrokken door het uitzichtloze van het bestaan, de zwarte kant van de samenleving. Overal mensen die stuk zaten, daklozen, alcoholisten, zwervers. Ik leed met hen mee. Natuurlijk wilde ik het liefst door met mijn leven, maar dat was onmogelijk. Het stond stil. Ik wilde de persoon zijn die ik was, het leven leiden dat ik had vóór de verkrachting. Maar dat ging niet.

Advertentie - Lees hieronder verder

Jarenlang heb ik geworsteld met wat me is overkomen. Alle energie stak ik in de rechtszaken tegen de dader. Hij mocht zijn straf niet ontlopen. De psychopaat. Na vier jaar lang knokken, kreeg hij zijn straf. Dat dát gelukt is, daar ben ik echt dankbaar voor. Ik denk dat het anders nog moeilijker voor me was geweest om deze zwarte bladzijde achter me te laten en te verwerken. En daarmee kon ik nu wél beginnen. Hoewel, er blijft altijd iets aan je kleven. De angst na zoiets zit diep. Je wilt maar één ding en dat is veilig zijn. Dan kun je jezelf voor de rest van je leven opsluiten in je kleine huis. In de hoop dat dit soort nare dingen nooit meer gebeuren. Of je erover heen zetten en tóch gaan leven. Ik koos voor het laatste. Het leven ís om te leven. Ik wilde later geen spijt hebben, omdat ik dingen heb laten liggen. Ik wilde het beste in mezelf naar bovenhalen. Daarbij loop je altijd het risico de verkeerde persoon op de verkeerde plek tegen te komen. Maar door die angst alleen wil ik me niet laten leiden.”

Advertentie - Lees hieronder verder

Een voorstelling over een meisje op een tractor dat op pad gaat naar ‘het einde van de wereld'



Dagdromen
Zuidpool

Afrika

Parijs NederlandFrankrijk BalkanWarchild, The Hunger Project

‘Mama tinga tinga’
Balkan Egypte Soedan, Ethiopië, Kenia, Oeganda, Tanzania, Malawi, Mozambique, Zimbabwe, Zambia, Botswana, Namibië Zuid-Afrika

'In Afrika noemden ze me mama tinga tinga, de tractordame'

Overal werd ik warm onthaald door lachende kinderen en vriendelijke mensen. In Afrika noemden ze me mama tinga tinga, de tractordame. In kleine dorpjes, op scholen, festivals, soms zelfs midden in de bush gaf ik mijn theatervoorstelling. Na afloop deelde ik papiertjes uit en duizenden mensen vertrouwden mij hun droom toe. Postzakken vol heb ik verzameld en naar Nederland gestuurd, zodat mijn moeder en schoonzus ze op een microfilm konden zetten. Ik weet niet welke de meeste indruk maakte. Misschien het verhaal van de VN-soldaat die een dag nadat hij zijn droom bij mij had afgegeven bijna neerstortte met een vliegtuig. Het toestel maakte een enorme duik naar beneden voor een noodlanding. En tijdens die angstige seconden bedacht deze militair zich ineens dat het toch níet zo kon zijn dat hij nu doodging, terwijl zijn droom een reis maakte naar de Zuidpool.

Twee weken later ontmoette ik hem weer. Springlevend en gezond. Hij had eindelijk knopen doorgehakt. Vond dat hij geen tijd te verliezen had. “Het leven is maar kort en in die tijd moet je je droom waarmaken. Net als jij doet,” zei hij tegen mij. Inspirerend. Maar het is niet het enige wat is blijven hangen. Ik herinner me de ontmoeting met Wangari Maathai, de eerste Afrikaanse Nobelprijswinnares voor de Vrede. Een vrouw die in haar eentje het verschil maakte. Naar haar werd echt geluisterd. Al maakte een andere, onbekende vrouw in Nairobi naar wie niet werd geluisterd, misschien nog wel meer indruk op me. Ze was ontsnapt aan een groep mannen die haar wilde verkrachten. En vroeg hulp aan de politie, maar kreeg die niet.

Haar verhaal hoorde ik een dag voordat ik zou meedoen aan een evenement om te strijden voor een wet tegen seksueel geweld in Kenia. Niemand geloofde dat die wet er zou komen. Alle mannen in het parlement waren tegen. Het handjevol vrouwen was uit protest tijdens het debat weggelopen. Ik voelde diepe verbondenheid onder de vrouwen tijdens de manifestatie in een VN-gebouw. Zelf deed ik er mijn verhaal voor honderden mensen en voor de internationale pers. Ik zei onder meer: ‘Er is hoop. Ik kom uit Nederland en daar hebben we ook pas sinds 1996 een goede wet die het mogelijk maakt seksueel misbruik beter aan te pakken. Dankzij die wet ben ik geworden wie ik nu ben.’ Uiteindelijk is de wet er gekomen in Kenia. Bijzonder.”

