Onze mannelijke Bridget Jones dacht de ware ontmoet te hebben. Schijn bedriegt.

Column: "Op mannenjacht in een tent waar je zonder hand voor de mond al een SOA oploopt"

Onze mannelijke Bridget Jones dacht de ware ontmoet te hebben. Schijn bedriegt

Pim Nugteren staat in Glamour's jaarlijkse 'leukste singles van Nederland' lijstje. Hij is net 30 (au!), woont in hartje Amsterdam en werkt als Social Media Manager bij een groot theater. In zijn columns neemt deze mannelijke Bridget Jones je mee in zijn zoektocht naar Mr. Right. En die gaat lang niet alleen over rozen.

Deze week gaat Pim voor het eerst - en waarschijnlijk voor het laatst - op mannenjacht..

Hi stranger
“Misschien moet je gewoon wat meer naar buiten.” Het waren de wijze woorden van een vriendin na het zoveelste beklag over mijn single bestaan.

Ik merkte dat ze het er nauwelijks uit durfde te gooien en me angstig en afwachtend aankeek alsof ze bang was dat ik uit frustratie mijn balkon af zou springen na haar suggestie. Nee, zo ver was het (nog net) niet. En op zich had ze een punt. De apps op mijn telefoon hadden me tenslotte ook niet bepaald veel verder gebracht.

“Maar hoe dan?” vroeg ik haar. “Misschien moet je gewoon eens tegen iemand beginnen te praten.” Zo begon mijn missie om meer naar buiten te gaan om tegen mensen te praten.

De hort op
Makkelijker gezegd dan gedaan. Toen ik er bij nadacht bleek mijn wereld zich redelijk te beperken tot het fietstochtje over de Prinsengracht van huis naar werk en weer terug. En zelfs die kleine drie kilometer durf ik niet aan zonder dat Britney mij vergezelt door mijn oortjes.

Eigenlijk sta ik alles behalve open voor een spontane ontmoeting met een wildvreemde. Mijn vriendin had gelijk. Het was tijd voor een andere aanpak. Het was tijd om de spreekwoordelijke bloemetjes buiten te zetten.

Tijd om te scoren
Dat weekend was het weekend van de Gay Pride. Braaf had ik vanaf mijn panterprint kleedje bij mij in de straat met een groepje vrienden alle bootjes voorbij zien komen. Ik had mijn jaarlijkse homoplicht weer gedaan. Mijn belasting betaald, zal ik maar zeggen.

Toen de provinciaaltjes weer de stad uit dropen en vrijwel iedereen die nog om mij heen stond te feesten een pil of twee in de mik had, stofte ik mijn kleedje af en was ik klaar om weer naar huis te gaan.

Maar plots klonk de wijze raad van mijn vriendin weer door mijn hoofd. Dit was mijn kans. Pas over een jaar zou het in de stad weer zo wemelen van de leuke homo’s als vandaag. Nu moest het gebeuren. Ik moest vanavond scoren.

Britney Spears to the rescue
De Reguliers it is. Ik trommelde een vriend op voor een ouderwets avondje gay stappen. Dat was niet zo moeilijk. Waar ik al enige tijd schaamteloos heb toegegeven aan mijn voorkeur voor het ‘met een kopje groene thee op de bank’-leven, zijn veel van mijn vrienden nog tot in de vroege uurtjes aan het doorhalen.

Er is een hele nieuwe wereld die daar buiten op mij wacht. Dus vroeg ik weer Britney om hulp. Wat sexy uptempo deuntjes uit de begin jaren 2000 doen altijd hun werk en al snel had ik genoeg zelfvertrouwen bij elkaar gesprokkeld om op mijn fiets te stappen richting het epicentrum van de homoseksualiteit.

SOA op de loer
Niet veel later vond ik mezelf daar dan ook in het bruisend homohart van Sodom en Gomorra aan de Amstel. De plek waar je alleen al zonder hand voor de mond de kans hebt een SOA op te lopen. Nee, dit was zeker niets voor mij. Maar toch hield ik me aardig staande tussen de drag queens, muscle queens en alle zelfbenoemde koninginnen daar tussenin (alleen Máxima zelf ontbrak).

Stare down
Ik zat aan mijn tweede drankje toen een jongen mijn kant op keek. Niet één of twee keer, nee, het was duidelijk; hij wilde iets van me. Wat onwennig gaf ik mijn liefste glimlach terug. Ja hoor, daar kwam hij. Vol zelfvertrouwen stapte Don Juan op mij af.

Zijn vermoedelijk Spaanse of Italiaanse afkomst was naast zijn lichtgebruinde huid ook aan zijn perfect getrimde baardje af te lezen. “Hi” zei hij quasi nonchalant. Een bierlucht van hier tot Tokyo ontsnapte uit zijn mond. Daar moest ik maar even doorheen kijken – eh ruiken- , dacht ik.

Meant to be
Deze jongen was leuk en leek zo op het eerste gezicht ook nog eens aan al mijn eisen te voldoen. “Hoe gaat het? Heb je een leuke avond?” vroeg ik voorzichtig terwijl de zenuwen me nu echt wel een beetje parten begonnen te spelen. “Ja hoor, maar lang niet zo leuk als nu ik jou zie” Ik bloosde. Dat mij dit toch mocht overkomen. Zo’n leuke jongen, zo’n gentleman. En hij leek mij ook nog eens leuk te vinden. Was dit dan meant to be? Zou hij de ware zijn?

Buurman, wat doet u nu?
De gebruinde god kroop steeds dichter tegen me aan. Ik voelde zijn baardje prikkelen in mijn nek en tegen mijn wang. Zijn hand gleed langzaam langs mijn rug. Naar beneden. En verder naar beneden. En nog verder. Voor ik het wist gleden zijn vingers alle kanten op.

Wat deed hij nu? Wat was dit? Nee toch! Geschrokken duwde ik zijn hand weg en sprong achteruit. “Viespeuk!” gilde ik. Boos en beschaamd liep ik weg terwijl ik mijn vriend hardhandig meetrok. Die nacht in bed beloofde ik mezelf nooit meer naar de wijze raad van vrienden te luisteren. Ik blijf wel lekker veilig thuis met mijn kat en Britney. Vanaf nu weer de enige twee queens in mijn weekenden.

Menu
Ads for you!

Hi you!

We zien dat je een adblocker gebruikt, die ervoor zorgt dat je geen advertenties ziet op Glamour.
Dit vinden wij jammer, want daardoor missen we inkomsten die we hard nodig hebben om jou
de meest awesome content te bieden. Wil je ons helpen? Merk dan onze site als 'veilig' aan en volg deze instructies.

Dankjewel! X Glamour!

Sluiten