Mariska is datingapps zat: "Zonder Tinder voel ik me bevrijd"

"Online daten is voor mij simpelweg een verslaving geworden. Sterker nog: een verdoving"

Close-Up Of Young Woman Lying On Bed
Amaury Salas / EyeEmGetty Images

Je kunt swipen tot je een ons weegt, maar de eerste stap naar geluk is toch echt dat je jezélf leuk vindt. Na jaren daten gooide journalist Mariska Tinder van haar telefoon. En toen bleek er ruimte voor heel veel self love.

Waarom Mariska besloot te stoppen met online datingapps

‘Het was op mijn hotelkamer in New York dat ik opeens een berichtje kreeg van Tinder: je behoort tot de tien procent populairste vrouwen. Nou begreep ik ook wel dat dit een leuke marketingtool was en ze dat bericht stuurden aan alle miljoen vrouwen (!) die óók tot die tien procenten behoorden, maar toch zou je misschien verwachten dat mijn ego lichtjes gestreeld was. Dat was dus niet zo. In plaats daarvan voelde ik me vooral dieptriest. Zó veel mannen hadden mij de afgelopen twee jaar dus geliket, maar al dit online daten had me denkend aan alle fantastische maar ook tenenkrommende dates van de afgelopen twee jaar feitelijk maar weinig opgeleverd. Daar aan de andere kant van de wereld besloot ik die datingapps voor eens en voor altijd van mijn telefoon af te gooien.

"Een rotdag vergeet je héél snel als je wordt overstelpt door matches en superlikes"

Fastforward naar nu, een jaar later. Single ben ik nog steeds, maar dieptriest of zelfs een beetje triest heb ik me nooit meer gevoeld. Sterker nog: ik voel me misschien wel gelukkiger dan ooit. Het gaat te ver om te zeggen dat dit alleen komt doordat ik besloot die datingapps van mijn telefoon te gooien, maar het heeft er zeker flink aan bijgedragen. En de reden was niet eens dat ik het zat was om in cafés tegenover mannen te zitten met wie ik niets bleek te hebben. De dates die ik had opgeduikeld, waren namelijk heus niet allemaal kommer swipe en kwel. Sterker nog: er zaten vet leuke dates met vet leuke mannen bij en soms werd het (voor even) zelfs meer.

Noem het pech, noem het er nog niet klaar voor zijn, maar de ware zat er nooit tussen. Ook niet tussen de schaarse mannen die ik wél ‘gewoon’ in een café of op reis tegenkwam trouwens. Al vond ik het wel veel toffer dat ik deze mannen in het wild had ontmoet. En niet alleen omdat dat een interessanter ‘hoe hebben jullie elkaar ontmoet’-verhaal oplevert, maar ook omdat het spontaan en echter is. En je die eerste ontmoeting (wat een online date eigenlijk is) al achter de rug hebt en dus écht op date gaat met iemand

Wanneer je Tinder-date niet zo leuk is als gedacht: ‘Hell no’

Maar het omgekeerde gebeurt helaas vaker. Dat je via een datingapp briljante gesprekken hebt, schaterlachend achter je mobiel zit en soms zelfs al wat diepere gevoelens met die onbekende durft te delen. Dat je jezelf vervolgens helemaal door de wasstraat haalt, het café binnenloopt en o no of zelfs hell no denkt. Het kan de overheersende geur van zijn aftershave zijn, het matje in zijn nek dat je op de foto niet zag of de manier waarop hij praat. Want één ding heb ik met de jaren geleerd: hoe lang je ook met iemand hebt geappt voorafgaand aan de date, het zegt uiteindelijk vrij weinig. In het begin was dat nog geen aanleiding om meteen mijn biezen te pakken, want dat ik niet met iemand in Nobody’s Nobody’s swipe 94 ⁄ LOVE een horizontale houdgreep of voor het altaar hoef te belanden, betekent nog niet dat we geen leuke avond kunnen hebben.

Maar soms zat er iets anders achter. Dan bleef ik een beetje hangen omdat ik a) het toch wel lastig vond om met mijn vroegtijdige vertrek de boodschap ‘ik vind jou niet leuk’ af te geven en b) omdat ik hoopte dat als het ijs maar gebroken was, iemand als door een godswonder opeens wel grappig of slim werd. En vooruit, noem het beroepsdeformatie, maar c) ik bleef ook weleens uit een vreemde fascinatie gewoon zitten als de vreemdste mannen de vreemdste dingen vertelden. Dus ook bij die man die spontaan opbiechtte dat hij in zijn vorige relatie stiekem naar de hoeren ging. Dit is natuurlijk een extreem geval, maar ook bij ‘gewone’ mannen word je er uiteindelijk ervaren in om de stekker snel uit een date te trekken als je geen klik hebt. Dus ook bij die lieve jongen die helemaal vanuit de andere kant van het land voor mij naar Amsterdam was getreind maar toch iets te, uhm, boer zoekt vrouw voor mij was (niet ten nadele van boeren, natuurlijk!).

Zonde van de tijd Toch zijn teleurstellende dates niet de reden dat ik met online daten ben gestopt. Ik snap heus wel: it’s a number’s game. Misschien moet je nou eenmaal veel kikkers kussen (voordat je je Prince Charming tegen het lijf loopt. Die tegenvallende dates kon ik dus prima handelen, de zuigende aantrekkingskracht van mijn mobiel níét. Want dat is het probleem met online daten: je kunt het altijd en overal doen. Je kunt 24/7 je ego boosten met een nieuwe match of leuk berichtje. All day, every day maak je kans op een date die nóg leuker was dan de vorige.

