Jasmijn de Jong (25) is voor het eerst in tien jaar vrijgezel. Ze reisde met haar laatste vriend door ###strongë

Vorige week in het verhaal:
Na twee uitgaansavonden in Bangkok met Ryan, vloog Jasmijn terug naar Amsterdam:

Op Schiphol was ik heel blij om mijn vrienden en familie weer te zien, maar het eerste wat ik deed was m’n wifi aanzetten. Ik opende WhatsApp en viel zowat flauw. Ryan had een screenshot gestuurd van zijn vluchtdetails van Australië naar Amsterdam. Hij komt over een week naar Nederland om zeven dagen met mij te spenderen.

Advertentie - Lees hieronder verder

Soms lijkt het leven een grapje met je uit te halen. Ik moest zelfs even checken of het geen 1 april was. Een dag nadat Ryan screenshots had gestuurd van zijn ticket, kreeg ik een telefoontje van mijn ex…

“Ik wil het weer rustig opbouwen tussen ons, als jij daar ook voor open staat,” zei hij. Ik wist niet of ik moest huilen of lachen. Maanden had ik gehoopt dat we weer bij elkaar zouden komen met steeds een afwijzing als resultaat. Timing is alles, want deze keer was ík er klaar mee. “Ik heb iemand ontmoet en wil kijken waar het schip strandt,” zei ik. Na een lang en pijnlijk telefoongesprek, besloten we elkaar te verwijderen en blokkeren van ieder social media platform. Op naar een nieuw hoofdstuk: Ryan.

Advertentie - Lees hieronder verder

De week voor Ryan’s komst was ik druk met voorbereidingen. Ik kocht winkels leeg aan kleding, lingerie, make-up en dingetjes die ik absoluut nodig had. Not. Ik kreeg bijna geen hap door m’n keel en sliep slecht.

's Nachts werd ik abrupt wakker van een oorverdovend geluid.

Daar stond ik dan met knikkende knieën op Schiphol, tussen mensen die hun geliefde of familie stond op te wachten. Mijn blik week niet af van de uitgang van de aankomsthal. Iedere keer als iemand de hoek om kwam, gierde er een raar gevoel door m’n buik. Een half uur later was hij er nog niet. Na drie kwartier nog niet…

Ik stond inmiddels al een uur te wachten. Nog geen Ryan te bekennen. Het idee dat hij niet op het vliegtuig was gestapt raasde door mijn hoofd. Hij zal toch geen grap gemaakt hebben? Als dat zo is, pak ik een vliegtuig naar Verweggistan om non te worden, dacht ik. Niet veel later kwam hij de hoek om. Ik had een paar seconden kortsluiting waardoor ik alleen maar stokstijf stil kon blijven staan. Ik lachte naar hem, hij zag me en liep naar me toe. Oh my god, oh my god, oh my god. Ik deed net alsof m’n hormonen niet op tilt waren geslagen en gaf hem een knuffel en een kus. Dat ging redelijk smooth – voor de verandering.

Eenmaal aangekomen bij ons Airbnb appartement in Amsterdam Oud-West, maakten m’n zenuwen plaats voor euforie. Het gekke was dat we elkaar totaal niet kenden – ja van Bangkok met een slok op – maar het samenzijn voelde meteen goed. Ik dacht dat hij een party animal was en had mijn ‘to do in Amsterdam lijst' daarop aangepast. Een Bangkok 2.0 vakantie, maar dan met -3 op de thermostaat.

Advertentie - Lees hieronder verder

De eerste nacht samen
Ryan had alleen nul behoefte aan Casa Rossa en de Wallen. Deze man gaat liever naar de bioscoop, een restaurant of blijft chillen in het appartement met pizza. Jackpot. En omdat hij de zaterdag van aankomst een gigantische jetlag had, was ons avondprogramma Netflix and chill.

’s Nachts werd ik abrupt wakker van een oorverdovend geluid. Ik was even gedesoriënteerd en realiseerde me langzaam aan dat ik in een vreemd bed in Amsterdam lag. Het geluid hield maar niet op en ging van crossmotor naar kettingzaag, alsof er een oerwoud gekapt werd. Ik ben een makkelijke slaper, maar Ryan’s snurkpartij was next level. Moet ik hem wakker maken? Die arme jongen heeft een mega lange vlucht achter de rug, ik laat hem lekker slapen, dacht ik. Ik smeer de volgende dag wel een extra laag concealer onder m’n ogen.

Na twee uur slapen werd ik lachend wakker. “Wat is er zo grappig?” vroeg Ryan. Hij bleef erop hameren dat ik hem in het vervolg wakker moet maken. Hij knuffelde me, maar ik kon alleen maar denken aan hoe ik eruit zag. Zit mijn mascara van de voorgaande nacht niet op mijn kin? En die geur uit je grot in de ochtend, ook niet charmant. Ik pakte mijn ochtendjas en liep naar de badkamer om te kijken hoe de schade er voor stond: kon ermee door.

