Avond Avonturen: 'Size doesn’t matter gaat niet op in situaties als deze'

'Bij de gedachte alleen al werd ik weer een beetje onpasselijk'

Seductive woman hand on her face
Arman ZhenikeyevGetty Images

Misha Margarittha (29) is - als single twintiger - over de loop der jaren in opvallende situaties beland, waarna ze Avond Avonturen startte. In haar verhalen schrijft ze over lust, liefde en alles daartussenin.

Mond vol tanden

Elk jaar weer vieren we het zoveelste halfjarige bestaan van een club aan het Leidseplein en zo ook dit jaar – elk excuus voor een feestje. Op deze zondagavond loopt hip Amsterdam uit om de open bar leeg te drinken. En op verzoek van mijn beste vriend hijs ik mij ook in mijn leukste pakje en fiets door de regen richting de club. Bij de voordeur word ik begroet door een onvriendelijke mevrouw met een iPad, die na drie keer vragen mijn naam niet terug kan vinden. Als ik met haar mee probeer te kijken, trekt ze enigszins beteuterd het scherm naar zich toe, waarop ik haar geduldig vraag het een laatste keer te proberen. Na nogmaals mijn naam te hebben gespeld, ziet ze het plots toch staan. What a surprise... Met een aarzelende beweging overhandigt ze me een kaartje die ik twee stappen verderop alweer mag inruilen voor een stempel en til me vervolgens langs de beveiliging de trappen op richting de garderobe.

Terwijl ik me uit mijn – inmiddels natte-hond-imitatie – jas wurm en deze overhandig aan de garderobe dame die met uitgestoken handen wacht, hoor ik mijn naam door de gang galmen. Als ik me omdraai, zie ik mijn beste vriend met twee drankjes in zijn hand op me af lopen en zonder verdere woordenwisseling reikt hij mij één van de twee glazen aan. Met een snelle wang kus begroeten we elkaar en begeven ons door de gouden deuren richting de dansvloer. Bij het binnentreden van de zaal slaat de warmte zich als een deken om me heen en besluiten mijn brilglazen zich per direct in rookglas om te toveren. Als ik eindelijk de mist voor mijn ogen heb weten te verminderen, merk ik op dat mijn gezelschap in de massa is opgegaan. En dus besluit ik er maar het beste van te maken.

Knappe kop

Door de drukte probeer ik me zo soepel mogelijk langs iedereen te bewegen, tot ik tegen een massieve man aanloop die geen aanstalten maakt om ook maar een centimeter op te schuiven. Mijn lippen maken zich al van elkaar los om een enigszins verontwaardigde reactie los te laten als onze blikken elkaar kruisen. Holy shit! Het gezicht dat mij aanstaart, is zo knap dat ik uit verbazing geen woord meer weet uit te brengen. Ook de man met het knappe gezicht is dit niet ontgaan en om de intensiteit te verminderen, vraagt hij, ‘Ga je nog opzij of wat?,’ waarna een glimlach rond zijn welgevormde lippen verschijnt. Zodra hij merkt dat ik mezelf geen houding weet te geven, beweegt hij zich om me heen en verdwijnt hij de menigte in. Shit! Ik baal van mijn eigen ongemakkelijkheid en vraag me af of dit mijn enige kans met hem zou zijn geweest. Ondanks mijn non-gelovigheid, bid ik tot de dating-goden dat ik later deze avond een tweede kans met deze man krijg.

'Het gezicht dat mij aanstaart, is zo knap dat ik uit verbazing geen woord meer weet uit te brengen'

Met een vertwijfeld gezicht kijk ik rond tot ik een bekende vanaf de andere kant van de zaal naar mij zie wuiven. Als ik me zorgvuldig door de mensen heb weten te duwen, sluit ik bij hem en zijn groep aan. Na een kleine voorstelronde is het tijd voor wat dansjes. Als we er net lekker in zitten, wordt de muziek stopgezet en zie ik vanuit mijn ooghoek een gele gloed de zaal vullen. Er wordt een gigantische taart – inclusief vuurwerkjes – richting de bar gedragen, gevolgd door een stoet vrouwen met champagneflessen eveneens versierd met – je raadt het al – vuurwerkjes. Om wat plek vrij te maken, splitst de zaal zich in twee en vormt er zich een pad. Ook ik probeer hieraan mijn steentje bij te dragen en doe een stap naar achteren, waardoor ik voel dat mijn hak op de neus van een schoen beland. Zodra ik me omdraai, wil ik door de grond zakken en ik bid ik nogmaals tot de goden om mij met dansvloer en al op te slokken. Wederom kijk ik strak in het knappe gezicht van zojuist en voor een tweede keer deze avond ben ik sprakeloos.

