Avond Avonturen: "En toen kwam ik een oude bekende tegen in de trein"

Vanaf nu elke zondag een heet verhaal op glamour.nl

Couple kissing on bed
Tom MertonGetty Images

Misha Margarittha (29) is - als single twintiger - over de loop der jaren in opvallende situaties beland, waarna ze Avond Avonturen startte. In haar verhalen schrijft ze over lust, liefde en alles daartussenin.

Het was kort, krachtig en zeer zeker onvergetelijk.

Op de avond van Tweede Kerstdag bevond ik mij met headphones, luisterend naar de kalmerende stem van Solange, in het ondergrondse openbaar vervoer van mijn geboortestad. De dag was lang genoeg geweest; met het heen reizen vanaf mijn huidige woonplaats, de enigszins lullige en dus vermoeiende opmerkingen van mijn moeder en het gestoei met mijn neefje. Tijd om thuis mijn ziel en zaligheid te stoppen in het stuk taart - dat in mijn jaszak gehuld in een stukje folie zachtjes mijn naam riep. Totally zoned out zat ik op het groene stoeltje te wachten tot we het Centraal Station zouden binnen rijden, wanneer ik bij de voorlaatste halte plots een gedaante naast mij zag verschijnen. Een vriendelijk gezicht, met strakke contouren keek me aan. Dat gezicht ken ik en ik lachte vriendelijk naar deze man terwijl ik mijn muziek pauzeerde.

Tussen de twee haltes zat ongeveer 45 seconden aan reistijd, waardoor de man in kwestie, Luuk, en ik maar kort de tijd hadden voor het gesprek dat volgde over de feestdag(en), waarom wij ons beiden in deze stad bevonden en waar de reis nu heen ging. Hij gaf aan nog even op zijn vriend te wachten en vervolgens af te reizen naar “onze” hometown. Ik, aan de andere kant, had totaal geen behoefte om met een vreemde in de trein te zitten en sociaal te doen, zeker niet na de opsomming van mijn dag hierboven en besloot afscheid te nemen van de vriendelijke bruine ogen, volle lippen en strakke kaaklijn die deel uitmaken van de man. In een opwelling stuurde ik, gesitueerd in de trein, dat het fijn was hem even tegen te komen. Zijn reactie bleef niet lang uit en we raakten in gesprek. ‘Heb je zin om binnenkort een koffietje te doen?’, verscheen er op mijn scherm. Ik kon een hele hoop andere dingen bedenken die ik met hem zou willen doen, maar koffie was een goed begin.

De dagen tussen kerst en de jaarwisseling gaan ieder jaar een beetje langs mij heen. Het besef van dagen of tijd is volkomen verloren en voor je het wist stond je af te tellen, kijkend naar het vuurwerk dat ondanks alle regelgevingen alsnog op gehoorafstand werd afgestoken. Mijn avond was een samenkomst van dronken toeristen, entreetickets voor de club verkopen en na afloop zo snel mogelijk naar huis om na mijn welverdiende nachtrust daadwerkelijk het nieuwe jaar te beginnen. Bij het ontwaken kijk ik, zoals iedere ochtend, als eerst op mijn telefoon voor “de tijd”, dagelijks vertel ik mezelf deze leugen. Een handige bijkomstigheid van dit ritueel is de visuele opsomming van meldingen die je in de nacht hebt gemist. Tot mijn verbazing zie ik dat er rond 6 uur in de ochtend een bericht binnen is gekomen van Luuk. Of ik vanavond plannen heb en misschien zin heb om wat te gaan doen. Gezien het tijdstip van verzending besluit ik hier later op terug te komen. De dag trekt langzaam aan mij voorbij en terwijl de avond valt schiet het mij te binnen dat ik nog altijd niet heb gereageerd op het bericht van vanmorgen. Een drankje doen lijkt me gezellig, maar gezien het weer (en mijn luiheid) nodig ik Luuk uit om dit bij mij thuis te komen doen, waar het droog en warm is. Ondanks zijn zelfbenoemde mega brakheid ziet hij dat wel zitten. En we spreken af later op de avond te meeten. Het is stipt 21:00 uur als de bel gaat.

