Rosie (26) groeide op in een atheïstisch gezin in het Gooi. Op 20-jarige leeftijd bekeerde ze zich tot de islam. In een artikelreeks op Glamour vertelt ze over haar keuze, de mooie momenten, de vooroordelen, haar liefde voor mode én over de liefde.

‘Hoe lang doe je dit al?’ Ik kijk op. Met ongeveer 10 vrouwen zitten we in een rij tegen de muur van de moskee. We wachten tot de lezing begint. Een beetje schaapachtig vraag ik: ‘doe ik wat?’ Natuurlijk weet ik dat ze op mijn Nederlandse kaaskop met hoofddoek doelt.

Advertentie - Lees hieronder verder

Met haar handen gebaard ze om haar hoofd, elegant omcirkelt ze in de lucht haar koraal blauwe hoofddoek. ‘Oh - de hoofddoek?’ zeg ik nonchalant, ‘nu een paar maanden of zo’. Soms is het fijn om te doen alsof dit de normaalste zaak van de wereld is. Ze lacht, zegt dat hij me mooi staat en draait zich weer om.

Nu is het de beurt van haar vriendin. ‘Je hebt zeker een Marokkaanse vriend?’ Er volgt een verwarde stilte. Huh? Leeft dit stereotype ook onder moslims? Snel zeg ik van niet. Bekeren in een verliefde opwelling doet in mijn ogen totaal onder aan de jaren van verwarring en innerlijk gevecht.

‘Echt niet?’ dringt ze aan.

‘Nee, echt niet’. Vanwege de lichte verwarring op haar gezicht begin ik te lachen.

Advertentie - Lees hieronder verder

‘Helemaal niets in die richting?’ zegt ze nog eens.

Als ik haar voor de derde keer hetzelfde antwoord geef besluit ze de vraag op een andere manier te stellen: ‘dus dit komt helemaal uit jezelf?’

De mythe
Het meest hardnekkige stereotype gaat als volgt: een blanke westerse vrouw wordt verliefd op een moslim en moet vervolgens – al dan niet gedwongen - bekeren tot de islam om met hem te trouwen. De waarheid is dat ik geen vrouwen ken die voldoen aan dit verhaal. En toch wordt in vrijwel ieder gesprek over mijn geloof gevraagd naar mijn liefdesleven.

Je kunt je voorstellen hoe blij ik was met het wetenschappelijke onderzoek dat mijn ervaring bevestigde. Deze studie gooi ik met passie in de strijd om het beeld van de ‘door liefde overvallen vrouw die kiest voor een leven van onderdrukking’ te veranderen.

"Nederlandse vrouwen bekeren zich zelden tot de islam vanwege een romantische relatie"

Het gaat om het promotiewerk van antropologe Vanessa Vroon-Najem (Uva). Zij deed onderzoek naar proefschrift laat zien dat Nederlandse vrouwen zich zelden bekeren tot de islam vanwege een romantische relatie. Wel spelen sociale contacten met moslims in het algemeen een rol en start dit vaak de eerste zoektocht naar antwoorden (zo ging dit ook bij mij).

Rosie Duivenbode
Advertentie - Lees hieronder verder

De paradox
Op geen enkel moment in de jaren na het dagje vasten op de basisschool was er een moslim die ik leuk vond, waar ik verliefd op was of waar ik mee wilde trouwen.

Ik zie om me heen een interessante tegenstelling, waar jong volwassenen enerzijds gestimuleerd worden om hun eigen identiteit te vinden en er anderzijds ongenoegen ontstaat op het moment dat de islam een onderdeel van die identiteit is. Vroon-Najem verwoord deze tegenstelling in haar proefschrift:

“Despite the fact that ‘being yourself’ and ‘finding your path’ has become the prevalent social-spiritual frame in the Netherlands, women choosing Islam are suspected to follow their husbands. Although in the Netherlands, in general, decisions in regard to one’s religious status and affiliation are considered optional, to use this freedom to choose Islam, particularly for women, is considered puzzling at best and treason at worst.

This puzzlement is reflected in the near universal assumption of non-Muslim Dutch that conversion to Islam is not so much a personal, ‘authentic’ choice, but occurs because of a romantic relationship. It seems that only then conversion to Islam becomes imaginable and acceptable”.

Ik ben van mening dat mensen de worsteling van bekeerde vrouwen onderschatten en tekort doen door ervan uit te gaan dat er een romantische liefde aan ten grondslag ligt. Dit is extra opvallend aangezien we in een maatschappij leven die de autonomie en vrijheid van vrouwen zo belangrijk vindt en benadrukt hoelang zij hiervoor gevochten heeft.

Trouwen
Het antwoord op de vraag of ik soms met een moslim getrouwd ben is inmiddels veranderd van ‘nee’ naar ‘ja, maar..’. De studie van Vroon-Najem gebruik ik nog steeds om mijn pleidooi gewicht te geven. Toch, na bijna 5 jaar openlijk moslim te zijn, merk ik nog geen verandering in mythe over bekeerde vrouwen. Ik blijf daarom onvermoeibaar vertellen dat er meer achter bekeerde vrouwen zit dan hun mannen.