Ze had een steady heterorelatie en een kinderwens toen Alba (31) erachter kwam dat ze eigenlijk op vrouwen valt. Het haalde haar leven compleet overhoop, maar uiteindelijk koos ze toch voor een nieuwe liefde. ‘Ik moest mijn toekomstbeeld bijstellen.’

Reality story: ‘Aan een man begin ik niet meer’

Gevoelens van verwarring, pijn en bevrijding

Ze had een steady heterorelatie en een kinderwens toen Alba (31) erachter kwam dat ze eigenlijk op vrouwen valt. Het haalde haar leven compleet overhoop, maar uiteindelijk koos ze toch voor een nieuwe liefde. ‘Ik moest mijn toekomstbeeld bijstellen.’

Alba: “Als ik nu terugkijk op het afgelopen jaar, kan ik me niet voorstellen dat ik mijn leven lang alleen maar met mannen ben geweest. En dat ik in al die tijd niet één seconde een leven met een vrouw heb overwogen. In mijn puberjaren heb ik wel eens geëxperimenteerd met een meisje, maar het is nooit bij me opgekomen dat ik zelf ook weleens lesbisch zou kunnen zijn. Sterker nog, ik was tot ongeveer een jaar geleden gelukkig met Steven. Natuurlijk waren er weleens dingetjes, maar niets onoverkomelijks.

Steven ving me vijf jaar geleden op toen mijn moeder plotseling overleed. Hij is mijn baas en een stuk ouder dan ik. Ondanks dat hij al een zoon had uit een eerdere relatie, wilde hij net als ik dolgraag kinderen. Tenminste, dat had hij me altijd voorgehouden. Maar toen ik aankondigde dat ik wilde stoppen met de pil, deed Steven heel verrast. Hij zei dat-ie daar toch nog niet aan toe was en vroeg me te wachten.

Daar schrok ik van. Ik kreeg heel erg het gevoel dat hij niet nog een kind wilde. Ik voelde me belazerd. Ik wilde zo graag kinderen, was er helemaal klaar voor. Waarom trok hij zich nu terug? Hij had me nota bene altijd gesteund in mijn kinderwens. Het was een klap in mijn gezicht. Ik voelde me diep gekwetst. Op dat moment veranderde er emotioneel iets tussen ons. Ik nam afstand van hem.”

Afleiding
“Ik ging intensief sporten en trok me ’s avonds met de laptop in de slaapkamer terug om op internet te surfen. Eerst doelloos, later gericht. Ik zocht afleiding om de confrontatie met Steven uit te stellen. Want vanbinnen wist ik: als hij geen kind met me wil en me dat niet gewoon vertelt, zit het niet goed tussen ons.

Via Facebook ontmoette ik allemaal oud-klasgenoten uit mijn middelbareschooltijd. Al snel viel het me op dat verschillende meiden uit mijn vroegere klas lesbisch waren. Dat trok me om de één of andere reden. Vrouwen heb ik altijd leuk en fysiek aantrekkelijk gevonden. En ook nu was ik nieuwsgierig. Via Twitter ging ik allerlei mensen in de gay-wereld volgen. Het intrigeerde me en ik merkte dat ik lesbische gevoelens kreeg.

‘Ik was ervan overtuigd dat als ik een keertje seks had gehad met een vrouw, ik de draad met Steven gewoon weer kon oppakken’

Via via kreeg ik contact met een nichtje van een ex, Mira. Ook zij was lesbisch. Ik vond haar aantrekkelijk en we spraken af. Een onschuldige date in mijn ogen. Want Mira zag ik in eerste instantie los van mijn relatie met Steven. Ik zag haar totaal niet als zijn concurrente. Ik geloofde op dat moment ook echt nog dat ik de lesbische gevoelens die stukje bij beetje bij me naar boven kwamen borrelen, uit mijn systeem kon krijgen door er tijdelijk aan toe te geven.

Ik was ervan overtuigd dat ik, als ik een keertje seks had gehad met een vrouw, voor een lange tijd bevredigd zou zijn en de draad met Steven gewoon weer zou kunnen oppakken. Want al rommelde het tussen ons, ik wilde beslist niet bij hem weg. Naïef achteraf, want hoe verder ik ging met Mira, hoe prettiger ik me voelde. Het was een soort thuiskomen. Alsof je eindelijk op je plek bent. Zowel fysiek als emotioneel. Het was gelijkwaardiger en voelde voor mij vanzelfsprekender.”

