Waarom serieuze carrièrevrouwen ook mogen twerken op Instagram

Voor sommige vrouwen die hoger op de ladder willen komen kan ‘jezelf zijn’ een risico zijn

image
Nsimba Valene Lontanga

Nsimba Valene Lontanga werd geboren in de Congolese hoofdstad Kinshasa, groeide op in Leusden en studeerde in Tilburg. In haar columnreeks 'Meer dan een modemeisje' deelt ze haar kijk op de mode en wereld.

Werk en privé

Ik hoor vaak om me heen dat werk en privé gescheiden horen te worden. Nu vind ik persoonlijk dat privé en werk niet twee verschillende werelden zijn, maar twee domeinen die elkaar doorlopend beïnvloeden. Dit kan positief en soms ook negatief zijn en dat is oké; want dat is het leven. Als carrièrevrouw die stiekem veel te vaak rekening houdt met wat men van mij verwacht als een brand consultant, laat ik online dus ontzettend weinig los over wat zich in mijn privéleven afspeelt en hoe ik mij buiten werktijd kan gedragen. 'Hoeveel zin heb ik nog om rekening te houden met wat men van mij verwacht, als vrouw in mijn positie,' vroeg ik mij onlangs af. En dan heb ik het voornamelijk over alle potentiële opdrachtgevers die mijn Instastories bekijken. Het kan me eigenlijk weinig schelen sinds ik zweer bij mijn nieuwe motto: ‘unapologetically’ jezelf zijn, ook online.

Waarom zou je alles met de wereld delen? Waarom niet?

Laten we beginnen met ‘being unapologetic yourself’, wat betekent dat? Het komt neer op het volledig accepteren van jezelf, je kracht, je zwakten, je verlangens, je angsten en dat laagje gekkigheid zonder de angst dat dit je potenties of kennis in de weg zou staan. Toch voelt het voor mij soms dat ik me online moet gedragen als een bepaald persoon om te kunnen laten zien dat ik ‘hersenen’ heb en ook ‘serieus’ bezig ben. Zoals dat ik niet zomaar mijn twerk moves (niet dat ik daar goed in ben) voorbij kan laten komen, omdat ik toevallig aan het dansen was. Want wat als mijn opdrachtgever ook toevallig op mijn tijdlijn zit? Ik was toch af van het idee dat ik me naar een bepaalde norm gedragen moet? Wie bepaalt de norm? Ik geloof namelijk dat hoe meer we neigen naar het gedragen als een persoon die we denken volgens anderen te moeten zijn, hoe meer we van onze individualiteit afwijken. En dat wil je juist niet.

En dat laatste is nou precies waarom ik Romy Bres, de creative director van Anna Nooshin, zo'n toffe chick vind. In haar Stories legt ze constant de nadruk op hoe mooi de wereld zou zijn als we ook online allemaal gewoon onszelf kunnen zijn: met de ‘flaws’, gekke dansmoves, goede en slechte dagen en nog steeds ‘serieuze carrièrevrouwen' kunnen zijn. Nu is het wel zo dat we in de creatieve industrie, betreft creativiteit, vrijwel geen grenzen kennen en dat juist wordt toegejuicht, in vergelijking met bijvoorbeeld een baan op een advocatenkantoor. Dat die grenzen nou eenmaal verschillen per bedrijf en industrie kan er bij mij nog wel in (ook al vind ik dat we allemaal in de online droomwereld van Romy zouden moeten leven). Maar dat deze grenzen naast per bedrijf of industrie ook verschillen per gender en kleur, dát gaat er bij mij anno 2019 niet meer in.

Jezelf zijn: voor sommigen een risico

Voor sommige vrouwen die hoger op de ladder willen komen kan ‘jezelf zijn’ een risico zijn. Iets wat mij soms tegenhoudt en wat ik teruglees in het boek ‘Nice Girls Don’t Get the Corner office’ van Lois P. Frankel: een boek vol met fouten die je kunt maken in je carrière. Een van de fouten die ze aankaart, is dat mensen denken dat regels, grenzen en strategieën voor iedereen hetzelfde zijn, maar in de zakenwereld eenmaal anders zijn voor mannen en vrouwen en weer volledig anders voor vrouwen en mannen van kleur.

Ze bedoelt hiermee dat het speelveld dat je hebt om jezelf te zijn voor iedereen anders is. Een voorbeeld hiervan is dat wanneer ik als zwarte vrouw op Instagram luidruchtig zou zijn of me ontzettend opvallend zou kleden en een witte vrouw met precies dezelfde titel hetzelfde zou doen, zij een minder grotere kans heeft om ‘als niet professioneel genoeg’ gelabeld te worden. Dit omdat er helaas vooroordelen zijn die ervoor zorgen dat ik als zwarte vrouw sneller een label krijg wanneer ik bepaald gedrag vertoon. Dat is één van de redenen waarom ook ik altijd goed nadenk over wat ik online wel en niet kan maken.

Clarice is mijn heldin

Nu wil ik niet zeggen dat iedere carrièrevrouw alles met de wereld wilt delen, maar ik vraag me dus af hoeveel carrièrevrouwen nog serieus genomen zouden worden als ze dat wél zouden doen. En ik betreur dat het ons zo tegen kan houden. Daarom ben ik ook fan van Clarice Gargard; journalist, programma-maker en UN women ambassador. Want terwijl Carice haar debuutroman publiceert en zich uitspreekt over sociale ongelijkheid als columnist voor de NRC, zien we haar ook twerkend en paaldansend voorbij komen op IG-Stories. Een ode aan Clarice, die laat zien dat het ook anders kan. Want mede door haar ben ook ik er nu van overtuigd dat twerken op je IG-Stories en een serieuze carrièrevrouw zijn, makkelijk kan leven naast elkaar.

Dus waarom niet gewoon laten zien?

Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Power