'Een arts zei dat ik dicht bij de totale uitputting zat. Het einde van mijn wereld eigen wereld'



Hartkloppingen
Na vier jaar reizen, kwam ik aan op Kaap de Goede Hoop. Van daaruit zou ik de oversteek maken naar Antartica. Maar ik miste mijn boot, en het geld was op. Ik moest terug naar Nederland. Een sponsor zoeken. Er zat niks anders op. Natuurlijk dacht ik: dat lukt me wel. Ik heb eindelijk een goed verhaal en kan laten zien waartoe ik in staat ben. Maar eenmaal thuis, sloeg de bankencrisis toe. Geen enkel bedrijf dat wilde investeren. Nog even overwoog ik om terug te gaan naar Afrika, maar ik was fysiek en geestelijk moe. Bovendien kreeg ik last van hartkloppingen. Een arts zei tegen mij dat ik dicht bij de totale uitputting zat. Dat was schrikken. Alsof ik nu pas tegen het einde van mijn eigen wereld aanliep.Achteraf bekeken, is dat niet vreemd. Eerst zat ik jarenlang in de overlevingsstand en was ik alleen maar bezig met onrecht, recht zetten. Vervolgens werd ik overambitieus. En stortte ik mezelf als een soort van superheld vol in het avontuur. Dat heeft zijn tol geëist. Ik leefde op adrenaline. Sliep bijvoorbeeld elke nacht alleen in mijn tentje in de bush tussen leeuwen en andere wilde dieren. Mijn lichaam stond continu in de ‘alertstand’. De diagnose luidde dan ook: een adrenalineverslaving. Mijn energielevel was extreem laag. Ik had een vette burn-out. Zo erg dat ik moest revalideren. Een fysiotherapeut gaf me een stappenteller. Per dag mocht ik niet meer dan 2500 stappen zetten. Anders zou ik te veel energie verbranden. In plaats daarvan moest ik leren ontspannen. Best lastig voor iemand die altijd maar vol vuur doorgaat. Maar ik had weinig keuze. Daarnaast voelde ik me suf in mijn hoofd. Lamlendig. Dat kwam door het eenzijdige voedsel in Afrika. Met vitamines moest ik mijn lichaamscellen opnieuw opbouwen. Het heeft zeker twee jaar geduurd voordat mijn lichaam en geest weer in conditie waren.”

'Ik bedacht: het heeft totaal geen zin om alles in het leven zo wanhopig na te jagen.'



Niet groots en meeslepend
“Het liefst was ik meteen doorgestoven naar het laatste stukje van mijn reis. Oponthoud kon ik eigenlijk helemaal niet gebruiken. Tóch waren er buiten de lichamelijke sores en het ontbreken van een sponsor meer dingen die me afhielden van mijn reis. Al vanaf mijn dertigste weet ik dat ik een gezin wil. In mijn familie komt een extreem vroege overgang geregeld voor. De biologische klok tikte dus al een tijdje voor mij. En omdat ik ook niet zomaar een man tegen het lijf zou lopen – ik was immers aan het herstellen – verdiepte ik me in de praktische mogelijkheden om een kind te krijgen. Ik wilde mijn eicellen laten invriezen. Stond ook al op een wachtlijst in een ziekenhuis. Tot ik bedacht: het heeft totaal geen zin om alles in het leven zo wanhopig na te jagen.In het Westen zijn we erg van de maakbare wereld. Als ik iets in Afrika heb geleerd, dan is het dat tegenslag bij het leven hoort. Als je dat accepteert, heb je meer veerkracht. Door dit inzicht ging de knop om: ik besloot gewoon mijn best te doen en een leuk leven te leiden. Als ik geluk had mét man en kinderen. Lukte dat niet, dan zou ik er ook het beste van maken. Hetzelfde gold voor die sponsor. ’t Zou heel mooi zijn om mijn reis met een echte expeditie te beëindigen, maar ik kon het ook simpel houden en meeliften met een ijsbreker naar Antarctica. Daar een sneeuwpop bouwen en klaar. Het hoefde niet per se groots en meeslepend.

Advertentie - Lees hieronder verder
Ik kreeg een telefoontje van een tractorfabrikant die dolgraag de expeditie wilde sponsoren

Vreemd genoeg ging, vanaf het moment dat ik me met deze gedachte had verzoend, alles stromen. Ik kreeg een telefoontje van een tractorfabrikant die dolgraag de expeditie wilde sponsoren. Dat nieuws hoorde ik terwijl ik een kopje koffie zat te drinken met een piloot die voor mij zomaar een gratis ticket had geregeld bij zijn vliegtuigmaatschappij. De zon scheen, het was vrijdagmiddag, één uur. Wat eerst een zakelijke bespreking leek, sloeg om in iets anders. Het kopje koffie werd een borrel en uiteindelijk ben ik met de piloot, die Rogierbleek te heten, de halve stad door gefietst. Straalverliefd! Het lijkt er sterk op dat sindsdien alle puzzelstukjes passen. Inmiddels ben ik met een heel team naar IJslandgeweest voor een Pooltraining met tractoren. Want het is niet niks om over gletsjers met scheuren te rijden.Met open blikSoms knijp ik in mijn arm en weet ik: mijn droom is echt aan het uitkomen. Ik ga naar de Zuidpool, maak die sneeuwpop en stop de dromen van de wereld in zijn buik. Het is voor mij een direct pleidooi tegen alle cynisme en verbittering. Mijn opzet is steeds geweest, laten zien hoe mooi de wereld is. Onderweg heb ik al veel filmmateriaal geschoten, een boek geschreven én er komt ook nog een kinderboek aan. Allemaal met eenzelfde boodschap: zolang je met een open blik, onbevangen en met respect voor anderen de wereld intrekt is het er voor 99,9 procent veilig. Ik weet dat bijna niemand dat durft te geloven, ze vinden me waarschijnlijk naïef. Maar ik heb het zo ervaren.De planning is om eind dit jaar mijn wereldreis af te maken. Een prima timing, want ik ben als alles goed gaat net bevallen van mijn eerste kindje als dit interview verschijnt. Een groot, klein wonder waar ik ontzettend blij mee ben. Mijn wereldreis was onbewust ook een zoektocht naar mezelf. Ik heb een rugzak vol nieuwe inzichten. Bovendien is mijn privédroom uitgekomen. Ik heb een man, krijg een kind en ben totally happy.

Dit artikel stond in 2014 in Glamour.