‘Je blijft wel tegen me aanlopen, ik zou bijna denken dat je dit expres doet’, zegt hij, nog voor ik heb uitgevogeld hoe ik ook alweer zinnen moet vormen en geluid moet produceren. Tussen de “grappige” opmerking door is het mij niet ontgaan dat sommige woorden gesierd worden door een accent, waar ik mijn vinger niet helemaal op kan leggen. Het is alsof mijn brein eindelijk de aan-knop heeft gevonden en ik reageer op zijn opmerking. ‘Ik zou eerder zeggen dat jij steeds in mijn omgeving gaat staan in de hoop dat ik tegen je aan loop,’ de reactie verlaat mijn mond nog sneller dan ik had verwacht en laat zelfs mij verbaasd achter. We lachen en hij steekt zijn hand uit om zich voor te stellen. ‘Hi Marc, ik ben Misha. Bedankt dat ik zojuist mijn hak mocht rusten op jouw schoenneus,’ zeg ik snel, alvorens ik me omdraai en weer bij mijn groep voeg. ‘Was dat het?,’ hoor ik achter me. Zijn warme adem raakt mijn nek en ik krijg er spontaan kippenvel van. ‘Is er meer?,’ probeer ik stoer uit te brengen, in de hoop dat het antwoord “ja” is. ‘Je bent mij op z’n minst een dansje verschuldigd’. Het duurt niet lang voor ik voorstel mijn excuses te maken door hem een (gratis) drankje aan te bieden. Binnen enkele minuten sluiten we ons aan bij de gigantische rij voor de bar en valt het gesprek tussen ons volledig stil.

Photobooth

De ruimte – tussen ons – wordt bij het gebrek aan woorden gevuld met de luide muziek die uit de speakers wordt geblazen en ik voel hoe zijn hand ietwat ongemakkelijk op mijn onderrug plaatst om een vorm van contact te initiëren. Ondanks de drukte duurt het niet lang voor we de bar daadwerkelijk bereiken en onze bestelling kunnen plaatsen. Ik besluit een – hoogstwaarschijnlijk nodige – refill voor mijn vriend en mezelf te bestellen en ik hoor hoe hij hetzelfde doet. Dit is de eerste keer deze avond dat gedachte door mijn hoofd schiet dat hij hier wellicht aanwezig is met vrouwelijk gezelschap. Van de onbewuste stress die deze gedachte met zich meebrengt, schieten mijn schouders tot aan mijn oren en voel ik hoe mijn hart sneller klopt dan hiervoor. Als we onze drankjes hebben gekregen lopen we terug en ben ik blij te zien dat hij één van de twee glazen overhandigd aan een man. Ook deze stelt zich netjes voor en samenvoegen zij zich bij mijn groep.

Oh yeah, het is tijd, dames en heren. De grote zaal is open!,’ hoor ik een stem die over het geluidssysteem deze mededeling de ruimte in stuurt en binnen enkele minuten stroomt de dansvloer leeg. Ook mijn bekenden hebben zich samen met de rest als een kudde schapen naar de andere kant verplaatst en als goede wingman weet ook de vriend van Marc zich uit de voeten te maken. In alle rust nemen we plaats op één van de banken en om te voorkomen dat dit gesprek eenzelfde wending als voorheen aanneemt, stel ik hem de vraag waar zijn accent vandaan komt. ‘Ik woon inmiddels tien jaar in New York, dus het kan best zijn dat ik daar een lichte Nederlandse spraak modificatie heb ondergaan zonder het door te hebben.’ Op eigen initiatief vertelt hij mij meer over zijn leven in de USA. Terwijl de woorden zijn mond verlaten probeer ik mij te concentreren op wat hij zegt, maar mijn gedachten zitten bij het feit dat ik die lippen op de mijne wil voelen.