Stiekem bezocht ik lesbische feesten, ging ik naar vrouwencafés. Verrassend genoeg voelde ik me daar thuis.

Gevoelens verkennen
“Steven merkte wel dat er iets aan de hand was. Eerst dacht hij dat het kwam door het kinderwensverhaal. Stukje bij beetje gaf hij daarin wat toe en na drie maanden ben ik alsnog gestopt met de pil. Maar zelfs daarna merkte ik dat er diep vanbinnen bij mij iets definitief was geknakt. Hij had me echt verraden. Ik bleef me afstandelijk opstellen richting Steven. Hij vermoedde op zijn beurt dat ik vreemdging. Maar hij had geen bewijs.

Tot we samen op een feestje waren en ik ontzettend zat te flirten met een andere vrouw. Steven zág het. Hij was verbaasd en geschokt tegelijk. Dat ik op vrouwen viel, kon er bij hem niet in. ‘In de lesbische scene pikken ze je er zo uit als hartstikke hetero,’ zei hij. Ik gaf toe dat ik vrouwen aantrekkelijk vond, maar ik verzekerde hem dat ik er niets mee wilde doen en voor onze relatie ging. Dat was achteraf een leugen. Ik was op een punt beland waarop ik juist mijn lesbische gevoelens wilde verkennen, al kon ik me ook nog niet voorstellen dat ik mijn veilige relatie zou opgeven.

Stiekem bezocht ik lesbische feesten, ging ik naar vrouwencafés. Verrassend genoeg voelde ik me daar thuis. Het is een andere wereld die voor mij aanvoelt als een warm bad. Er heerst een saamhorigheidsgevoel. De vrouwen zijn heel hecht met elkaar. Misschien omdat ze stuk voor stuk een uitzondering op de regel vormen en zich daardoor bij elkaar geborgen voelen.

Ondertussen nam ik Carice, een kennis van me, in vertrouwen. Ik wist van haar dat ze lesbisch was. Ik heb haar altijd heel leuk gevonden, maar pas nu kon ik dat gevoel écht plaatsen. Carice was één en al oor en heel langzaam groeide er iets tussen ons. Daar voelde ik me overigens wel schuldig over naar Steven toe. Ik overlaadde hem met lieve briefjes en cadeautjes en ook op seksueel gebied kwam ik hem in alles tegemoet. Onverantwoord achteraf. Wat als ik toen zwanger was geraakt? Dat had de zaak alleen maar gecompliceerder gemaakt.

Ik ging twijfelen aan mezelf. Ben ik wel gezond? Voel ik het wel goed, vergis ik me niet?

Ik was namelijk écht verliefd aan het worden op Carice. Hoe meer ik mijn best deed het leuk te hebben met Steven, hoe meer mijn andere gevoelens eruit knalden. Verwarrend. Ik wilde maar één ding: bij Carice zijn. Maar het idee dat mijn relatie zou stuklopen, maakte me verdrietig. Neerslachtig ook. Ik wist niet goed of ik nu naar mijn gevoel of naar mijn gezonde verstand moest luisteren.

Als ik doorging met Carice, moest ik mijn toekomstbeeld bijstellen. Ik had een interessante baan in het bedrijf van Steven, een mooi huis, genoeg geld om leuke dingen te doen en een kinderwens. Wilde ik dat allemaal opgeven voor een onzekere toekomst met Carice? Zij zat zelf midden in een steady relatie en wist niet of zij die wel wilde opgeven voor een verliefdheid. Daar was ze heel eerlijk in.”

De weg kwijt
“Voor de buitenwereld was ik dus al dertig jaar zo hetero als het maar zijn kon. Alleen was ik zelf niet meer zo overtuigd en dat verwarde me. Ik had net als bijna iedereen een soort masterplan in mijn hoofd: ik dacht dat ik oud zou worden met Steven en met hem kinderen zou krijgen. Echt dat huisje-boompje-beestje-ideaal. Nu leek het erop dat ik op vrouwen viel. Daarmee viel mijn hele toekomstbeeld in duigen.

