Babette (31) is druk met de voorbereidingen voor haar bruiloft als ze volkomen onverwacht verliefd wordt op een ander. Na een kortstondige affaire besluit ze 10 dagen voor haar trouwdag de boel af te blazen. “Het zou één grote leugen worden."

‘Ik ga niet met je trouwen,’ had ik een paar minuten daarvoor tegen hem gezegd'



"Dan donder je maar op!" riep Daan. Hij was woest. "Pak je spullen en vertrek!" Nog nooit had ik hem zo kwaad gezien. "Ik ga niet met je trouwen," had ik een paar minuten daarvoor tegen hem gezegd. "Ik kan het niet Daan. We gaan hier niet mee door."

Terwijl ik naar de slaapkamer liep om mijn koffer te pakken voelde ik mijn hoofd bonken. Mijn hart ging razendsnel te keer. Het hoge woord was eruit. Eindelijk. Maar in plaats van opgelucht voelde ik me schuldig. Wat deed ik hem aan? Terwijl ik mijn shirtjes uit de kast trok dacht ik aan de honderd genodigden op de gastenlijst. Aan mijn familie. Hoe moest ik dit uitleggen? En konden we de trouwlocatie nog wel afzeggen? Lang hoefde ik daar niet over na te denken. "Ik heb iedereen al op de hoogte gebracht via de app," zei Daan toen ik beneden kwam. Verward opende ik mijn mobiel. "De bruiloft gaat niet door," las ik in een bericht dat Daan naar verschillende groepsapps had gestuurd, waaronder die van mijn familie. "Babette is vreemdgegaan."

Huisje, boompje, beestje
Daan en ik komen uit een klein dorp en delen dezelfde vriendengroep. Al vanaf mijn vijftiende hing er spanning tussen ons. Ik vond hem leuk met zijn ruige kop met krullend haar en zijn no nonsense houding. Daarbij had hij droge humor. Ik lachte me slap als hij weer eens iemand in de maling nam. Ik merkte dat hij mij ook leuk vond. Net even iets te lang hield hij mijn blik vast. Niet dat we toen iets met onze gevoelens deden. Ik had een relatie en Daan was de beste vriend van mijn vriend. Een no go area.

Toen ik op mijn negentiende weer vrijgezel was en ging studeren in Amsterdam verloor ik Daan uit het oog. Ik genoot van het studentenleven, maar besloot na vijf jaar dat Amsterdam het toch niet voor me was. Te druk, te groot. Eenmaal terug sloeg de vonk tijdens een avondje stappen met onze oude vriendengroep meteen over. We zoenden alsof ons leven ervan af hing. Alsof we alle verloren tijd moesten inhalen.

Al snel trok ik bij hem in. Daan en ik waren dol op onze dieren. Vier katten en twee paarden hadden we. Hele zondagen reden we samen door het bos. "Ik zou best willen trouwen," zei Daan op een keer terwijl we onze paarden aan het borstelen waren. "En kinderen, die wil ik ook." Trouwen was voor mij echter een dingetje. En dat wist hij. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 10 jaar was en ik was het vertrouwen in het huwelijk door de nare nasleep helemaal kwijt. Maar nu begon ik steeds meer te twijfelen. En dat kwam ook door de omstandigheden.

Trouwen werd steeds aantrekkelijker. Daarmee zou ik zekerheid krijgen



"U heeft uw middenrif gebroken," zei de arts terwijl ik tegenover hem zat. Ik liep al enige tijd rond met vreselijk veel pijn. Ik keek hem verbaasd aan. Ik had geen idee hoe dat gebeurd moest zijn. "Het geneest met rust en ik geef u daarnaast medicijnen mee," ging hij verder. "Maar over het herstel is weinig te zeggen. Dat kan twee weken duren, maar ook twee maanden."

Ik was sinds een jaar aan het werk als hypotheekadviseur bij een bank. Omdat er geen duidelijkheid was over wanneer ik beter zou zijn besloot mijn werkgever het contract niet te verlengen. Van de één op de andere dag kwam ik thuis te zitten. Ik mocht niet meer paardrijden, hing hele dagen voor de TV. Opeens had ik alle tijd om na te denken over de toekomst. Trouwen werd steeds aantrekkelijker. Daarmee zou ik zekerheid krijgen. Niet alleen qua relatie, maar ook financieel. Dat gaf me rust.