Mijn intense concentratie op zijn mond heeft ertoe geleid dat ik geen moment door heb gehad dat hij zijn hand op mijn knie heeft laten rusten. Bij deze realisatie, schiet ik van spanning van de bank af en stel met een lichte aarzeling in mijn stem voor ons ook te verplaatsen naar waar de rest van de mensen zijn. Onderweg pakt hij mijn hand vast en voel ik de spieren in mijn onderbuik zich aanspannen. Met zijn hand nog in de mijne zie ik aan de andere kant van de zaal een photobooth opdoemen en dus verstevig ik mijn grip en sleep hem mee om deze avond vast te leggen. Tijdens de wandeling zijn onze vingers in elkaar verstrengeld geraakt. Het voelt fijn. Als we aan de beurt zijn, laat hij mijn hand los om het gordijntje te sluiten en voel ik zijn brandende blik op mijn lippen. Op het scherm volgen enkele instructies over het gebruik van dit hokje, maar wij hebben enkel oog voor elkaar.

Elektrische lading

Aan mijn linkerkant zie ik het scherm flikkeren en merk ik hoe hij een stapje in mijn richting heeft gedaan om zijn gezicht dichterbij te brengen. De elektrische lading die tussen ons hangt wordt abrupt onderbroken door een – voor ons beiden – onbekende vrouw die besluit dat dit ook haar moment is om deze avond te vereeuwigen. Na nog een aantal keer aftellen van vijf tot flits, schuifelen we het hokje uit en wachten tot onze foto’s ontwikkeld zijn. Ons onbekende gezelschap is ook weer vertrokken en het duurt niet lang voor een mini-versie van de zojuist gevoelde spanning zich weer tussen ons in nestelt. Alsof hij uit een te hard geboende magische lamp verschijnt staat plots mijn beste vriend voor mijn neus met de mededeling dat we vertrekken naar een ander feestje. Ik nodig Marc uit om mee te gaan, maar hij slaat mijn aanbod af. Gelijktijdig zijn onze foto’s klaar en sta ik met een aantal stappen bij de bar, waar ik de bartender vraag om een pen. In mijn meest sierlijke handschrift schrijf ik - op één van de twee strips - een korte tekst begeleid door mijn telefoonnummer en overhandig deze aan Marc. Bij wijze van afscheid geeft hij mij een knuffel en drukt vervolgens een zachte kus op mijn lippen. Holy shit, hier moet ik meer van. Bij het weglopen kijk ik nog een keer om en ontmoet direct zijn starende, hongerig blik.

'De elektrische lading die tussen ons hangt wordt abrupt onderbroken door een onbekende vrouw'

Nadat we club hebben verlaten wordt het er niet beter op, het blijft tenslotte zondagavond en dus besluit ik een uur later richting huis te vertrekken. Onderweg hoor ik door mijn muziek heen dat er een aantal berichten binnen komen, maar ik ben vooral geconcentreerd op het zo snel mogelijk fietsen om de inmiddels steeds sneller vallende regendruppels te ontwijken. Tevergeefs. Compleet doorweekt stap ik tien minuten later mijn woning in en kleed me uit op de deurmat om te voorkomen dat mijn hele vloer nat is van de druppels. Mede door de kou die tot in mijn botten lijkt getrokken, besluit ik de douche in te stappen en plaats te nemen op de grond, terwijl het warme water over mijn rug stroomt. Wederom hoor ik het getril van mijn telefoon – ditmaal op de wasbak – en met mijn natte vingers tast ik blindelings de porseleinen kom af tot ik mijn toestel vastheb. Er zijn meerdere berichten binnen gekomen van een onbekend buitenlands nummer en ik weet zeker dat dit Marc is. Bij het openen van het gesprek zie ik een foto van onze photoboothfoto’s, een gedeelde locatie en de tekst: ‘Jammer dat je weg moest’.