Dat was ontzettend moeilijk te accepteren. Ik ging twijfelen aan mezelf. Ben ik wel gezond? Voel ik het wel goed, vergis ik me niet? Hoe kan het dat ik er dertig jaar lang nooit iets van gemerkt heb? Het was alsof de vaste grond onder mijn voeten vandaan zakte. Mijn heden, verleden en toekomst waren weg en ik moest opnieuw zoeken naar mijn wortels. Ik ben daar letterlijk ziek van geworden. Ik viel kilo’s af en kreeg een maagzweer.

Ik had een gesprek met Steven waarin ik aangaf verder te willen met een vrouw. Hij had het niet zien aankomen, dacht juist dat alles weer goed ging tussen ons. Hij was boos en voelde zich ellendig. Hij dacht dat het een of andere gril van me was. Was onze liefde dan fake? Had ik dan nooit van hem gehouden? Alles bij elkaar gelogen? Hij begreep me niet, voelde zich gekwetst en gebruikt.

Ik probeerde hem uit te leggen dat het niets met hem te maken had. Ik heb ook echt van hem gehouden, maar bij een vrouw voel ik me meer op mijn plek. Dat is een gevoel dat bij mij van binnenuit komt, daar kan hij niet tegenop. Helaas drong ik niet tot hem door. Zijn ego was aangetast. Ik voelde me schuldig en we spraken af dat ik de komende maanden nog bij hem zou wonen, zodat hij de tijd kreeg om dingen te regelen.

‘Waarom had ik niet eerder zulke sterke gevoelens gehad voor een vrouw? Was het echt geen bevlieging?’

In de tussentijd mocht niemand iets weten, een idee van Steven. Waarschijnlijk hoopte hij nog op een verzoening of schaamde hij zich voor mij. Die zwijgplicht drukte zwaar op me. Met Carice kon ik wel praten, maar thuis kwamen de muren op me af. Daar werd ik geconfronteerd met het leven dat ik aan het opgeven was en een teleurgestelde, verbitterde Steven.

’s Avonds was ik vaak aan het malen. Alles wat ik had opgebouwd, zou ik verliezen. Waarom had ik niet eerder zulke sterke gevoelens gehad voor een vrouw? Was het echt geen bevlieging? Doorgaan met wat ik had, kon niet. Dat was immers niet genoeg meer. Doodongelukkig maakte het me. Het liefst was ik van een brug gesprongen. Het enige wat ik wilde, was rust in mijn hoofd. Ik ben normaal gesproken een sterke, evenwichtige vrouw die weet wat ze wil. Maar nu had ik mezelf niet onder controle. Van de ene op de andere dag begon ik mezelf pijn te doen. Ik begon te kerven.

Ik pakte het mesje en begon te kerven. Ik voelde geen pijn. Integendeel.

De eerste keer dat ik dat deed, was na een heftige ruzie met Steven. Toen hij wat gekalmeerd was en naar bed ging, ben ik naar de badkamer gegaan. Ik stond mijn tanden te poetsen en keek in de spiegel terwijl de tranen over mijn wangen stroomden. Ik was totaal overstuur. Ergens rechts van me zag ik een stanleymes liggen. Plotseling was het alsof ik uit mijn eigen lichaam trad, heel vreemd. Ik zag mezelf in de spiegel, maar ik was die persoon niet. Het was alsof ik naar een film keek.

Ik pakte het mesje en begon te kerven. Ik voelde geen pijn. Integendeel. Zodra ik daarmee begon, werd mijn hartslag rustiger. Idioot. Ik bleef maar doorgaan, gloeide helemaal. Na een tijdje kwam Steven beneden kijken waar ik bleef. Ik had mezelf van mijn borst tot aan mijn benen open gekerfd. Eén grote streep bloed. Het zag er erger uit dan het was: de wond was ook niet diep dus ik hoefde niet naar een dokter. Steven was één en al bezorgdheid. Ik was totaal ontredderd.”

Macho-man
“De dag na het kerfincident had ik ontzettende pijn, de wond prikte bij het douchen. Hoewel dat prikken me ook wel een goed gevoel gaf, een soort van troost. Vergelijk het maar met de spierpijn die je voelt na het sporten. Die is niet fijn, maar je bent er wel tevreden over want je weet dat het voor iets goeds is geweest. Zo voelde ik dat ook met dat kerven.

Na die eerste keer is het vaker gebeurd. Zodra ik me paniekerig voelde, ging ik kerven. Meestal in een reflex. Ik was niet mezelf en het was overduidelijk dat ik hulp nodig had. Veel had te maken met mijn schuldgevoelens richting Steven. Ik liet hem in de steek, tenminste zo voelde dat voor mij.