Ik kreeg wel een raar gevoel in m’n buik. Geen vlinders, maar iets met het feit dat ik al een tijd niet naar de wc was geweest. Ok, WAT nu? Ik woon een week met een mega knappe gozer in huis en het laatste wat ik wil is dat hij weet dat ook vrouwen naar de wc gaan. Inhouden is geen gezonde strategie, tenzij je het prettig vindt om betonblokken te lozen. Gouden tip voor alle vrouwen met hetzelfde probleem: zet de douche aan of wacht tot je naar een restaurant gaat en dan maar hopen (mooie woordspeling) dat je geen twee uur over je toiletbezoek doet, want ook mannen kunnen de rekensom 1 en 1 is 2 oplossen.

Advertentie - Lees hieronder verder

Ryan en ik hebben wat ontbijt betreft dezelfde smaak. Yoghurt met granola en gezonde, biologische – ik bedoel marketing strategische- superfoods erin, #healthylifestyle. Hij ging de buurt verkennen, ik nog wat werk afmaken in het appartement. Na tien minuten kreeg ik een berichtje: ‘’What kind of cappuccino do you like, soy milk or normal?’’ Droom ik nog of zit deze man straks echt met mij aan de koffie?, vroeg ik mezelf af. Ladies, hij bestaat echt!

Daten in het donker
Zondagavond gingen we naar een restaurant waar je kunt dineren in het donker. Niet sfeerlicht donker, maar pikzwart geen hand voor ogen zien. We hielden de schouder van de serveerster vast die ons naar een tafel leidde. We voelden waar de stoelen stonden en gingen naast elkaar aan tafel zitten. Ik had een lichtelijke paniek aanval. Niets kunnen zien, maar wel mensen horen praten en eten is behoorlijk onwennig. Ik wilde niet laten merken dat ik niet goed werd van dat blinde gevoel en besloot het ‘zwarte gat’ van de positieve kant te bekijken: als ultieme plek voor een goed gesprek. Ik kon hem ongegeneerd vragen stellen zonder dat hij mijn rode boei zag of erger: spinazie tussen m’n tanden.

Ik vroeg hem naar zijn familie, naar zijn verleden als professioneel feestganger (noem een feest en hij is er geweest) én ik begon over een onderwerp dat je hoort te vermijden: vorige relaties. Ik wist hoe zijn ex eruit ziet vanwege mijn CSI-praktijken: ze heeft de looks van een swimsuit model en speelde ooit in een Australische reality serie. Beroemd en bloedmooi, ge-wel-dig. Ryan vertelde dat hij al lang met haar bevriend was voordat ze een stel werden, maar er beiden vrij snel achter kwamen dat ze als romantisch koppel niet matchen. Zij is één van zijn 200 exen, waarvan hij er met 150 nog steeds bevriend is. Nu weet ik weer waarom je het onderwerp exen beter kunt vermijden.

Advertentie - Lees hieronder verder

“Don’t worry, I got this"
Na het eten hadden we zin om te dansen in een club, maar het tijdstip was daar nog niet heel geschikt voor. Een poolcafé op het Leidseplein was de perfecte tussenstop. Ik heb in het verleden redelijk wat pool skills opgedaan, dus ik won drie van de vier potjes. De ongedwongen sfeer van poolen en praten zorgde ervoor dat we elkaar steeds meer begonnen te teasen. Het liefst sleurde ik hem mee terug naar het appartement, maar deze keer hadden we afgesproken te gaan stappen: Club Air. Nooit eerder had ik meegemaakt dat een man danst en plezier maakt in plaats van dat hij afwachtend en verveeld aan de zijlijn staat.

De volgende dag keken we brak in bed romantische komedies en aten we Chinees. Van stroopwafels proeven tot slenteren over de Albert Cuyp markt: de woensdag waarop we het Airbnb appartement moesten verlaten kwam steeds dichterbij. De planning voor de rest van de week stond nog open. “Ik ben vreselijk verliefd op Parijs. Wist je dat we daar voor een paar tientjes heen kunnen met de bus?,” zei ik. Ryan nam het voortouw: “Don’t worry, I got this.”

Toen we woensdagochtend onze spullen hadden ingepakt, liep Ryan ineens naar de voordeur: “Ik ben zo terug. Zorg jij dat je over twintig minuten klaar staat?” Niet veel later toeterde hij vanuit een dikke BMW: "Ready for a little road trip? We are going to Paris!"

Wordt vervolgd.