We kletsen kort en hij vertelt dat hij momenteel onderweg is naar zijn logeeradres in Leiden en de volgende dag redelijk vroeg terug zal vliegen naar zijn urban jungle aan de andere kant van de oceaan. Gelukkig vloeit het gesprek beter dan het een paar uur geleden deed. In de tussentijd verzamelen er zich steeds meer druppels op mijn toestel, waardoor de letters onleesbaar worden. Om eventuele verdere waterschade te voorkomen, draai ik de kraan dicht en besluit – na het afdrogen - in bed te gaan liggen. Het gesprek neemt een licht seksuele wending en ondanks de spannende woorden heb ik moeite met het openhouden van mijn ogen en val halverwege het typen in slaap.

Onbereikbaar

De volgende ochtend ontwaak ik door het geluid van mijn wekker. Uit schrik zoek ik door het bed heen naar mijn telefoontoestel, allereerst om het geluid te dempen en vervolgens om mijn berichten te checken. Marc heeft gedurende mijn comateuze uurtjes een aantal berichten achtergelaten, onder andere eentje waarin hij aangeeft de lucht in te gaan en de komende zes uur niet bereikbaar zal zijn. Met de wetenschap dat mijn bericht nu niet direct bij hem aankomen, stuur ik alsnog een “I woke up like this” vermoeid (but fabulous) selfie, gevolgd door een bericht met de vraag of hij een fijne vlucht heeft gehad. Na nog een paar minuten naar het plafond te liggen staren besluit ik op te staan en mijn dag te starten. Urenlang blijft een reactie uit, maar net na drieën licht mijn telefoon op met een melding. Als ik het gesprek open, zie ik dat hij een selfie terug heeft gestuurd en antwoord geeft op mijn vraag. Uit pure nieuwsgierigheid probeer ik subtiel meer te weten te komen over zijn toekomstige reisschema. ‘Helaas staat er voor nu geen reisje richting Amsterdam op de planning,’ stuurt hij terug. Het zou geen shock moeten zijn en toch voel ik een vlaag van teleurstelling over mij heen trekken.

'Eindelijk wordt het wachten beloond: ik zal de pik die ik zo goed van foto’s ken de hand schudden'

De maanden die aan ons voorbij sluipen, zijn gevuld met dagelijkse berichten. De één spannender dan de ander. Het zijn berichten gevuld met woorden die zinnen vormen en veranderen in spraakmemo’s, om zich vervolgens transformeren naar foto’s en video’s. De beelden vormen een mooie collage aan piemels en selfies die mijn scherm van tijd tot tijd vullen tijdens werktijd of op openbare plekken. We praten altijd tot het bij mij halverwege de avond is, waarna hij veelal van de radar verdwijnt om de volgende dag weer op te duiken. Ondanks mijn vermoedens besluit ik hem hier niet over te confronteren en vervolg ons gesprek zoals gewoonlijk. Ongeveer zeven maanden na onze ontmoeting krijg ik het bericht waar ik sindsdien al op wacht. ‘Ik heb mijn ticket geboekt en zal voor tien dagen naar Nederland komen, vanaf begin volgende week’, zie ik op mijn scherm staan. Eindelijk zal het lange wachten beloond worden en zal ik de pik die ik zo goed van foto’s ken ook zelf de hand schudden.