Fris gedoucht, geschoren en gescrubt loop ik in mijn meest casual huis outfit naar de deur en sta (bruin) oog in (bruin) oog met een brakke doch relatief fris ogende man. Zoals wel vaker, was ik voor het gemak vergeten dat ik hem echt knap vind en ik nodig hem uit om binnen te komen. Op de vraag wat hij wil drinken krijg ik meteen het resolute antwoord ‘GÉÉN alcohol’, waarbij ik een theetje voorstel en richting de waterkoker loop om deze aan te zetten. In de tussentijd nestelt hij zich op mijn comfortabele roze bank en het duurt niet lang voor ik met twee kopjes thee kom aangelopen. Het gesprek vloeit alsof we elkaar al jaren kennen en ook aan humor geen gebrek. ‘Het is wel echt warm hier’, zegt Luuk en ik zie hoe hij zijn grijs gemêleerde trui over zijn hoofd trekt. Hierbij neemt hij het t-shirt dat eronder zit mee en ik vang een glimp op van zijn ontblote buik. Nu ben ik toch wel benieuwd wat er nog meer onder dat shirt zit, hopelijk komt dat later nog. Ondanks dat we op de eerste dag van het nieuwe jaar in de avonduren een gigantische verbale klik hebben, is het moeilijk in te schatten of hier eventueel meer te beleven valt. Bij het uittrekken van zijn trui zijn zijn mooi gevormde armen inclusief tattoos zichtbaar geworden. Confession: ik ben een sucker voor deze vorm van lichamelijke versiering.

We praten een tijdje door over zijn plakplaatjes en om een van mijn vragen wat kracht bij te zetten pak ik zijn pols vast. Op dat moment besef ik eigenlijk nog dichterbij hem te willen zijn. Gelukkig is dit gevoel geheel wederzijds en kust hij mij. Zijn volle welgevormde lippen raken de mijne en ik wil dit moment graag pauzeren om er langer van te kunnen genieten. Vol overtuiging trekt hij mij op zijn schoot en bevinden we ons in een volledig puberale zoensessie. Terwijl zijn handen mijn gezicht omklemmen en langzaam afdwalen naar mijn rug, tasten mijn vingertoppen zijn nek af en vinden hun weg naar zijn strakke kaaklijn.

Ik wil meer! Het is alsof Luuk mijn gedachten leest en volledig automatisch staan we op van de bank en lopen we al zoenend naar het bed. Gezien het studio formaat van mijn woning duurt dat niet lang. Ondertussen heeft het bovenste gedeelte van mijn casual huis outfit de grijze laminaatvloer gevonden. En terwijl Luuk zich langzaam op het matras laat zakken, nestel ik mezelf weer op zijn schoot en zetten we de bank positie voort. De tederheid van zijn aanrakingen maakt dat de tijd in slow motion lijkt te gaan en zodra we onze lippen van elkaar los weten te maken, zie ik het verlangen in zijn hongerige, donkere ogen.

Na nog een aantal minuten in deze positie elkaars mond en bovenlichaam te hebben verkent, stap ik van hem af en trek de rest van mijn outfit uit. Ook Luuk ontdoet zich razendsnel van al zijn kledingstukken en legt me vervolgens zachtjes op bed, terwijl hij zich met zijn volle gewicht op mijn borst laat rusten. Het gaat er inmiddels een stuk wilder aan toe dan zojuist en ik ben er HE-LE-MAAL oké mee. Te voelen aan zijn lichamelijk reactie gaan we de goede kant op. Omdat ik een groot fan ben van beginnen met oraal, commandeer ik hem op zijn rug te gaan liggen. Terwijl ik al kussend en likkend afdwaal van zijn gezicht naar de lagere regionen hoor ik hem zachtjes zuchten. Omdat we elkaar nog niet zo goed kennen, weet ik niet wat ik hieruit moet concluderen en dus ga ik onverstoord verder met mijn expeditie. Nog voordat ik hem in mijn mond kan nemen, hoor ik hem nogmaals zuchten. Dit keer begrijp ik dat het geen positieve zucht is en ik kijk op. Luuk kijkt me strak in de ogen aan en zegt ‘Ik ben niet zo van het pijpen.' Compleet van mijn stuk gebracht kan ik geen andere reactie geven dan: ‘maar ik ben er heel goed in.' Hij kijkt enigszins vertedert, maar legt dan uit dat het niet veel voor hem doet, wellicht kunnen we het een andere keer uitproberen in een andere positie, zittend op de bank of iets dergelijks.

