Avond Avonturen: "Ik ben een sucker voor lieve woordjes"

"De blauwe-ogen-rossig-haar-semi-knappe-maar-veel-te-leuke Finn roept mijn naam"

vrouw die op haar telefoon kijkt
Delmaine DonsonGetty Images

Misha Margarittha (30) is - als relatief “nieuwe” hoofdstadbewoner - in de loop der jaren in opvallende situaties beland, waarna ze Avond Avonturen startte. In haar verhalen schrijft ze over lust, liefde en alles daartussenin.

Je bent jong en je wilt wat; jeetje, wat slecht. Het komt erop neer dat je jong bent (of denkt te zijn), als een ongeleid hormonaal projectiel door het leven beweegt en continu de behoefte (en/of drang) voelt om iets vast te pakken, te likken, ergens aan te friemelen of op te gaan zitten. Zo ook ik.

Werken in de club

Het is vrijdagavond en rillend zit ik op een stoeltje achter het kassablok van mijn favoriete club om het geld aan te nemen van gretige clubbezoekers op zoek naar een drankje en een (potentiële) onenightstand. Het is vrijwel direct duidelijk dat ik deze avond niet zal toevoegen aan mijn mentale plakboek en dat is helemaal oké. This too shall pass of een andere semi-romantische gegeneraliseerde tattoo tekst over de vluchtigheid van tijd. In de hoop dat we toch al een goed uur verder zijn, kijk ik op de klok om te concluderen dat mijn inschattingsvermogen het weer eens af laat weten en dus besluit ik mijn telefoon te gebruiken ter vermaak. We staan aan het begin van het festivalseizoen en dus is de doorloop van bezoekers een stuk lager dan gehoopt. Elk meubelstuk (lees: reguliere gast) heeft zich namelijk al vol laten lopen met aangelengde mojito’s en heeft na 6 uur drinken, dansen en de inname van wat extra synthetische happy stofjes geen behoefte meer om zich te mengen met het plebs – vertegenwoordigt door het “nuchtere” publiek dat zojuist fris gedoucht binnen is gestapt. En dus bestaan mijn gesprekken voornamelijk uit een begroeting, het benoemen van het entreebedrag en de wens voor een fijne avond. Hella boring dus!

Een oude bekende

Verveeld en geërgerd kijk ik nog amper op wanneer er iemand voor mijn kassa verschijnt. Tot ik vanaf de andere kant een mannelijke stem mijn naam hoor noemen. Met de verbazing in mijn ogen en opgetrokken wenkbrauwen kijk ik op. Het is de blauwe-ogen-rossig-haar-semi-knappe-maar-veel-te-leuke Finn. ‘Huh? Wat doe jij hier?’, vraagt hij. Ik spreid mijn armen en zeg, ‘Chillen met mijn crew op de vrijdagavond, dit is natuurlijk leuker dan thuis in bed liggen’, met de meest sarcastische ondertoon die ik in mijn repertoire heb zitten. We lachen beiden en wisselen snel een hippe wangkus uit alvorens hij met een aantal vrienden de trap op loopt en ik de groep van vijf afvink onder een aantal onbekende namen op de gastenlijst. Door de tegenvallende drukte besluiten we de deur een half uurtje eerder te sluiten en haal ik opgelucht adem wanneer ik het geld heb afgestaan aan de club manager. Op weg naar de uitgang loop ik Finn tegen het lijf en het is overduidelijk dat hij kennis heeft gemaakt met de bodem van een wodkafles. Zijn woorden hebben moeite hun weg naar buiten te vinden, maar de permanente glimlach die zijn lippen siert is een genot om naar te kijken en zorgt er dan ook voor dat ik met een goed gevoel mijn vertrouwde plekje verlaat en op huis aan ga.