Seksuele spanning

Het is dinsdagmiddag wanneer ik een foto krijg van de exitborden op Schiphol. Plots is het heel dichtbij, de vlinders fladderen wat af door mijn onderbuik, zowel van zenuwen als vreugde. De komende week ben ik aan het oppassen bij mijn beste vriend thuis. Door zijn spontane vertrek naar het buitenland, ben ik de aangewezen persoon om zijn kat te verzorgen en dus besluit ik meteen mijn intrek te doen tijdens zijn afwezigheid. Marc en ik spreken de volgende dag af en ik geef hem het adres van mijn “oppashuis”. Als, de volgende dag, de bel gaat, schiet mijn bloeddruk spontaan omhoog en mede dankzij de buitentemperatuur – een broeierige windstille 29 graden – breekt het zweet me uit als ik de voetstappen op de trap hoor. Ik begroet hem vanaf de bank en hij ploft naast me neer. Als we elkaar aankijken voel ik de spanning die tussen ons hangt, welk afkomstig is van de vele – vele – seksuele gesprekken die we hebben gehad en het feit dat we elkaar toch niet zo goed kennen als het digitaal deed voorkomen. Het gesprek komt dan ook wat traag tot stand, maar al snel snijdt hij het onderwerp aan waarvoor we de afgelopen paar maanden niet over uitgesproken raken. Ik zie hoe hij subtiel mijn kant op schuift en zijn hand zachtjes op mijn knie laat rusten. Voor de tweede keer vandaag schiet mijn lichaamstemperatuur in rap tempo omhoog en hoop ik dat hij de zweetdruppels die zich langs mijn haarlijn vormen zal negeren.

Met een snelle beweging brengt hij zijn gezicht dichter bij het mijne en zonder elkaar aan te raken, voel ik de drang om hem te verslinden. Of hem mij te laten verslinden. Het duurt een paar seconden voor onze lippen elkaar daadwerkelijk raken, maar zodra het eerste contact is gelegd zit er geen rem meer op. Binnen enkele minuten liggen we poedelnaakt op de bank terwijl het zweet van onze lijven zich met elkaar vermengd. Onze lichamen hebben geen opwarming meer nodig, maar toch besluit Marc zijn gezicht tussen mijn benen te begraven. Ik voel hoe zijn tong langzaam van mijn onderbuik naar beneden afdwaalt terwijl hij me met een strakke blik probeert aan te kijken.

Oververhit

Van pure oververhitting en geilheid lukt het mij niet om terug te blijven kijken, omdat ik mijn ogen sluit in anticipatie van het genot dat ongetwijfeld zal volgen. Het kan toch niet anders? Na alle gesprekken en gedetailleerde beschrijvingen over wat er zou gebeuren als we samen zouden zijn, kan dit mij alleen maar door het plafond sturen. Toch? De hoge verwachtingen en/of intense inspanning mede dankzij de hitte en/of het feit dat mentale prikkelingen voor mij een groot gedeelte van de opwinding vormen, merk ik dat ik niet gigantisch onder de indruk ben van zijn prestaties tot dusver. Om niet de gehele mood te verliezen laat ik hem nog even zijn gang gaan. Het is niet dat het niet fijn voelt, maar het voelt minder fijn dan ik had verwacht en een orgasme is dan ook nog heel ver te zoeken. Om ook iets meer in actie te komen draaien we de rollen om en ga ik op de grond voor de bank zitten, terwijl hij wijdbeens plaats neemt. Zijn grootte was me al eerder opgevallen op het digitale materiaal dat ik doorgestuurd kreeg, maar nu ik het hier voor me zie, moet ik eerlijk bekennen dat ik er een beetje misselijk van wordt.

'Het is echt veel te groot en eigenlijk wil ik mijn mond er niet in de buurt van krijgen'

Het is echt veel te groot en eigenlijk wil ik mijn mond er niet in de buurt van krijgen, uit angst dat mijn kaak mid-zuigings verkrampt en op slot gaat. Met enige voorzichtigheid probeer ik toch mijn – zelf bekroonde – technieken toe te passen op dit gigantische apparaat. Het is kort stil en als ik opkijk zie ik hoe Marc de bank aftast richting zijn telefoon. ‘Vind je het goed dat ik dit film?,’ vraagt hij met een rauwe stem. Ik knik instemmend en sluit weer langzaam mijn mond om hem heen. Zodra de video start, merk ik dat hij harder begint te kreunen. Zelfs onder het uitvoeren van deze intensieve handeling vraag ik me af of hij dit doet voor zijn eigen plezier op een later moment of dat dit echt is hoe hij zich zou uiten als de camera niet aan zou staan. Zonder op te kijken hoor ik hoe hij zijn toestel weer op de bank laat vallen en sta ik op van tussen zijn benen.