In de jaren dat ik seksueel actief ben is het mij nog nooit overkomen dat een man niet stond te springen om oraal bevredigd te worden. Wie houdt er niet van om gepijpt worden? Nog altijd volkomen verslagen en in shock besluit ik het maar over me heen te laten komen, letterlijk en figuurlijk. Omdat ik er wel van hou laat ik Luuk, die zijn afdaling inzet, dan ook rustig zijn gang gaan. Door de gebeurtenis van zojuist maakt mijn hoofd overuren en het lukt me dan ook niet om een hoogtepunt te bereiken. Tot het hoorbare ongenoegen van mijn bedpartner. Hij kruipt naar boven en gaat op me liggen, snel veegt hij zijn mond af aan zijn onderarm en kust me. Langzaam, maar steeds iets harder, rijden we tegen elkaar aan en ik merk aan zijn bewegingen dat hij verder wilt gaan. Met één hand reik ik naar het doosje naast mijn bed en haal een condoom tevoorschijn. Sinds een aantal jaren gebruik ik geen (hormonale) anticonceptie en om van die rondrennende snottebellen te voorkomen ben ik aangewezen op de 99 procent bescherming van deze latex ondingen. Bij het zien van de verpakking trekt Luuk een moeilijk gezicht. ‘Ik heb me onlangs nog laten testen, dus kunnen we het ook zonder doen?’, vraagt hij. Ik vertel hem over mijn anticonceptiegebruik, of nou ja, gebrek daaraan en met smekende ogen zegt hij: ‘Ik beloof niet in je klaar te komen.' Omdat ik geen ruggengraat heb en hem op zijn mooie bruine ogen geloof, stem ik toe.

Het duurt niet lang meer voor ik hem bij mij naar binnen voel glijden en eerlijk is eerlijk, zonder condoom voelt het fijner. Ook hij geniet ervan, altijd leuk om te zien. Terwijl mijn onderbenen op zijn schouders rusten en hij zich in en uit me beweegt, grijpt hij plots naar mijn keel. Losjes laat hij zijn hand hier rusten, tot ik met mijn eigen hand aangeef dat het wel wat steviger mag. Snakkend naar adem, door beide partijen, blijft hij diep in me stoten. We wisselen nog een aantal keer van positie, tot we blijven hangen op de klassieker; doggy style. Toch wel één van mijn persoonlijke favorieten en terwijl ik probeer om op mijn armen te blijven rusten voel ik met een snelle, maar harde beweging zijn hand op de zijkant van mijn kont landen. Fuck, dat deed echt een beetje pijn. Niet per se onprettig, maar net iets te hard. Zijn enthousiasme en mijn eerdere verwijzing naar een iets nauwer samengeknepen luchtpijp, hebben bij hem de illusie gewekt dat ik het ietwat hardhandige fijn vindt. Nogmaals slaat hij me op mijn kont en uit schrik slaak ik een klein kreetje. Luuk ontvangt dit geluid als aanmoediging en voor ik het weet voel ik zijn hand weer op diezelfde plek landen. Pijn is fijn, blijf ik mezelf vertellen. Nadenkend of dit net iets te veel van het goede is.

Aan de manier van bewegen, kan ik opmaken dat het niet heel lang meer zal duren voor Luuk zijn orgasme met dichtgeknepen ogen tegemoet gaat. Het liefst zou ik hem in me willen blijven voelen, maar al hijgend herinner ik hem er aan absoluut niet in mij klaar te komen. Niemand heeft zin om morgenochtend te veel geld uit te geven voor een klein kut pilletje, waar ik super ziek van zal worden. Hij verlaagt het tempo van zijn stoten en vraagt: ‘Waar wil je dat ik kom?’. Ehm, ja. ‘Kies jij maar’, zeg ik, bij gebrek aan een beter antwoord. ‘Het liefst in je mond, maar ik weet niet of ik dat red’. Stomverbaasd strek ik, mijn inmiddels zeer vermoeide, armen voor me uit en lig nu face down - ass up in mijn eigen bed. ‘Oké’, weet ik nog uit te brengen, terwijl mijn brein probeert uit te vogelen waarom gepijpt worden niet zijn ding is, maar in mijn mond klaarkomen wel. Het tempo wordt weer opgevoerd en na een paar stoten voel ik hoe hij zich uit me terugtrekt, gevolgd door het zaad dat hij over mijn kont en onderrug spuit.

