Catharina (30) heeft de meest zware vorm van MS, een chronische aandoening aan het zenuwstelsel. Als ze nu niks doet, dan is de kans groot dat ze binnen twee jaar in een verzorgingstehuis zit. Maar dat is Cath niet van plan. De Amsterdamse haalde afgelopen december ruim € 100.000 op tijdens een crowdfunding project: precies genoeg geld voor haar speciale behandeling in Zweden. Vanaf nu blogt ze over haar leven, die ze 'De 9 levens van Cath' noemt.

Advertentie - Lees hieronder verder

Toen ik ziek werd had ik net een half jaar een relatie met mijn held. Kort nadat het slecht met me ging, wees ik hem op mijn situatie. “Zie mij nu zitten,” begon ik. “Verlamd en in een grote passieve rolstoel.” (We wisten nog niet dat ik na maanden trainen met een rollator zou kunnen lopen). “Ik geef je een escape. Als je wil gaan, ben ik natuurlijk super verdrietig, maar doe dat dan nu en niet over een tijdje.” Hij vroeg direct of ík hier dan wel voor gekozen had. Nee, natuurlijk. Vervolgens vroeg hij doodleuk: “Wil je een stomp tegen je hoofd of een ijsje?” Waarop ik vond dat we dan maar een ijsje moesten halen. En dat was dat.

"Hij was ook een verademing voor de verpleging: hij vond iets grappigs in een zware situatie"

Humor en positiviteit
Met zijn eindeloze humor en positiviteit sleepte hij me door de moeilijke tijd in het ziekenhuis. Het was ook een verademing voor de verpleging denk ik, iemand die van een zware situatie iets grappigs maakte.

Omdat ik verlamd was kon ik niet alleen uit bed komen met een tillift, een mini hijskraan met een soort hangmatje. ‘Cath in het bakkie’, grapte hij dan. Ook heeft hij een keer mijn ziekenhuisbed op de hoogste stand gezet. Daarna maakte hij een foto van de vloer, die hij vervolgens naar mijn familie stuurde met de tekst: “Cath doet vandaag een beetje uit de hoogte.” In de proefwoning waar ik een tijdje heb gewoond voordat ik weer naar mijn eigen huis kon, vroeg hij aan de verpleging bij wie hij de volgende dag zijn ontbijt op bed kon bestellen.

Advertentie - Lees hieronder verder

"Toen ik na bijna een half jaar weer mocht eten (alleen dik-vloeibaar), nam hij tompoucen mee"

Tompouce
Vaak nam hij mij in m’n rolstoel mee voor een wandelingetje in het park. Maar voordat we konden gaan, moest ik mijn oefeningen doen. Ook daar maakte hij weer een spel van. Zo moest ik 3x 30 seconden vanuit mijn rolstoel aan de bar (net als bij ballet) staan. Daarna hadden we wel een koffie op het terras verdiend. Wat hij ook geinig vond, was mij achter het hek van de tennisbaan zetten. Dan riep hij vervolgens als iemand serveerde keihard ”au!”. Best balen als je denkt dat je een gehandicapte hebt geraakt…

Maar hij was vooral heel lief. Toen ik na bijna een half jaar weer mocht eten (alleen dik-vloeibaar), nam hij tompoucen mee zodat ik het middenstuk kon opeten.

"Ik was mijn danspartner vaak kwijt, omdat alle vrouwen met hem wilden dansen"

Dansen
De periode in het ziekenhuis was een droevige tijd, maar we hebben we ook hilarische momenten gehad. Zo gingen we helemaal dressed up (als enige!) naar het rolstoeldansen. Ik was mijn danspartner vaak kwijt, omdat alle vrouwen met hem wilden dansen. Ik ging enorm met mijn armen dansen, omdat ik anders als de dood was om achterover te klappen met die sportrolstoel, zonder hem erachter. Het was een fantastische middag en de zaal lag nog weken bestrooid met pailletten van mijn jurk.

Ik kan nog wel uren doorgaan, want dit is maar een klein deel van alle bijzondere momenten. Het liefste vond ik nog toen hij antwoord gaf op mijn vraag of hij het soms niet soms bloedirritant vindt dat we nooit eens spontaan ergens naartoe kunnen. Zijn reactie was: “WIJ hebben dit nou eenmaal.”

Advertentie - Lees hieronder verder

Zijn eigen leven
En nu ga ik naar Uppsala, voor de HSCT behandeling (autologe hematopoietische stamceltransplantatie) die er hopelijk voor zorgt dat de MS tot stilstand komt. Mijn lief gaat niet mee. Ik vind het niet goed als hij zijn leven vier maanden ‘on hold’ zet. Eerst dacht ik dat hij gemakkelijk vanuit Uppsala zijn leven kan leiden, maar nu besef ik dat die gedachten naïef is. Daarom vliegt hij straks vaak heen en weer. En mocht hij er zijn als mijn haar eraf moet, dan mag hij dat doen. Ik bedoel: wie kan er nou zeggen dat 'ie zonder ruzie het haar van zijn vriendin heeft afgeschoren? #weddenschapverloren!

Kortom: naast de pechloterij, heb ik in de liefde écht de jackpot gewonnen.