Mind over body

De frisse buitenlucht zet mijn blaas op scherp en ik sta op het punt te ontploffen. Met opperste concentratie trap ik hard door om zo snel mogelijk mijn voordeur te bereiken. Tot tweemaal toe voel ik mijn telefoon in mijn jaszak trillen, maar dat is even bijzaak. Wanneer ik de sleutel in het slot steek zeg ik hardop, ‘Mind over body’, om mezelf eraan te herinneren niet voor de deur in mijn broek te plassen. Na het bestijgen van de trappen, zit ik eindelijk op de pot en loos de nodige vloeistoffen terwijl ik het toestel uit mijn zak vis. Wederom tot mijn verbazing zie ik Finn staan. ‘Zooo gezellih je tegen te kome’, staat er. Aan zijn beheersing van de Nederlandse taal te zien heeft hij er - na mijn vertrek - nog een glas in gegooid. Zonder een reactie te verzenden spring ik onder de douche om de kou uit mijn botten te stomen. Waarna ik besluit de tijd te nemen voor wat mind cleansing oftewel verstand op nul en serietje aan. Ik heb immers 30 minuten van deze avond cadeau gekregen en daar moet wijselijk mee om gegaan worden. Blijkt dus dat het aardig lastig te concentreren wanneer je telefoon elke paar minuten kenbaar maakt een nieuwe melding voor je klaar te hebben staan. Dronken Finn heeft besloten mijn inbox te bombarderen met berichten, een aantal daarvan bevatten een adres, gevolgd door de vraag of ik bij hem kom slapen. Ondanks ons geflirt uit het verleden had ik dit niet verwacht en wetende dat hij niet in de stad woont, lijkt het me zeer stug dat ik mijn bed zal inruilen voor een tripje door Nederland op dit nachtelijk uur. En dus reageer ik vriendelijk doch duidelijk met een afwijzing op zijn aanbieding. ‘Mrr ik ben in de stad, slaapp in n airbnb’, zie ik plots verschijnen. Let’s see where this goes..

Booty call

Finn en ik blijven heen en weer berichten in de hoop de ander over te halen om het huis te verlaten en vervolgens in een vreemd bed te kruipen. Onder luid protest maakt hij kenbaar al te liggen en niet op te willen staan. Ik copy-paste zijn bericht en stuur het terug gevolgd door de woorden, ‘idem dito’. Maar we hebben een volhouder, want de berichten blijven binnenstromen. ‘Naast een heeeel groot bed heb ik hier n bad én mezelf - natuurlik’. Hoe men tegenwoordig met het bestaan van autocorrectie - zelfs dronken - nog met spelfouten gevulde berichten kan verzenden verbaast me ook keer op keer. Zijn overtuigende poging doet me hardop lachen. Maar ik ben nog niet bereid de handdoek in de ring te gooien en vertel hem dat hij nog één kans krijgt om een beter aanbod te presenteren. Het blijft enkele minuten stil. Hoopvol kijk ik naar het scherm, maar er komt geen verandering in mijn reflectie in het zwarte weerspiegelende glas en ik probeer er vrede mee te sluiten dat hij in de tussentijd in slaap is gevallen - typisch gevalletje plotselinge drank coma. Het toestel vindt zijn onderkomen onder een van mijn vier hoofdkussens en ik druk de spatiebalk van mijn laptop in om Netflix het seintje te geven door te kunnen gaan met de aflevering van Atypical waar ik van genoot voor deze nachtelijke uitwisseling.

Overstag

Na twintig minuten blijkt mijn nieuwsgierigheid te groot te zijn en tover ik mijn mobiel weer tevoorschijn, tot mijn teleurstelling is er niets meer binnen gekomen sinds mijn laatste check. Da’s pech, Finn weg.. Of toch niet! Het is alsof hij mij hoort, want mijn telefoon begint wild te trillen om duidelijk te maken dat we een beller hebben. Surprise, surprise! Zodra ik opneem hoor ik de dronken slaperige stem van Finn. ‘Schatje, ik ben echt te lam. Kom alsjeblieft naar mij toe, ik wil naast je slapen’, brengt hij uit. Ergens diep van binnen smelt het ijs rond mijn bevroren hart - ondanks de wetenschap dat dit gesprek mede mogelijk wordt gemaakt door de hoofdsponsor Liquid Courage. Ik ben een sucker voor lieve woordjes - het is nu eenmaal niet anders, oké? ‘Wat is het adres?’, hoor ik mezelf zuchtend zeggen. ‘Als het meer dan 7 minuten fietsen is, dan kom ik niet, hoor!’ We hangen op en ik voer het zojuist doorgestuurde adres in bij Google Maps. Daar staat het: 6 minuten fietsen vanaf uw huidige locatie. Fuck! Wie A zegt..

Wordt vervolgd...

This content is created and maintained by a third party, and imported onto this page to help users provide their email addresses. You may be able to find more information about this and similar content at piano.io
Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Sex