Avond Avonturen: "We liggen zij aan zij en de spanning is om te snijden"

"De elektriciteit die zijn vingertoppen verlaat schiet rechtstreeks naar mijn onderbuik."

vrouw in zwarte kanten bralette
Igor UstynskyyGetty Images

Misha Margarittha (30) is - als relatief “nieuwe” hoofdstadbewoner - in de loop der jaren in opvallende situaties beland, waarna ze Avond Avonturen startte. In haar verhalen schrijft ze over lust, liefde en alles daartussenin. Lees hier het eerste deel van dit verhaal.

Nachtelijk uitje

Daar sta je dan met je goeie gedrag. Met moeite weet ik mezelf van het matras te hijsen en richting de kledingkast te slepen. Het nachtelijke (of eigenlijke ochtendlijke) tripje staat niet per definitie gelijk aan een just out of bed look, maar een semi-nonchalante doch zeer gecureerde outfit kan geen kwaad. En dus schiet ik in mijn meest prijzige joggingbroek die goed mijn billen accentueert en trek een simpele zwarte (gloednieuwe) hoodie aan met hierop een roze bomber jas. Tevreden kijk ik in de spiegel en wend me tot mijn gezicht. Kort beweeg ik met mijn blush kwast over de wangen en lippen om een lichte “natuurlijke” blos aan te brengen. En met de toevoeging van een beetje verzorgende lipbalm ben ik helemaal ready to go!

Omdat ik niet precies weet in welke staat ik Finn zal aantreffen, vind ik het plots een spannende onderneming om het huis te verlaten. Maar bij grote praatjes horen ook de acties om dit op te volgen en dus trap ik zo snel mogelijk door en volg de stem van mijn navigatie. De zon komt al op en ik kijk tijdens mijn ritje binnen in de gigantische grachtenpanden die ik passeer. De hoge - met ornamenten versierde - plafonds zijn dingen waar een mens van kan dromen. Wat een leventje, zeg.

Verdwaald

‘Uw bestemming bevindt zich aan de rechterkant’, zegt de vriendelijke mevrouw in mijn oortjes. Ok.. De kasten van huizen lijken elkaar op te blijven volgen en als ik me voor de deur van het opgegeven adres bevindt, bel ik Finn. Na vier keer gaat het toestel naar voicemail. Mentaal scheld ik de boel bij elkaar en besluit het nog eens te proberen voor ik een rechtsomkeer richting mijn eigen bed maak en hem verban naar the island of lost men.

Bij de tweede poging wordt er wederom niet opgenomen! What the actual fuck is going on here? Hij vraagt - nee, smeekt - mij om zijn kant op te komen en vervolgens is hij niet in staat om zijn telefoon te beantwoorden. Zucht! Terwijl ik geërgerd om me heen, kijk begint het toestel te trillen. ‘Waar ben je dan?’, vraagt hij. ‘Nou.. voor de deur van het adres!.’, kaats ik bits terug. ‘Maar ik zie je niet en ik sta voor de deur.’ ‘Ik zie jou ook niet!’ Finn kletst gezellig verder. Als ik even mijn oortjes uit doe, hoor ik een stem in de verte. ‘Zeg, welk huisnummer staat er op het bordje naast je hoofd?’, vraag ik. Hij antwoord met 491. Gelukkig sta ik wel in de juiste straat, maar voor de deur met huisnummer 419. Met een bijna hoorbare eye roll stap ik weer op mijn fiets.

Dronken mensen spreken de waarheid

Na ongeveer veertig huizen zie ik hem in een Drew House sweater in de deuropening staan, met zijn hoofd leunend op de post. De smiley lacht mij toe, ik kijk een stuk chagrijniger terug. Vermoeid parkeer ik mijn voertuig en draai deze - op mijn dooie gemakje - op slot alvorens ik het trappetje naar de voordeur oploop. Ook Finn kan de irritatie op mijn gezicht aflezen en besluit hier wat aan te doen door een stevige kus op mijn lippen te planten als begroeting. Mijn voorhoofd ontspant zich, mijn knietjes doen mee. Als onze gezichten zich van elkaar af bewegen, pakt hij mijn hand vast en lopen we samen richting zijn ge-Airbnb-de slaapkamer.

Het cliché wordt wederom bevestigd; dronken mensen spreken de waarheid, want ik kijk aan tegen het allergrootste bed dat ik ook heb gezien. De aangrenzende badkamer beneemt mij van mijn adem. De licht roze marmeren tegels en het vrijstaande koperen bad vormen echt een droomplaatje. ‘Holy shit!’, zeg ik op een zeer luid volume. ‘Sshhtt’, sust hij me. ‘Er liggen mensen te slapen!’ Even compleet vergeten waar wij ons bevonden, vormen mijn lippen de woorden: oops, sorry - zonder dat er ook maar een piep mijn keel verlaat.

Samen slapen

De energie die zojuist door mijn aderen stroomde, lijkt volledig verdwenen. De vermoeidheid prikt in mijn ogen. ‘Laten we gaan slapen’, opper ik fluisterend. Stiekem hopend dat we het slapen wellicht nog eventjes kunnen uitstellen tot we het bed grondig hebben uitgetest. Terwijl Finn me staat aan te kijken hang ik mijn jas aan de deurknop van de badkamer en stap uit mijn sneakers en jogger om vervolgens richting het bed te lopen. Zijn duidelijk door alcohol vertraagde brein heeft een aantal seconden nodig om mijn gedrag te kopiëren. Maar wanneer het eenmaal zover is liggen we zij aan zij en de spanning is om te snijden. En nee, niet op een goede manier. Het is echt ziek ongemakkelijk.

Het feit dat we beiden op zeer verschillende levels functioneren (of eigenlijk, niet functioneren) op het moment, maakt het lastig om de ander in te schatten. En dus besluit ik hem een kus te geven en een fijn slaapje toe te wensen. Finn’s lauwwarme respons zorgt voor een kettingreactie aan twijfels in mijn hoofd en ik blijf enige tijd draaien tot ik de juiste positie gevonden heb. Na een minuut of tien trekt hij het niet meer en pakt me vast.

Kriebels in mijn buik

De elektriciteit die zijn vingertoppen verlaat schiet rechtstreeks van mijn tenen tot mijn kruin en besluit zich permanent te vestigen in mijn onderbuik. Mentaal probeer ik hem te instrueren een move te maken. Maar helaas staat ons telepathische kanaal uit en als na een aantal minuten zijn hand nog altijd op dezelfde plek rust, besluit ik het heft in eigen handen te nemen. Uitdagend (of nou ja, zo voelt het) rol ik op mijn zij en plaats mijn hoofd in het veilige plekje tussen zijn sleutelbeen en nek, terwijl ik mijn lichaam steeds iets meer zijn kant op beweeg. Met mijn opgetrokken knie dwars over zijn bovenbenen, krul ik me om hem heen als een koala om een boomstam. Dit laatste lijkt eindelijk zijn stilgevallen brein te wekken. Het duurde even maar Finn beweegt zijn hand richting de ronding van mijn heup en trekt de hoodie ietwat omhoog, waarna hij de rand van mijn hipster met zijn vinger traceert. Mijn hartslag besluit zich in tempo te verdubbelen en ook Finn’s ademhaling zit inmiddels redelijk hoog..

Wordt vervolgd...

This content is created and maintained by a third party, and imported onto this page to help users provide their email addresses. You may be able to find more information about this and similar content at piano.io
Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Sex