Verliefd op een ander
"Wil je met me trouwen?" vroeg ik. Het was de verjaardag van Daan en ik wilde hem iets speciaals geven. Na lang wikken en wegen had ik de knoop doorgehakt. "Zal ik het doen?" had ik diezelfde ochtend nog door de telefoon aan mijn stiefvader gevraagd. "Als het goed voelt dan moet je ervoor gaan," zei hij. Maar Daan keek verbaasd. "Maar jij wilde toch nooit trouwen?" zei hij. "Ik heb er goed over nagedacht," antwoordde ik. "Echt. Wat is je antwoord?" Hij veerde op en riep keihard ja. Nog diezelfde middag gingen we naar de juwelier om verlovingsringen te kopen en vertelden we het aan onze familie.

In een excel schema noteerde ik wat er allemaal moest gebeuren. We zouden in een koets naar het stadhuis rijden die getrokken zou worden door onze eigen paarden. Daarna een diner met familie en afsluitend een feest voor zo’n honderd gasten. "Als ik het doe dan doe ik het goed," zei ik tegen mijn moeder. "Ga je mee de allermooiste Sissi jurk uitzoeken?" Mijn moeder is niet snel emotioneel, maar ik zal haar gezicht nooit vergeten toen ik het pashokje uitkwam. Er stonden tranen in haar ogen. "Dit is ‘m Babs," zei ze toen ik na drie keer passen dé jurk aan had. Zonder blikken of blozen rekende ze een mega bedrag af. Dat vond ik zo lief van haar.

Alhoewel ik van alle voorbereidingen genoot zat ik niet lekker in mijn vel. Ik had nog steeds last van mijn middenrif en daarnaast waren er onrustige cellen gevonden tijdens een uitstrijkje. Ik moest voor verschillende behandelingen naar het ziekenhuis. Toen ik op een avond in mijn eentje in onze stamkroeg aan de bar zat voelde ik opeens een hand op mijn rug. Ik draaide me om. "Weet je wel dat jij de allermooiste meid bent die ik ooit gezien heb?" zei een jongen. Triomfantelijk keek hij me aan. Hij had blauwe ogen en blond haar. Ik voelde meteen een kriebel in mijn buik. Hij bood me een wijntje aan en we raakten aan de praat. Paul bleek net zoals ik in Amsterdam te hebben gewoond. We hadden meteen een klik. Hij was energiek, een levensgenieter. Heel anders dan Daan die rustig en bescheiden was. "Zie ik deze mooie dame morgenavond weer?" vroeg Paul toen hij wegging. Ik genoot van de aandacht. Eindelijk gebeurde er weer eens wat spannends na al die maanden thuiszitten. "Tot morgen," hoorde ik mezelf zeggen.

'Steeds vaker sprak ik af met Paul. We gingen naar de kroeg of keken samen series bij hem thuis'



Daan vond het niet leuk. Steeds vaker sprak ik af met Paul. We gingen naar de kroeg of keken samen series bij hem thuis. Ondanks dat ik er niet stiekem over deed veroorzaakte het spanningen. "Hij voelt veel meer voor je dan vriendschap," riep Daan als ik weer eens wegging. "Welnee," riep ik dan terug. "Ik weet heus wel wat ik doe." Maar natuurlijk was er meer. Ik was hartstikke verliefd. Daan en ik waren na vijf jaar in een sleur beland. Met Paul had ik het gevoel dat ik weer leefde. Rationeel wist ik dat ik moest stoppen, maar mijn gevoel was sterker. Ik wilde maar één ding: bij Paul zijn.

Knoop doorhakken
Mijn vriendinnen hadden het reuze naar hun zin tijdens mijn vrijgezellenfeestje. Ik stukken minder. Ze moesten eens weten, dacht ik steeds. Deze bruid duikt regelmatig met een ander het bed in, maar houdt ook nog van haar aanstaande. En twijfelt zich suf of ze wel door moet gaan met de bruiloft. Het was inmiddels twee weken voor de geplande datum. Het liefst deelde ik mijn twijfels met mijn beste vriendinnen. Had ik over tafel geschreeuwd: "Wat moet ik nu doen? Ik houd van allebei." Maar ik kon het niet. Wilde mensen niet teleurstellen en Daan al helemaal niet.