De psycholoog leerde me onder meer dat ik niet verantwoordelijk ben voor hem. Ik ben eerlijk tegenover hem en tegenover mezelf geweest. Wat hij vervolgens doet met mijn beslissing, daar sta ik buiten. Toen dat kwartje eenmaal was gevallen, kon ik verder. Ik heb mijn geheim verteld aan mijn familie. Ik wilde er niet langer in mijn eentje mee rondlopen. De meesten dachten dat ik zou gaan zeggen dat ik zwanger was.

‘Na de dood van mijn moeder is bij me doorgedrongen dat het leven kort is, dat je niet kunt denken: wat zullen anderen er van vinden?'

Dat ik op vrouwen viel en wegging bij Steven, sloeg in als een bom. Het verraste iedereen. Maar het werd positief ontvangen en geaccepteerd. Behalve door mijn vader. Hij gelooft het gewoon niet, of wil het niet geloven. Zijn afkeuring doet me niet veel. Hij komt uit Peru waar de cultuur zeer heteroseksueel is. Hij is zo’n echte macho-man. Hij scheidde van mijn moeder toen ik dertien was. Sindsdien gedraagt hij zich als een sugar daddy. Hij is er alleen als hem dat uitkomt.

Ik vind het jammer dat mijn moeder mijn coming-out niet meer heeft meegemaakt. Ze zou trots zijn geweest op mijn stap. Zelf heb ik haar ooit horen zeggen: ‘Als ik klaar ben met je vader, begin ik misschien wel iets met een vrouw.’ Ze heeft dat nooit gedaan, maar stond er dus wel voor open.”

Normaal contact
“Steven merkte dat hij me kwijtraakte en trok zijn eigen plan. Hij ontmoette een andere vrouw die in no time mijn plek innam. Ik verhuisde tijdelijk naar mijn zus en vond later eigen woonruimte. Al met al is het een moeilijk jaar geweest, waarin ik heb geleerd dat ik mijn gevoel moet volgen. Na de dood van mijn moeder die pas 53 jaar was, is goed tot me doorgedrongen dat het leven zo kort is, dat je niet kunt denken: wat zullen anderen ervan vinden? Als je iets voelt, zelfs al is het iets waarvan je weet dat het anderen pijn gaat doen, moet je dat gevoel volgen.

Mijn leven is goed op dit moment, al is het nog niet zoals ik het graag zou zien. Ik heb mijn baan in het bedrijf van Steven gehouden en op het moment heb ik normaal contact met hem. Ik zie hem niet dagelijks want ik ben vaak onderweg en werk nauwelijks op kantoor. Carice en ik hebben nog steeds een geheime relatie, al hoop ik dat onze liefde op een dag ook naar buiten mag. Mijn kinderwens heb ik voorlopig losgelaten, maar wie weet durf ik in de toekomst in mijn eentje hiervoor te gaan.

Vooralsnog geniet ik ervan dat ik de vrouwenliefde heb ontdekt. Het contact dat ik heb met Carice is veel intenser dan dat ik ooit heb gehad met een man. Voor het eerst in mijn leven kan ik compleet mezelf zijn. Aan een man begin ik niet meer. Niet dat ik mannen totaal onaantrekkelijk vind, maar de gevoelens van lust heb ik niet meer. Eigenlijk vallen nu pas de dingen uit het verleden op hun plek. Mijn gevoelens voor vrouwen, de manier waarop ik met ze omging, naar ze keek. Altijd heb ik gedacht dat ik gewoon aardig tegen ze was, nu weet ik beter.”

Dit artikel stond in het zomerboek van Glamour. Meer van dit soort verhalen lezen? Je scoort nu een jaarabonnement op Glamour voor € 38 én je krijgt er een Cluse-horloge t.w.v. € 128,34 bij cadeau.

Menu
Ads for you!

Hi you!

We zien dat je een adblocker gebruikt, die ervoor zorgt dat je geen advertenties ziet op Glamour.
Dit vinden wij jammer, want daardoor missen we inkomsten die we hard nodig hebben om jou
de meest awesome content te bieden. Wil je ons helpen? Merk dan onze site als 'veilig' aan en volg deze instructies.

Dankjewel! X Glamour!

Sluiten