Uitgeput en verzadigd laat hij zich naast me op het bed vallen en ik probeer me te bedenken hoe ik dit ga doen. Als ik op zou staan, is de kans aanwezig dat de enigszins vloeibare substantie op mijn rug zich druppelend over een groter deel van mijn onderlichaam verspreid. Al kruipend kom ik het bed niet af en omdraaien is helemaal geen optie. En dus kies ik voor het laatste wat ik me kan bedenken en ga gestrekt op mijn buik liggen. Luuk is in de tussentijd op adem gekomen en staat op om in de badkamer een handdoek te pakken. Als een echte gentleman veegt hij zijn eigen zaad van mijn lichaam af. Na ook even mijn handen gewassen te hebben, kruip ik weer tegen hem aan. We liggen nog kort te lachen en kletsen, wanneer zijn ademhaling verzwaard en we geheel in elkaar vervlochten in slaap vallen.

De nacht gaat snel aan ons voorbij en de volgende ochtend gaat al vroeg een, voor mij, onbekende wekker. Wanneer ik mijn ogen open zie ik Luuk in alle rust de wekker snoozen om zich vervolgens weer om mij heen te krullen. Het voelt fijn en vertrouwd, ondanks dat ik de beste man welgeteld 10 uur ken. Na nog 3 keer snoozen besluit hij op te staan. Terwijl ik naar mijn eigen telefoon kijk en de tijd besef, besluit ik vooral in bed te blijven liggen. Met een paar minuten staat hij aangekleed en wel naast het bed en neemt afscheid door me een kus op mijn hoofd te geven. Nog geen kwartier na zijn vertrek ben ik alweer in een diepe slaap beland.

Er gaan een aantal weken voorbij waarbij ik vaak terugdenk aan mijn avond met Luuk. Het voelde natuurlijk aan, alsof we dit al tijden zo deden. Normaliter kan ik me maandelijks een ongeluk ergeren aan het feit dat het weer tijd is voor mijn menstruatie. Deze maand ben ik enigszins opgelucht om het bloed te zien verschijnen. Weer geen slimme zwemmers die besloten doelgericht een reis door mijn baarmoeder te maken op zoek naar een nestje. Ondanks de enerzijdse opluchting, merk ik wel dat ik heftigere krampen ervaar dan gedurende mijn recente maandelijkse feestjes. Ik wuif het weg en sta er niet bij stil tot ik op dag 8 weer een tampon naar binnen duw. Inmiddels ben ik ruim door de helft van mijn voorraadpot met de katoenen pluggen heen en controleer de datum in mijn cyclus app. Deze maand is het wel erg lang feest. Mijn onderbuikgevoel (ha ha) lijkt het niet geheel te vertrouwen en voor ik er erg in heb ben ik op mijn telefoon vragen rondom mijn partnerschap in de afgelopen 6 maanden aan het beantwoorden op de site van de GGD.

Alsof het zo moest zijn, is er snel plek en een aantal dagen later vertrek ik vol goede moed uit huis op weg naar een arts die alle nadelen van onveilige seks vast nog eens haarfijn wil benadrukken. Als de brave jonge vrouw die ik ben, beantwoord ik alle vragen naar waarheid en zodra de vragenlijst is afgerond, vertel ik haar over mijn menstruatie, die na een korte rustpauze van 3 dagen, zich weer in alle glorie tussen mijn benen manifesteert. ‘Dat hoeft helemaal geen symptoom te zijn of iets te betekenen, maar met deze test kunnen we uitsluiten of we hier te maken hebben met een seksueel overdraagbare aandoening’, zegt ze, gelijktijdig met het overhandigen van een lange plastic container en een mega lange wattenstaaf. Na een klein buisje met bloed gevuld te hebben, geeft de arts mij de routebeschrijving naar het toilet en wenst me een fijne dag. Na alle verwachten vloeistoffen te hebben afgestaan, blijf ik onderweg naar de uitgang in mezelf herhalen dat er vast geen spannende dingen uit zullen komen.