'Thuis kwam het hoge woord er uit. Dat ik al maanden een affaire had'



Ik had al diverse smoesjes verzonnen. Dat we de bruiloft beter konden uitstellen vanwege de behandelingen in het ziekenhuis bijvoorbeeld. Maar Daan zei steeds: het komt wel goed. Tijdens een afspraak met de trouwambtenaar knapte er iets. Het voelde alsof iemand mijn keel dichtkneep toen ik vragen moest beantwoorden over onze ontmoeting. Waarom ik Daan zo leuk vond. En waarom ik mijn leven met hem wilde delen. Zo kon ik niet trouwen. Ik was gewoonweg niet klaar voor het huwelijk. Thuis kwam het hoge woord er uit. Dat ik al maanden een affaire had. Dat ik niet met de bruiloft door wilde gaan. ‘Dan donder je maar op,’ zei Daan dus. En ik pakte mijn spullen.

'Tijdens mijn familieweekend was ik niet welkom, omdat Daan afscheid kwam nemen'



Niet welkom
Na het appje kreeg ik de halve wereld over me heen. Mensen waren geschokt. Mijn moeder was woest. Hoe kon ik zoiets doen? Daan deed alles voor me. Was ik helemaal gek geworden? Vriendinnen belde ongerust op. Mijn stiefvader trok het zich persoonlijk aan. Wat heb ik verkeerd gedaan tijdens de opvoeding? herhaalde hij maar steeds. Ik had er geen antwoord op. Ik had dat huwelijksaanzoek gewoon nooit moeten doen. Mijn familie stond achter Daan. Ze lieten dat duidelijk merken. Tijdens een familieweekend was ik niet welkom, omdat Daan afscheid kwam nemen. Dat viel me zwaar. Ik voelde me moederziel alleen. De trouwlocatie konden we gelukkig kosteloos afzeggen. Mijn moeder haalde mijn jurk op en heeft hem op Marktplaats gezet.

En toen brak de dag aan. Ik werd laat wakker en keek op de klok. Het was tien uur. Nu had ik bij de kapper moeten zitten, dacht ik. Het voelde alsof er een steen op mijn maag lag. Twee uur later keek ik weer. Het moment waarop de schoonheidsspecialiste mijn bruidsmake-up had moeten aanbrengen. Ik voelde een brok in mijn keel. Het was de juiste beslissing geweest, maar toch twijfelde ik. Daan en ik hadden samen een mooi leven kunnen hebben. Waarom had ik het verpest? Om kwart over drie belde mijn beste vriendin. "Gaat het een beetje Babs?" vroeg ze. "Gek idee dat je nu je ja-woord had gegeven." Ik trok mijn jas aan en ging naar het café dat bij de trouwlocatie hoorde. Aan de bar bestelde ik een biertje. Het was heel onwerkelijk allemaal.

Ik heb me teruggetrokken. In een vakantiewoning kwam ik na een paar weken weer een beetje tot mezelf. De twijfel maakte plaats voor rust. Het was goed zo. Inmiddels heb ik een eigen woning en is het contact met mijn familie hersteld. We hebben veel gepraat. Wel ben ik behoorlijk anders naar mijzelf én de wereld gaan kijken. Maandenlang heb ik toneel gespeeld. Er zijn weinig mensen die door hadden dat het niet goed met me ging. Dat ik in een tweestrijd leefde: tussen huisje boompje beestje en weer vanaf nul opstarten. Ik voel me vaak een bedriegster en een bitch. Ik heb mijn ex zo verschrikkelijk veel pijn gedaan door niet eerlijk te zijn en niet de moed te hebben om eerder te stoppen met de relatie. Iets dat ik nooit had verwacht van mezelf.

Wel heb ik ervan geleerd. Als je je hart volgt in plaats van je verstand dan kun je gelukkig zijn met wat je hebt én wie je bent. Paul zie ik nog af en toe. Ik heb geen behoefte aan een vaste relatie en ons contact is heel vrijblijvend. En Daan? Hij is nog steeds boos op me. Ik kan het hem niet kwalijk nemen. Als ik eerlijk tegen mezelf was geweest en eerder aan de bel had getrokken dat de relatie met hem niet goed meer voelde dan was zijn leven niet zo’n puinhoop geweest. En de mijne ook niet. Het spijt me Daan. Ik hoop dat je me ooit kunt vergeven.”

Advertentie - Lees hieronder verder

Dit verhaal stond in het novembernummer van Glamour 2015.