Catharina (30) heeft de meest zware vorm van MS, een chronische aandoening aan het zenuwstelsel. Als ze nu niks doet, dan is de kans groot dat ze binnen twee jaar in een verzorgingstehuis zit. Maar dat is Cath niet van plan. De Amsterdamse haalde afgelopen december ruim € 100.000 op tijdens een crowdfunding project: precies genoeg geld voor haar speciale behandeling in Zweden. Vanaf nu blogt ze over haar leven, die ze 'De 9 levens van Cath' noemt.

Advertentie - Lees hieronder verder

Eerst was ik de eerste die je kon bellen als je iets wilde drinken. Dan kon het zomaar zijn dat we onverwacht op een of ander feest belandden (complete chaos). Zo was mijn leven: het hing van feestjes, weekendjes weg en andere sociale activiteiten aan elkaar. En daarnaast van heel hardwerken. Mijn vrienden en ik vroegen ons wel eens af waar ik die eindeloze energie vandaan haalde.

Feestjes
En wat is dat nu anders. Ik heb bijna geen energie meer en ik ben bijna altijd moe. Al laat ik dat laatste bijna nooit merken. Dat deed ik voordat ik wist dat ik ziek was ook niet. Achteraf gezien is dat naïef. Voordat een feestje afgelopen was, kon ik eigenlijk niet meer op mijn benen staan. Dansen kostte veel moeite en ik had enorm veel pijn.

Advertentie - Lees hieronder verder

"Ik dacht dat iedereen moe was na een feestje en ik me enorm zou aanstellen als ik dat uitspreek"

Mij gebeurt niks..
Ik was zo moe dat ik dacht dat ik drie dagen zou kunnen slapen. Maar ik dacht dat iedereen daar last van had en ik me enorm zou aanstellen als ik dat zou uitspreken. Laat staan daarnaar handelen. Dus de lach verdween niet van mijn gezicht en ik ging door. Maar als iemand zei: “pff ik ben moe, zullen we maar naar huis?” Dan deed ik nog net geen vreugdedansje, maar dat liet ik niet blijken. Mijn vrienden hebben mij nooit het gevoel gegeven dat ik het zo moest aanpakken. Nooit. Ik dacht alleen wederom dat iedereen dit had. Ik dacht dat er nooit iets met mij zou gebeuren.

"Ik had nooit durven dromen dat vriendschappen juist ontzettend hecht werden"

Een cadeau
Ergens past deze naïeve gedachte ook wel bij het onbevangen leven dat ik voorheen leidde. Ik zie het als een cadeau dat ik pas toen ik bijna 28 was knock out ging, ziek werd en mijn leven compleet veranderde. Op bijna alle facetten. Ik had nooit durven dromen dat vriendschappen juist ontzettend hecht werden. Niet werden, maar bleven. Anders, maar hecht.

Gangmaker
Eerst moest je bij mij zijn voor leuke tips over kroegen, feestjes, restaurants en festivals. Ik regelde de feestjes. Nu zijn mijn vriendschappen anders. Mooier en dieper. Ik ben de oudste van mijn vriendinnen. Ze noemden mij wel eens oma. Toen ik 10 maanden in een revalidatiecentrum lag, kwamen ze binnen met de woorden: “Cath, we moeten even met je praten. Je slaat een beetje door. Je neemt je rol als oma veel te serieus met je rolstoel en rollator.”

Crowdfuning
Mijn vrienden en collega’s, wat eigenlijk ook mijn vrienden zijn, hebben net het astronomische bedrag van € 120.000 voor me opgehaald door middel van een een Crowdfunding. Met dat geld kan ik een HSCT behandeling ondergaan in Zweden. Ik ga volgende week al. Nu ben ik al twee maanden bezig met iedereen gedag zeggen.

Advertentie - Lees hieronder verder

Vereerd
Ik word keihard gesteund, niet alleen door mijn vrienden. Ook door hun ouders, ooms, tantes, mensen die ik voorheen nog niet kende; uit alle hoeken eigenlijk. Ik voel me vereerd. Maar vrienden komen met douchegelletjes, anti- bacterie alcohol, armbanden en een Spotifyaccount (voor in het ziekenhuis en de revalidatie daarna). Ik kan het niet geloven en allemaal benoemen, dat hoeft ook niet. Maar het geeft je wel kracht.

"Ik ben gezegend en wil graag nog veel meer herinneringen maken met mijn vrienden"

Van revalidatiecentrum tot WK-voetbalkroeg
Toen ik net ziek was, kwamen ze vaak langs om wijn te drinken en sushi te bestellen in het revalidatiecentrum. Ook werd de vrijmibo verplaatst naar het café van het revalidatiecenrtrum. Dat werd ook de WK-voetbalkroeg. Ook vonden daar de logeerpartijen en chillavonden plaats in mijn proefwoning. Mijn vrienden hielden me gezelschap bij de therapieën en namen me mee naar restaurantjes in de buurt. Er werd zelfs uitgezocht welke strandtent een invalide wc en een strandrolstoel had, zodat er een strandwandeling met me gemaakt kon worden. Toen ik een paar maanden bij mijn ouders in Friesland woonde, was dat geen obstakel om mij te bezoeken.

Gezegend
Ik kreeg een poster van een vriendin met de tekst ‘Non je ne regrette rien’. En zo is het. Die 27 prachtige jaren pakt niemand me af. Ik ben gezegend en wil graag nog veel meer herinneringen maken met mijn vrienden. Mijn gezondheid heb ik niet mee, maar ik heb wel ontzettend veel hartverwarmende en lieve mensen om me heen. Ik voel me rijk.