Inmiddels is hij naarstig in zijn broekzak aan het graaien en haalt er een condoom uit tevoorschijn. Het is er eentje die ik tot nu toe niet gezien heb, want dit is – zonder overdrijven – de allergrootste pik die ik ooit heb gezien of in mijn mond heb gehad. Bij de gedachte alleen al werd ik weer een beetje onpasselijk. Het duurt niet lang voor hij het rubberen voorbehoedsmiddel heeft omgedaan en we in een positie plaatsnemen waarbij hij zich bij mij naar binnen kan brengen. Als ik denk dat we er al helemaal zijn, voel ik hem door duwen. Zijn volledige lengte zal nooit in mij passen, maar dit weerhoudt hem er niet van om het alsnog te proberen. ‘Auw,’ breng ik zachtjes uit. En ergens voel me schuldig dat ik dit moet zeggen om hem duidelijk te maken dat hij niet verder kan gaan.

Monster van Lochness

De daadwerkelijke penetratie duurt totaal ongeveer vijftien minuten, waarbij ik soms door een “iets te harde” stoot in elkaar krimp en naast een rare beweging ook een gek geluidje produceer. ‘Hé,’ hoor ik hem plots van achter me zeggen. ‘Hé,’ zeg ik terug. ‘Zou je het leuk vinden om het anaal te proberen?’ Nadat deze woorden zijn lippen hebben verlaten mag ik hopen dat hij hierachter een indicatie geeft dat het hier een grap betreft. Maar deze reactie blijft uit en uit pure angst schud ik verwoed mijn hoofd. Ik heb al moeite met zijn grootte bij een ingang die iets meer mee geeft. Laten we geen anale acties uitproberen, daarvoor heb ik een “starter dick” nodig, niet het monster van Lochness. Met een ongemakkelijk lachje stelt hij mij gerust dat het slechts een suggestie was. Gelukkig maar. Hij is aardig aan het pompen, als ik hem plots een luide kreet hoor produceren, waarna hij zich schokkend over mijn rug heen laat vallen. De zweetdruppels hebben ervoor gezorgd dat zijn haar de wetlook heeft gekregen en ook de druppels die van zijn voorhoofd vallen, vinden hun laatste rustplek op mijn rug.

Na een aantal minuten is hij grotendeels uitgehijgd en weer enigszins bij zinnen, waarna we nog - naakt - een glaasje water drinken en de rest van onze dag doorspreken. Op subtiele wijze probeer ik hem na tien minuten de woning uit te werken, maar hij negeert alle hints, waarna ik genoodzaakt ben hem te vragen om te vertrekken. ‘Oh, ik had gehoopt dat we nog wat konden gaan eten,’ zegt hij. Wanneer ik hem een leugen voorschotel over mijn afspraak met een vriendin, zie ik een licht-beledigde blik op zijn gezicht verschijnen. Als de beste doe ik alsof ik deze uitdrukkingen niet begrijp en biedt hem nog een glaasje water aan, alvorens hij de trap naar beneden neemt en ik de voordeur in het slot hoor vallen. THANK. FUCKING. GOD.

Size does matter

De rest van mijn dag is gevuld met een lange lauwe douche, gevolgd door waterijsjes op de bank en de beste series die Netflix te bieden heeft. Uit de berichten die door de dag heen binnen komen gedruppeld is het kenbaar gemaakt dat hij het erg naar zijn zin heeft gehad en me nog graag voor zijn vertrek nogmaals wilt zien. Met halve zinnen en nul enthousiasme reageer ik belachelijk traag op zijn berichten en voel me schuldig dat ik geen behoefte voel om ons middag avontuur te herhalen. De aanloop naar deze dag bracht me meer dan de daadwerkelijke ontmoeting. De uitdrukking “size doesn’t matter” gaat niet op in situaties als deze. Er is zeker zoiets als een te grote pik en ik hoop dan ook dat dit de laatste is die ik in dit formaat zal aantreffen. Naarmate de dagen in weken veranderen verminderd het contact en ik ben hier totaal niet rouwig om. Zijn huisvesting aan de andere kant van het water zorgt ervoor dat we elkaar niet zo snel tegen zullen komen en daarmee sluit ik het leuke en pijnlijke avontuur met Marc af.

Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Sex