Onze mannelijke Bridget Jones ontmoet een bekende zanger in de kroeg en schrijft er alles over in een column.

Column: het bed in met een bekende zanger

Onze mannelijke Bridget Jones ontmoet een bekende zanger in de kroeg

Pim Nugteren is net 30 (au!), woont in hartje Amsterdam en werkt als Marketing Communication Manager. In zijn columns neemt deze mannelijke Bridget Jones je mee in zijn zoektocht naar Mr. Right. En die gaat lang niet alleen over rozen.

Deze keer: hoe een onschuldig avondje stappen eindigt in het bed van een bekende zanger, zijn vriend en een negentienjarige jongen.

Oh, oh, daar gaan we weer. Het is vrijdagavond en de voetjes moeten van de vloer. Het liefst duik ik na de vrijmibo meteen mijn bed in, maar dat kun je je niet meer permitteren op je dertigste.  Zolang de ware geen inbreker is, die in het holst van de nacht mijn slaapkamer binnensluipt, zal ik toch echt de deur uit moeten, in de hoop hem tegen te komen. Met die gedachte spuit ik nog wat extra haarlak in mijn net geknipte kapsel en trek ik mijn schoenen aan om mijn vaste gay kroeg onveilig te maken.

In de stemming komen
Mijn partner in crime moet ook moeite doen van de bank af te komen. Of het de kille kou van buiten is of de kilte van zijn pas gebroken hart weet ik niet, maar zijn stemming is alsof hij zojuist alle albums van Amy Winehouse en Adele op shuffle door elkaar heen heeft geluisterd. Er is maar één oplossing. Liever gezegd: twee. En dan vooral de combinatie ervan: gin & tonic.

Is dat niet...?
We dansen, zingen liedjes luidkeels mee en vallen nogal in herhaling bij de barman: een gin & tonic graag. Plots kijkt de vriend me verbaasd aan. Enthousiast buigt hij zich naar me toe om veel te hard in mijn oor te schreeuwen: “Kijk nú wie er achter je staat, dat is toch die zanger?” Ik draai me – waarschijnlijk niet al te subtiel – om. Ja hoor, daar aan de bar staat hij, samen met wat later zijn vriend blijkt te zijn, net als wij aan de gin tonic. Ik heb zelf niet veel met zijn muziek, maar de vriend wel en dus zie ik mijn kans schoon om hem voor goed van zijn dip af te helpen. “Hey, wat heb jij een mooie bos haar. Ik ben vandaag nog naar de kapper geweest, maar nu ik jouw lokken zie, heb ik daar een beetje spijt van. Wat voor haarproducten gebruik je om het zo mooi te krijgen?” De opening is te geknutseld voor woorden, maar hij werkt.

Toyboy
Niet veel later ben ik - onder het genot van nog een rondje gin tonics - verwikkeld in een diepzinnig gesprek over de pro’s en contra’s van verschillende haarverzorgingsproducten. Daar kun je natuurlijk om lachen, maar wees dan gewaarschuwd, want diepzinniger dan dat, wordt het deze avond niet. Een jongen, die onze gesprekken al een tijdje vanaf een afstand lijkt af te luisteren, voegt zich bij het gezelschap. Vanaf dat moment gaat het per gin tonic enkel bergafwaarts met de gespreksstof.

Afterparty
De jongen vertelt dat hij negentien is. Negentien! Dan ben je geboren in het jaar waarin ik al op ‘Waiting for Tonight’ stond te dansen. Hij denkt vast dat ‘Gimme More’ de eerste hit van Britney is. Ik kan er niet bij met m’n hoofd, maar gezellig is het zeker. Tot de barman zegt dat hij de toko gaat sluiten. Er valt voor het eerst een pijnlijke stilte en even lijkt het erop dat de avond hier eindigt. Maar dan trekt de zanger zijn schouders op. “Weet je wat, dan doen we toch nog een drankje bij mij thuis?," zegt hij.

Playboy Mansion
Ik baan me een weg door de ijzige kou om de zanger, zijn vriend en de jongen van negentien, op de voet te volgen. Waar de vriend waar ik oorspronkelijk mee was, is gebleven, is me een raadsel. Waarschijnlijk naar huis. Om de hoek waar ik zelf woon, komen we tot stilstand en slingeren we onze fietsen nonchalant tegen een boom aan de gracht. Een smal trappetje brengt ons naar de bovenste verdieping van een prachtig grachtenpand. Het plafond van de woning is versierd met al even prachtige ornamenten en midden in de ruime loft staat een kolossaal wit hemelbed met meer kussens dan in een Playboy Mansion.

Rummikuppen
De gin tonic komt weer tevoorschijn en we strijken met zijn vieren neer aan bar in de open keuken. Daar steken we, zoals je van het huishouden van een echte rockster verwacht, een jointje op. Ik bedank vriendelijk. Sterker nog: het liefst weiger ik de zoveelste gin tonic, maar ik heb het lef niet. Ik wil me niet laten kennen en neem met zo lang mogelijke tussenpozen slokjes uit het glas ter grote van een vissenkom. De poging is al even naïef als mijn rol in deze hele samenloop van omstandigheden. Want al snel komt de aap uit de mouw: de reden van deze uitnodiging. Wat had ik dan gedacht? Dat we hier gezellig een potje zouden gaan rummikuppen?

“Zullen we ons dan maar richting het bed begeven?” zijn de exacte woorden van de zanger. Zijn vriend en de negentienjarige jongen staan op en halen één voor één alle sierkussens van het enorme bed. Ik schrik. Met dank aan gin tonic begint de ruimte te tollen. Ik probeer op te staan, maar val languit op de grond. Midden in de kussens. Ik moet hier zo snel mogelijk weg.

Happy end
Ik kruip zo snel als ik kan op handen en voeten richting de trap. Daar tuimel ik vijftien treden naar beneden en beland met mijn hoofd tegen de deur. Au! Achter mij hoor ik de zanger mij nog naroepen: “Je weet nu in ieder geval waar mijn huis woont!” Met moeite vind ik de deurklink om de deur zo snel mogelijk met een klap achter mij dicht te slaan. Mijn fiets laat ik staan, dat zijn zorgen voor morgen. Geschrokken en ontdaan strompel ik naar huis om daar heerlijk en alleen in mijn eigen bedje te belanden. Wat er die nacht met de negentienjarige jongen gebeurt, wil ik niet weten. Wie weet schrijft hij er ook een column over, maar dan ongetwijfeld wel een met een ander soort happy end.

Menu
Ads for you!

Hi you!

Wij zien dat je een adblocker gebruikt die ervoor zorgt dat je geen advertenties ziet op Glamour.
Dit vinden wij jammer, want daardoor missen we inkomsten die we hard nodig hebben om jou
de meest awesome content te bieden? Merk dan onze site als 'veilig' aan en volg deze instructies.

Thanks a million!

Sluiten