Maar opeens vond ik dat geswipe op mijn mobiel zó zonde van de tijd, en begon ik me af te vragen waarom ik het überhaupt deed. Dat ik het ooit als nieuwbakken single als één groot avontuur zag: oké. Maar waarom ging ik er ook mee door toen het zijn glans allang verloren had? Waar was ik naar op zoek? Ja, een leuke man natuurlijk, maar zó belangrijk was dat toch ook weer niet dat ik daar − na pauzes van een paar weken − toch elke keer weer aan begon? Opeens besefte ik: online daten was simpelweg een verslaving geworden. Sterker nog: een verdoving. Want een rotdag vergeet je héél snel als je wordt overstelpt door matches, complimenten en superlikes, of nog beter: een leuke date in het vooruitzicht. Online daten bleek voor mij het ultieme vluchtgedrag. Waar anderen zich verliezen in online shoppen, doelloos Netflixen of zakken chips, was dit mijn manier geworden om niet écht naar mezelf en eventuele onvrede te kijken.

Daten is wél net als in de film

Ik besloot dat vanaf toen dus wél te doen en stelde mezelf de vraag: dacht ik als zelfstandige, onafhankelijke vrouw stiekem tóch dat je alleen gelukkig kunt zijn met iemand aan je zijde? En waarom dan? Ik kan goed alleen zijn en heb een ontzettend mooi, rijk leven was dat dan toch niet genoeg? Blijkbaar niet, want ik moest toegeven dat ik me op mindere momenten weleens verloor in de gedachte dat ik me vast wél goed had gevoeld als er iemand naast me op de bank had gezeten met een arm om me heen. Of dat dat diner met vrienden wél leuk was geweest als ik had kunnen meepraten over relatieproblemen. Maar dat was natuurlijk je reinste bullshit: een ander kán jouw nare gevoel helemaal niet wegnemen, dat moet je toch echt zelf doen. Ik schrok ervan dat ik blijkbaar ergens in mijn leven de gedachte had opgedaan dat iemand anders je kan ‘redden’. Ook ik was blijkbaar enigszins gaan geloven in dat wat de maatschappij en media ons voorspiegelen: dat een relatie de snelste weg is naar een enkeltje geluk.

Denk maar aan alle films en series waarin de vrouwelijke hoofdpersoon het ware geluk pas vindt op het moment dat ze in de armen van een man verdwijnt – hoe leuk en betekenisvol haar leven daarvoor ook was. En een romcom is geen romcom als de single aan het einde nog steeds single is. Of neem die kennis die als ik haar tegenkom steevast vraagt: ‘En, al iemand gevonden?’ SINGLE is dus het eerste wat ze denkt als ze mij ziet wat opmerkelijk is, omdat ik het daar echt nooit uitgebreid over heb gehad met haar. Stom mens, denk ik vaak, ik vraag toch ook niet of je nog samen bent met die saaie man van je. Maar misschien gunt ze mij gewoon het in haar ogen hoogst haalbare geluk: een partner. En don’t get me wrong, er is ook helemaal niks mis met het verlangen naar een vriend of vriendin, die liefde is ontzettend mooi en ik zal er ook zeker geen nee tegen zeggen, maar het is níét zaligmakend. De liefde voor jezelf is dat wél, want je moet het nou eenmaal je hele leven met jezelf doen. Dus kun je er maar beter voor zorgen dat je het verdomd leuk hebt met jezelf.

Door te stoppen met daten leer je meer van jezelf te houden

En zo geschiedde. Ik gooide die datingapps van mijn mobiel af en voel me sindsdien bevrijd. Al die tijd (één uurtje per dag = zeven uur per week!) die ik op mijn mobiel door - bracht door te chatten met iemand die IRL misschien helemaal niet leuk is, besteed ik nu aan mezelf. Aan Spaans én Frans leren. Aan mijn salsamoves perfectioneren door schaamteloos privéles te nemen. Aan dat nieuwe dikke boek van mijn lievelingsschrijver lezen. Aan lekker vaak naar yogales gaan. Aan mooie opdrachten binnenslepen als freelancer en veel soloreizen maken. Aan mijmeren en niksen. Aan mezelf werken, vanbinnen.

Niet dat ik mijn leven nou zo heel anders ben gaan inrichten hoor, mijn leven was al leuk, maar ik heb wel mijn mindset veranderd. Ik ga nu niet meer op zoek naar iets buiten mezelf wat allang in mij zat liefde. En ik denk niet meer dat ik een ander nodig heb om voor de volle honderd procent gelukkig te kunnen zijn. Plus ik ben gestopt om mezelf als single te definiëren (mijn kennis bleek niet de enige die dat deed): als je zo veel energie in datingapps steekt, wil je nog weleens vergeten dat je zó veel meer bent dan vrijgezel. Ik heb mezelf dus uit het single-verdomhoekje gehaald. En weet je: ik voel me geliefd aan alle kanten! Want ja, ik geloof zeker dat je liefde nodig hebt om gelukkig te zijn. Maar dat hoeft dus niet exclusief de romantische liefde te zijn. Door te stoppen met datingapps heb ik de liefde dan ook niet opgegeven, maar ik heb de liefde voor mezelf en mijn eigen leven teruggekregen. En dat is the biggest love of all.

Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Dating