Het weekend loopt op zijn eind en op maandagochtend ontvang ik bericht van de GGD dat mijn testuitslagen online terug te vinden zijn. Als een gek loop ik door mijn huis heen, op zoek naar het kaartje waarop de inloggegevens voor de site staan. Eenmaal gevonden en ingelogd op de site, zie ik opsomming van alle ziektes waarop mijn wattenstaaf getest is. Onder het kopje chlamydia staat: uw testuitslag voor Chlamydia is positief. U heeft Chlamydia Urogenitaal. Enigszins uit schrik, anderzijds uit opluchting begin ik keihard te lachen, in mijn eentje, om 09:00 uur op een maandagochtend. Dit verklaard het onderbuik gevoel en mijn ellelange, ellendige menstruatie. Snel screenshot ik de resultaten en crop ik het beeld naar dit kopje. Met de begeleidende tekst: 'En hoe is jouw maandagochtend tot nu toe?' stuur ik de foto naar Luuk.

Er verstrijken een aantal uren waarin mijn telefoon niets spannends te melden heeft, maar na de middag zie ik een berichtje van Luuk binnen komen: ‘Shit, wat zuur hé'. Mijn initiële reactie is bot, verwijtend en met mezelf in de slachtofferrol geëtaleerd. Ondanks dat die reactie waarschijnlijk het best zou voelen om te uiten, besluit ik volwassen om te gaan met de situatie. Uiteindelijk was ik er zelf bij en was mijn ruggengraat nergens te bekennen op het moment dat dit voorkomen had kunnen worden. Stom hormonaal brein en semi-gestimuleerde clitoris. Die twee brengen mij wel vaker in problemen.

Ik denk terug aan de avond die tot deze uitslag heeft geleid, maar wordt opgeschrikt uit mijn gedachten door het geluid van mijn telefoon. ‘Luuk’, staat er op het scherm. Met een lichte twijfel neem ik het toestel op. ‘Weet je zeker dat het geen blaasontsteking is?’, galmt zijn stem door mijn toestel. Na het zien van de positieve testuitslagen kan ik oprecht niet geloven dat hij deze vraag stelt. En dus concludeer ik snel dat hij recentelijk op zijn achterhoofd moet zijn gevallen, anders was deze vraag niet uit zijn mond gekomen. ‘Ja, pretty sure..’, antwoord ik, in de hoop dat mijn verwondering hoorbaar is. Kort bespreken we de planning van mijn toekomstige behandelkamer bezoek en ik krijg van Luuk de vraag of ik ook een setje pillen voor hem wil meenemen. Compleet verbaasd over de brutaliteit van zijn vraag, weet ik niets anders uit te brengen dan ‘geen probleem, hoor. We houden nog wel contact over waar je ze kan ophalen op de dag zelf’. En hiermee sluit ik het gesprek af. Enkele seconden blijf ik met grote ogen staren naar mijn telefoon, verbaasd over de mate van volwassenheid waarmee ik zojuist dit telefoongesprek heb gevoerd. Even een klein schouderklopje voor mezelf.

Twee dagen later zit ik weer op de ongemakkelijke wachtkamer stoeltjes bij de GGD. Zodra mijn nummer op het scherm verschijnt, spring ik op en loop snel naar de behandelkamer. Daar wacht mij een vriendelijke, oudere vrouw die me naast mijn pillen, ook wat advies wil geven over het vermijden van soa’s door condoomgebruik en de crucialiteit van anticonceptie gezien mijn recente historie met losse bedpartners. Ik bedank haar en terwijl ik de deur uitloop, bedenk ik me dat Luuk ook medicatie nodig heeft. Met een vriendelijke lach vertelt de behandeld arts dat ik helaas geen pillen voor een ander mee kan krijgen, wel kan ze een officiële waarschuwingsbrief meegeven waarmee hij naar de huisarts kan voor een recept, zonder zich vooraf te hoeven testen. Eenmaal buiten neem ik de twee gigantische antibiotica pillen in. Zó! Hebben we dat ook gehad. Bij thuiskomst probeer ik Luuk telefonisch te bereiken, zonder succes. En dus besluit ik een bericht te sturen met de informatie van de arts. Geen pillen, wel een waarschuwingsbrief. ‘Hoe gaat het verder met je? Ik hoop dat het goed is gegaan met je gesprek laatst.’, voeg ik nog toe aan het bericht, alvorens ik het afsluit met een ‘x’. De minuten worden uren en de uren worden dagen, waarin ik geen reactie ontvang op mijn laatst verzonden bericht. Wat een lul! Een week na het innemen van de medicatie zijn mijn klachten verdwenen en daarmee neem ik afscheid van zowel Luuk als deze vluchtige ontmoeting met chlamydia. Het was kort, krachtig en zeer zeker onvergetelijk.


Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Sex