De mannelijke Bridget Jones komt van een koude kermis thuis na zijn zoektocht naar een sugar daddy.

Column: how to marry a millionaire… of toch niet?

De mannelijke Bridget Jones komt van een koude kermis thuis na zijn zoektocht naar een sugar daddy

© Bridget Jones (Still)

Pim Nugteren staat in Glamour's jaarlijkse 'leukste singles van Nederland' lijstje. Hij is net 30 (au!), woont in hartje Amsterdam en werkt als Social Media Manager bij een groot theater. In zijn columns neemt deze mannelijke Bridget Jones je mee in zijn zoektocht naar Mr. Right. En die gaat lang niet alleen over rozen.

Deze keer: een date in de categorie 'mag ik even door de grond zakken?'

Als kind al wilde ik alles hebben wat mijn hartje begeerde. Ergens in een speelgoedwinkel deed ik mezelf dan ook de belofte om vooral heel erg rijk te worden later. Dat is flink mis gegaan. Zou dat iets te maken hebben met mijn crea-bea studies en de keuze voor de culturele sector als werkveld?

Of ging het al mis bij mijn vakkenpakket op de middelbare school: Cultuur & Maatschappij? Oké, oké, het feit dat bijna mijn hele salaris direct naar de huur gaat – omdat ik zo nodig in de Grachtengordel van Amsterdam wil wonen - , speelt ook een rol.

Kijken, kijken, niet kopen
Hoe dan ook: diezelfde speelgoedwinkel kan ik nu op mijn dertigste nog altijd niet leegkopen. Ik probeer er vooral niet te veel bij stil te staan. Toen mijn bestie een dagje in Amsterdam was, werd ik wel weer flink geconfronteerd met de gevolgen van mijn arme levenskeuzes.

Mijn beste vriendin is het type dat wél goed voorbereid de salarisonderhandeling in gaat en dus moest er geshopt worden in de P.C. Hooftstraat. Gucci hier, Chanel daar. Na een paar winkels vond ze het tijd worden dat ik ook iets ging passen. Voor ik het wist schoof ik mijn voeten met H&M sokken vol gaten in de nieuwste Louis V pattas, waarvan ik wist dat ik ze never nooit niet kan betalen. Het was de druppel.

Happige mannen
Tijd om het heft weer in eigen hand te nemen. Er is één wijze les die ik als kind in de speelgoedwinkel leerde: wie zelf niet genoeg verdient, moet op een andere manier in zijn of haar financiële behoefte worden voorzien. En dus zocht ik diezelfde avond nog de welbekende apps op in de hoop een sugar daddy tegen te komen.

Iemand die financiële zekerheid uitstraalt, aldus de tip van een vriend met een partner van zo’n kleine twintig jaar ouder. Al snel vond ik een gegadigde. Ik moet zeggen dat deze zoektocht een stuk soepeler verliep dan voorgaande pogingen. Hoe hoger de leeftijdsgrens, hoe happiger de mannen.

Daten op stand 
Een paar appjes later bevond ik me in een restaurant waarvan ik de naam niet eens kan uitspreken. Het favoriete stekje van mijn date. Omringd door Quote 500 lui zaten we in het speciaal voor hem apart gehouden hoekje. We waren nog geen vijf minuten binnen of hij vertelde al over zijn managementfunctie waarin hij leiding geeft aan 120 man en over zijn drie koopwoningen: één in het centrum van Utrecht met uitzicht op de Dom, een vakantiehuis in de bergen van Zuid-Frankrijk en een pand aan de Keizersgracht met dakterras van zeventig vierkante meter.

Ik moet toegeven dat ik daar met mijn twee bij twee balkonnetje best van onder de indruk was. De ober – die hem uiteraard bij naam kende – gaf ons de kaart die m’n date vervolgens vriendelijk uit m’n hand griste.

Oeps 
Hij zou de gerechten wel kiezen. Even later was de gehele tafel bedekt met de lekkerste gerechten die we met zijn tweeën konden delen. De avond vorderde en nog twee keer werd er voor mij besteld. Van tapas tot kreeft, vrijwel alles passeerde de revue. Terwijl ik braaf aan een tonic zat, klokte hij vier glazen peperdure wijn weg. Zijn favoriet, omdat de afdronk hem aan Zuid-Frankrijk deed denken.

Toen ik het laatste hapje van het toetje nam – een soort crème brûlée, maar dan met een fancy naam – kwam de ober met de rekening. Ik keek mijn date lief glimlachend aan. Ik zag mezelf al met mijn kat zonnen op het dakterras aan de Keizersgracht toen hij als donderslag bij heldere hemel zei: “Zullen we ‘m fifty-fifty delen?”

Noodplan
De grond zakte onder mijn stoel vandaan. Dag Keizersgracht, dag Zuid-Frankrijk. Hoe kon ik me in vredesnaam uit deze situatie redden? Ik excuseerde me en vluchtte de wc in terwijl mijn hersenen overuren maakten op zoek naar een oplossing. Wegrennen kon niet en dus opende ik de bankieren app op mijn mobiel. Nee, daar stond niet genoeg op. Vlug sluisde ik de laatste restjes spaarrekening over naar mijn betaalrekening om te kijken waar ik dan op uitkwam. Ook bij lange na niet genoeg.

Er zat nog maar één ding op. Net als in de speelgoedwinkel riep ik als een klein kind mijn moeder. “Ik leg het je later uit mam, maar zou je alsjeblieft nú geld naar me willen overmaken?” Met het schaamrood op de kaken liep ik terug naar de tafel om met mijn beste poker face de helft van het bedrag af te rekenen. Als een boer met kiespijn perste ik uit mijn lippen hoe leuk ik de date wel niet vond en dat we snel weer moesten afspreken. Met andere woorden: tot nooit meer ziens.

Thuis bekeek ik de schade na deze enorme blunder. Van mijn volgende salaris trek ik wel een kaassoufflé uit de muur bij Febo en koop ik een mooi paar nieuwe H&M sokken. Zonder gaten. Die betaal ik helemaal zelf. Naar dat moment kijk ik nu al uit.

Menu
Ads for you!

Hi you!

Wij zien dat je een adblocker gebruikt die ervoor zorgt dat je geen advertenties ziet op Glamour.
Dit vinden wij jammer, want daardoor missen we inkomsten die we hard nodig hebben om jou
de meest awesome content te bieden? Merk dan onze site als 'veilig' aan en volg deze instructies.

Thanks a million!

Sluiten