Avond Avonturen: 'Het is alsof we ons midden in een filmscène begeven'

"Mijn hartslag heeft nooit eerder deze hoogte bereikt"

 
Amaury Salas / EyeEmGetty Images

Misha Margarittha (30) is - als relatief “nieuwe” hoofdstadbewoner - in de loop der jaren in opvallende situaties beland, waarna ze Avond Avonturen startte. In haar verhalen schrijft ze over lust, liefde en alles daartussenin.

Het is inmiddels zaterdagochtend en als ik mijn telefoon erbij pak zie ik de tijd veranderen naar 11:30 uur. Met de zon op mijn gezicht sta ik hardop lachend voor de deur van de woning waar ik zojuist de nacht heb doorgebracht.

Dit self inflicted slaapgebrek neemt zijn start op vrijdagavond. Zoals de meeste weekenden neemt ook deze zijn aftrap met een uitgesproken mening om het dit weekend écht eens rustig aan te doen. Een boekje, een theetje en een minimaal 8 uur durende nachtrust. Helaas denkt mijn partner-in-crime en tevens werkgever - Jason - hier anders over. En na een lange werkdag liggen we uitgeteld op zijn bank te swipen door de vele restaurants op Uber Eats. ‘Waar heb jij zin in?’, vraagt hij, nadat ik alle eerder genoemde opties heb afgeschoten. ‘Gewoon, even iets gezonds, geen pizza etc.’, laat ik hem weten. ‘Ok, ik weet het goed gemaakt. We doen sushi en dan doe jij alleen de gerechtjes zonder rijst. Deal?’ ‘Yes, deal’, en zo is de veel te dure bestelling met een druk op de knop gedaan om 40 minuten later voor de deur afgeleverd te worden.

Met een gigantische after dinner dip liggen we op de bank Netflix uit te spelen, als de klok 22:30 uur slaat en Jason op staat om zich klaar te maken voor de avond. Want er moet gedanst worden, ondanks mijn felle protestuitingen (lees: tot drie keer toe “soort van” nee te hebben gezegd) ga ik overstag en ook ik sta op om me te fatsoeneren, wanneer plots de bel gaat. Jason roept vanaf de badkamer dat hij wat vrienden heeft uitgenodigd om mee te gaan en dus huppel ik make-uploos met één been in mijn broek naar de intercom om de buitendeur te openen.

De mega-knappe-oer-Hollandse-lange-blonde-blauwogige vriend

Aangezien de woning zich op de derde verdieping bevindt duurt het even voor de gasten zich presenteren. Ik ben dan ook aangenaam verrast als het een gemeenschappelijk vriend is en zijn mega-knappe-oer-Hollandse-lange-blonde-blauwogige vriend. Mijn enthousiaste begroeting van de gemeenschappelijke vriend wekt bij de knappe man de suggestie dat dit mijn manier van begroeten is en hij spreidt zijn armen. Wanneer deze mij omsluiten buigt hij zijn hoofd iets en fluistert in mijn oor: ‘Ik ben Job, trouwens’. Zodra ik me los weet te maken uit deze (hemelse) omhelzing maak ik me uit de voeten en kwak in alle haast - maar met chirurgische precisie - mijn gezicht vol.

Jason heeft inmiddels zijn weg vanuit de badkamer gevonden en roept vanaf de aangrenzende woonkamer dat ik moet opschieten, want met 10 minuten staat de Uber voor. Als ik met één voet het toilet uit kom gelopen grijpt Job zijn kans en begint mij te complimenteren over mijn fantastische lippenstift kleur, het - in zijn woorden - geweldige kapsel dat ik draag en het geurtje dat ik zojuist heb opgespoten. ‘Chloé, toch?’, zegt hij als een echte kenner. Stomverbaasd knik ik en zie ik hoe hij zijn gezicht dichterbij het mijne brengt om vervolgens nog eens diep in te ademen alvorens hij weer afstand neemt. Mijn hartslag heeft nooit eerder deze hoogte bereikt, maar ik probeer me niet te laten kennen en ga zitten om mijn veters te strikken (lees: om niet ter plekke neer te vallen). Vanaf de bank zie ik Jason en de gemeenschappelijke vriend lachen onder het genot van een sigaretje, wanneer we gelijktijdig een telefoon horen afgaan en een claxon horen. ‘Dat zal de taxi wel zijn’, zegt Jason en alszijnde een kleine kudde lopen we allen de trap af. Op de achterbank van de auto is het wel erg krap en Job laat zijn kans niet onbenut om een arm om mijn schouder te slaan en me net iets dichter tegen hem aan te trekken, onder gniffelend commentaar van Jason aan de andere kant.

In de club

Bij aankomst duurt het slechts enkele minuten voor wij ons van de rij naar de DJ booth hebben gemanoeuvreerd. Toch handig om met wat uitgaansbekenden te zijn. Ondanks mijn begeleiding bij intrede van de club, sta ik er momenteel alleen voor en bepaal ik er het beste van te maken. De mannen zijn verdwenen en ik sla snel een drankje achterover om het geheel wat minder scherp te maken.

Na ongeveer 30 minuten besluit ik een bezoekje te brengen aan het toilet en met moeite wurm ik me door de drukte heen als ik wordt onderschept door een arm van een persoon waarvan ik het gezicht niet kan zien. Ik word dwars door een bewegend groepje vrienden getrokken en sta dan oog in oog met Job. Hij pakt me stevig vast en maakt een dansje. Ach.. waarom ook niet? Dat toiletbezoek kan nog wel even wachten. De minuten tikken weg en ondanks het drukkende gevoel van mijn gevulde blaas, hebben Job en ik alleen oog voor elkaar. Het is alsof we ons midden in een filmscène begeven en de achtergrond een stuk minder zichtbaar is geworden, als Job een stapje in mijn richting doet en mijn gezicht vast pakt. Met mijn hart in mijn keel en klamme handjes kijk ik hem recht in zijn helderblauwe ogen, als ik plots op mijn schouder wordt getikt.

To be continued..

Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Avond Avonturen