De autochtone Islamiet

"Voor mijzelf is er geen tegenstrijdigheid in mijn identiteit als blanke Nederlander, opgevoed als atheïst, en mijn identiteit als hoofddoek dragende jonge vrouw, praktiserend moslim"

bekeren-tot-islam
Rosie Duivenbode

Rosie (26) groeide op in een atheïstisch gezin in het Gooi. Op 20-jarige leeftijd bekeerde ze zich tot de islam. In een artikelreeks op Glamour vertelt ze over haar keuze, de mooie momenten, de vooroordelen, haar liefde voor mode én over de liefde.

In de auto hoorde ik voor het eerst de songtekst van Dire Straits ‘we have just one world, but we live in different ones’. We waren op weg naar huis, naar het dorp waar we woonden. Binnen mijn familie en kennissenkring had vrijwel niemand iets met de islam. Een religie die bij ‘de ander’ hoort, bij een andere wereld. En toch koos ik bewust voor het geloof.

Advertentie - Lees hieronder verder

"Voor mijzelf is er geen tegenstrijdigheid in mijn identiteit."

Blanke Nederlander met hoofddoek
Dat is niet altijd even makkelijk geweest. Voor mijzelf is er geen tegenstrijdigheid in mijn identiteit als blanke Nederlander, opgevoed als atheïst, en mijn identiteit als hoofddoek dragende jonge vrouw, praktiserend moslim. Ik ben me er echter goed van bewust dat dit voor de buitenwereld niet altijd vanzelfsprekend is.

Niet alleen ga ik van een atheïstische opvoeding naar het geloof in God, ik kies ook voor de religie met de meeste negatieve publiciteit. Het heeft wat moeite gekost, maar inmiddels zijn de islam en Nederland voor mij samen één.

Het begin: Gooische vrouwen
Ik ben opgegroeid in een dorp in Het Gooi, samen met een jonger zusje en onze ouders. Het was een makkelijk en gelukkig leven. We speelden op straat met buurkinderen, woonden op loopafstand van school en brachten onze zomervakanties door in een tent.

"Het meest hardnekkige vooroordeel is dat vrouwen bekeren voor een man"

Het meest hardnekkige vooroordeel is dat vrouwen bekeren voor een man. In de praktijk is dit meestal niet waar, daarover volgende week meer. Wat wel waar is, is dat de interesse in de islam vaak het resultaat is van contact met moslims. Zeker de combinatie van negatief nieuws aan de ene kant en positieve ervaringen met moslims aan de ander zorgt voor nieuwsgierigheid.

Zo ging dat ook bij mij, als brugpieper op de middelbare school. Het waren de eerste jaren na de aanslag van 11 september. Veel van wat ik om me heen hoorde correspondeerde niet met mijn ervaringen bij het enige islamitische gezin waar ik over de vloer kwam.

Hoe meer ik leerde over de islam, hoe groter mijn interesse werd. De klap op de vuurpijl was de bekering van een Nederlands meisje in een andere brugklas. Op dat moment realiseerde ik me dat religie een persoonlijke keuze was.

De bekering: moslim vrouwen
Toen ik 14 was sprak ik mijn geloofsbelijdenis (shahada) uit. Achterin de bieb met twee vriendinnetjes. Bekering tot de islam is vrij simpel. Je zegt dat je gelooft dat er één God is en dat Mohammed zijn laatste profeet was.

"Ik voelde me eenzaam in mijn zoektocht. Was ik moslim of niet?"

Terugkijkend besef ik me dat ik veel te jong was. Mijn hart volgen, ja, maar wist ik wel waar ik voor koos? In de jaren daarop waren er ups en downs. Zowel met mijn familie als met mijzelf. Ik had twijfels over wie ik was en wat ik geloofde. Ik voelde me eenzaam in mijn zoektocht. Was ik moslim of niet?

Pas op twintig jarige leeftijd vond ik rust in mijn keuze. Ik had jarenlang boeken gelezen over de islam en andere religies bestudeerd. Bijna niemand wist dat ik nog steeds zoekende was. Ik had antwoorden gezocht op elke mogelijke vraag en vervolgens het boek ‘God als misvatting’ van Richard Dawkins gelezen. Het was de laatste test: als hij me niet kan overtuigen dat God niet bestaat, dan geloof ik blijkbaar echt..

Mijn hart heeft al die jaren bij de islam gelegen, maar ik kon het rationeel niet verklaren. Pas toen ik dit kon ben ik opnieuw naar de moskee gegaan en heb daar officieel - met getuigen - mijn shahada uitgesproken. Ik was er klaar voor om als moslim te leven.

Advertentie - Lees hieronder verder

Leven als autochtone moslim
Als bekeerling heb ik lang het gevoel gehad dat ik met één been in de islamitische gemeenschap stond en met het andere been bij mijn familie en vrienden. Afhankelijk van hoe ik me voelde, de reacties uit mijn omgeving en het publieke debat was dit meer of minder comfortabel. Soms stond ik in een krachtige mountain yoga pose. Op andere dagen kronkelde ik mezelf in een pijnlijke spagaat.

Ik verdeelde mijn omgeving in twee delen. Er was een groep mensen waarmee ik mijn geloof deelde en een groep mensen die mijn familie en vrienden waren. Over de jaren zijn deze twee werelden met elkaar vervloeid. De tegenstellingen zijn vervaagd. Geaccepteerd. Nieuwe vriendschappen en familiebanden zijn ontstaan. Mijn mountain pose is de norm geworden, de spagaat vrijwel vergeten.

Na alle hectiek van het gevreesde 'uit de kast komen' heb ik mijn balans kunnen vinden. De aankomende weken zal ik schrijven over hoe ik deze - op het eerste gezicht verschillende - werelden combineer in de praktijk. Wanneer ontstaat er spanning? En waarom? En wanneer je binnen je persoonlijke leven boven alle tegenstellingen uit gegroeid bent, hoe sta je dan in de maatschappij?

Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Psyche