Avond Avonturen: 'En dan sta ik oog in oog met hem' deel 2

‘Ik vind dat je lekker in mijn bed moet komen liggen’

 
Aleksandr KuzminGetty Images

Misha Margarittha (30) is - als relatief “nieuwe” hoofdstadbewoner - in de loop der jaren in opvallende situaties beland, waarna ze Avond Avonturen startte. In haar verhalen schrijft ze over lust, liefde en alles daartussenin. Deel 1 lees je hier.

My (unwelcome) blast from the past

De magie van het moment verdwijnt als sneeuw voor de zon als ik me omdraai en recht in het gezicht van mijn ex-something kijk. Ook Job heeft door dat hier het een en ander speelt en neemt wat afstand. Met een ongemakkelijke knuffel groeten we elkaar en schreeuwen als discodoven over en weer de vraag of het goed gaat en de daarbij behorende antwoorden. Gelukkig merkt ook hij dat dit niet het beste moment is en binnen enkele seconden is hij weer verdwenen. Wanneer ik me omdraai zie ik Job met een vragende blik mijn kant op kijken, maar ik besluit deze compleet te negeren en maak wederom een dansje. Al snel zijn we aangekomen op het punt waar we ons voor de onderbreking ook bevonden en voor een tweede keer lijkt dit niet het moment te zijn, want achter Job heeft zich inmiddels een groepje vrouwen geschaard die zich hysterisch gedragen. ‘O my god, jij bent het echt! Mogen we met je op de foto?’ Ik was voor het gemak vergeten dat ik me bevond in het gezelschap van een acteur die in de afgelopen maanden vaker het Shownieuws heeft gehaald dan ik er ooit naar heb gekeken. Enigszins geschrokken stemt hij vriendelijk toe en biedt ik aan de camera te bedienen. Na meerdere malen geflitst te hebben, nemen de vrouwen afscheid en lijken we nu toch echt over te kunnen gaan op de orde van de nacht: de kus. Want driemaal is scheepsrecht. Ondertussen is het drukkende gevoel in mijn onderbuik aanzienlijk toegenomen en dus druk ik snel een kus op zijn lippen om vervolgens weg te lopen naar de sanitaire voorzieningen.

Stomverbaasd sta ik in de rij voor de toiletten voor me uit te staren als ik mijn naam hoor. Het is wederom my (unwelcome) blast from the past die zich maar in het heden blijft vertonen. Met een vriendelijke glimlach begroet ik hem en ben dan ook opgelucht als ik de eerstvolgende ben voor een beschikbaar toilet wanneer op dat moment er een hokje vrij komt. ‘Ik moet écht heel nodig, we spreken elkaar later’, roep ik nog voordat ik de deur in het slot draai.

Verrassende uitnodiging

De daaropvolgende uren zijn gevuld met vele aanrakingen van Job en misgunnende blikken die dwars door mijn rug mijn hart proberen te raken. Het is dan ook een opluchting wanneer Jason ons op de hoogte stelt te vertrekken. This is my cue. Als een kleine kudde lopen we ook nu weer richting de uitgang en voor de deur besluiten de gemeenschappelijke vriend en Job zich nog even onder te delven in de wereld van de techno. Ondanks de smeekbeden en liefkozende woorden besluiten Jason en ik ons te goed te doen aan Ben & Jerry’s Double Fudge Brownie op de bank begeleid door een aflevering van House - ons nachtelijke ritueel.

‘Ik vind dat je lekker in mijn bed moet komen liggen’

Thuis aangekomen liggen we dubbel van de slappe lach, dit alles is mede mogelijk gemaakt door een als water uitziende alcoholische versnapering en de suffe humor van dr. House, als plots mijn telefoon een geluid maakt. Het inkomende bericht is afkomstig van een - voor mijn toestel - onbekend nummer en na nog vier keer mijn scherm op te zien lichten besluit ik het te openen. Het zijn beelden of beter gezegd screenshots van een Instagram-account waarop een groep vrouwen om Job heen staan. ‘Bedankt lieverdje voor je fotografische kunsten. We staan er weer beeldig op’, lees ik in het laatste bericht. ‘Uh geen probleem, daar ben ik voor’, stuur ik snel terug. Binnen een mum van tijd zijn we verwikkeld in potje iMessage ping pong met als afsluiter vanaf zijn kant: ‘Ik vind dat je lekker in mijn bed moet komen liggen’, gevolgd door een adres. ‘Onderweg’, is mijn verzonden reactie en ik raap vlug mijn spullen bij elkaar als Jason vraagt waar ik heen ga. ‘Ik heb een slaapmaatje vanavond, dus doei’, zeg ik. Lachend roept hij mij nog het een en ander na als ik door het trappengat richting de voordeur verdwijn, terwijl ik ondertussen het adres in Google Maps invoeg.

De minuten blijven wegtikken

Verbazingwekkend genoeg ligt de woning van Job op slechts 6 minuten loopafstand van mijn huidige locatie. Met mijn gedachten in een andere dimensie - mede mogelijk gemaakt door mijn huidige alcohol vs bloed verhoudingen en richtingsgevoel van niks - loop ik de verkeerde kant van de straat in en moet de korte wandeling iets verlengen. Aangekomen bij de voordeur probeer ik via “ons” medium contact te leggen. De minuten waarbij een reactie uit blijft tikken weg en dus besluit ik op een subtiele manier zijn aandacht te trekken en wat kiezeltjes tegen het raam te gooien. Als ik net mijn laatste professionele worp wil uitoefenen, zie ik de deur openen. Ik kan recht tegen de blote bast van deze prachtige man aan. Uitnodigend houdt hij de deur open en zegt: ‘ Kom binnen , lieverdje’.

To be continued..

Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Avond Avonturen