Avond Avonturen: Barry, deel 1

"Ik schud zijn hand en voel de elektriciteit tussen onze handpalmen zweven."

avond avonturen
Gareth CattermoleGetty Images

Misha Margarittha (30) is - als relatief “nieuwe” hoofdstadbewoner - in de loop der jaren in opvallende situaties beland, waarna ze Avond Avonturen startte. In haar verhalen schrijft ze over lust, liefde en alles daartussenin.

Met pijn aan mijn bil-botjes zit ik al 15 minuten stilletjes naast Barry in de auto. Na ons avond avontuurtje stond hij erop om mij naar huis te rijden, ondanks het luide protest en pleidooi dat een taxiservice hier prima toe in staat was. Het was namelijk al ongemakkelijk genoeg geweest en dit ritje draagt daar niet aan bij.

De glazenhaler

Zoals ik de meeste weekenden start, zit ik op een krukje het geld aan te nemen van gewillige hoofdstadbewoners die de week van zich af moeten drinken - uh, ik bedoel dansen. Ditmaal in een club waar ik niet al te bekend mee ben en ik ben dan ook opgelucht dat ik geen bekenden tegenkom. Anoniem money getten is uiteindelijk toch het best. Zo nu en dan komt een personeelslid langs om te kijken of ik nog voorzien ben van de nodige vloeistoffen en verdwijnt vervolgens weer in de massa van verhitte lichamen. Stiekem tel ik de uren af tot ik weer in bed kan kruipen, tot ik plots oog in oog sta met een hele knappe - maar zeer gladde, één-blouse-knoopje-te-veel-open - meneer die mij vraagt of hij nog iets voor me kan betekenen. Verward door zijn vraagstelling kijk ik hem aan alsof ik water zie branden. Snel houdt hij zijn handen op waar aan elke vinger een (half) leeg frisdrank flesje hangt en het me duidelijk wordt dat hij vannacht verantwoordelijk is voor het opruimen van rondzwervend glaswerk. ‘Nee hoor, dankjewel’, zeg ik terwijl ik hem mijn mooiste glimlach schenkt. Schouderophalend loopt hij langs mijn nieuwe collega’s van de garderobe met dezelfde vraag en duikt vervolgens weer het dansgedeelte van de club in. Ik adem luid uit en besef dan dat ik mijn adem al die tijd heb ingehouden. De garderobedame zag dit ook gebeuren en we giechelen om het puberale karakter van deze semi-flirterige uitwisseling.

Redder in nood

De tijd racet aan ons voorbij en rond een uurtje of drie ‘s nachts sluiten we de deur. Een groep gasten is in dronkenmanstaal in discussie over de deurprijs en de vraag of ze dit ervoor over hebben. Geduldig wacht ik leunend op de kassa tot ze een besluit hebben genomen. Het duurt me nét iets te lang en terwijl ik mijn mond open om het gesprek van wat ongevraagd commentaar te voorzien, hoor ik een stem die de gasten vriendelijk doch dringend verzoekt het pand te verlaten. Ondanks die ene zin die hij een uur geleden tegen mij sprak, weet ik dat het de man is die ik stiekem na onze ontmoeting mentaal richting mijn zitplek lokte. De rupsen in mijn buik hebben plots vleugels gekregen als ik in de grote bruine ogen van de glazenhaler kijk. ‘Ja, eh, bedankt’, zeg ik en vervolg stoer, ‘maar dat kon ik zelf ook wel’. ‘Daar heb ik geen moment aan getwijfeld, maar ik heb een aantal minuten naar je staan kijken terwijl de groep een beslissing probeerde te maken en je leek op het punt aan te komen ze zat te zijn, dus ik dacht ik help je een handje’, reageert hij. Zijn actie heeft een hoog “redder in nood” mansplaining gehalte. Brutaler dan zojuist vraag ik hem zichzelf even voor te stellen voor hij in de toekomst besluit de Disney-prins uit te hangen. Met een ferme handdruk zegt hij, ‘Barry, zo heet ik’. Ik schud zijn hand en voel de elektriciteit tussen onze handpalmen zweven. Ik bevind me duidelijk in de gevarenzone en besluit dan ook snel de kassa in te pakken, mijn spullen bij elkaar te rapen en richting het eerder aangewezen kantoor te lopen om het kistje af te geven.

Artikel gaat verder onder de video.

Bekijk ook: in deze seksstandjes heb jíj de controle

De fooi van deze avond steek ik in de achterzak van mijn broek en na een nederige toespraak over dat het absoluut geen probleem was de clubmanager uit de brand te helpen vandaag, nadat zijn vaste kassa favoriet zich last minute ziek had gemeld, besluit ik het aanbod op een sluitdrankje van de manager te accepteren en hobbel achter hem aan richting de bar. Terwijl ik aan de zijkant sta te wachten tot hij terugkeert met wat limoenpartjes, een zoutvaatje, twee shotglaasjes en een fles tequila voel ik dat er iemand zich tegen mijn rug aan drukt om erlangs te kunnen. Met een zwaai draai ik mijn hoofd om te zien wie onwenselijk lichamelijke contact maak als ik wederom oog in oog sta met Barry. ‘Ik zou bijna denken dat je me achtervolgt.’ ‘Schat, don’t flatter yourself...’, zegt hij terwijl hij een gigantische rits bekers over zijn schouder achter de bar in de spoelbak tilt. Gênant dit, my god. Gelukkig staat de clubmanager binnen enkele minuten voor mijn neus en slaan we beiden een shotje naar achterover. Ik hoop dat de branderige vloeistof in mijn slokdarm mijn gêne van zojuist mee spoelt. Ik bedank hem vriendelijk en laat weten dat hij me altijd kan bellen voor inval klusjes. Tijd om op huize aan te gaan.

‘Je ging toch niet weg zonder gedag te zeggen?’

Om de voordeur te bereiken moet ik een ontiegelijk lelijke zilveren trap af en bij de laatste trede rust er plots een hand op mijn schouder. ‘Je ging toch niet weg zonder gedag te zeggen?’, vraagt Barry. ‘Nou, eigenlijk wel. Ik wilde mezelf namelijk niet belangrijker maken dan ik daadwerkelijk ben’, reageer ik met een sarcastische ondertoon die refereert naar de verbale uitwisseling van zojuist. ‘Sorry nog daarvoor, het kwam er een stuk botter uit dan ik bedoelde.’ ‘Goh!’, is het enige wat ik daarop te zeggen heb. Zonder hem nog enige aanleiding te geven het gesprek te vervolgen, zet ik de laatste stap en loop richting de deur. Met gehaaste passen staat Barry plots voor mijn neus. ‘Ik wil het graag goed met je maken. Hier neem mijn nummer en kijk maar of je daar een keer zin in hebt..’, zo glad als hij is overhandigt hij mij een briefje met daarop een telefoonnummer en plant dan snel een kus op mijn wang. Verbaasd kijk ik naar het stukje papier in mijn hand als hij zich alweer uit de voeten heeft gemaakt zonder mij een kans te geven te reageren. Met een ‘WTF’ fronsrimpel stap ik de club uit en hijs mezelf op de fiets en trap in hoog tempo door tot ik mijn voordeur bereik.

Wordt vervolgd...

This content is created and maintained by a third party, and imported onto this page to help users provide their email addresses. You may be able to find more information about this and similar content at piano.io
Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Sex