Catharina (30) heeft de meest zware vorm van MS, een chronische aandoening aan het zenuwstelsel. Als ze nu niks doet, dan is de kans groot dat ze binnen twee jaar in een verzorgingstehuis zit. Maar dat is Cath niet van plan. De Amsterdamse haalde afgelopen december ruim € 100.000 op tijdens een crowdfunding project: precies genoeg geld voor haar speciale behandeling in Zweden. Vanaf nu blogt ze over haar leven, die ze 'De 9 levens van Cath' noemt.

Advertentie - Lees hieronder verder

Alcohol, of toch niet?
Laat ik eerst even beginnen met: het is wennen hier in Zweden, maar alles went. We, mijn ouders en ik, moeten ons aanpassen aan onze nieuwe rol. Zo moet ik bijvoorbeeld twee keer per dag schone kleding aan, wat enorm veel was is voor mijn moeder. Maar we hebben het enorm getroffen met de wasvoorzieningen: bij reservering heb je drie wasmachines en een droogkamer tot je beschikking. Voila; binnen een paar uur is je was gedaan.

Verder moet ons huis extreem schoon zijn. Dit moet elke dag bijgehouden worden. De flessen handalcohol gaan net zo snel als de flessen wijn gingen voordat ik ziek was. Een erg klinisch schone omgeving dus. Maarja, het is niet blijvend!

Smoothie
En dan zijn we er nog niet, het eten.. Ik kan smoothies, verse groenten en salades gedag zeggen. Verder moet ik eten alsof ik zwanger ben. Dus zeg maar even 'dag' tegen sushi. Gelukkig heeft mijn lief voor mijn vertrek een enorm grote schaal sushi gemaakt. Ook kan ik voorlopig dromen over mijn lekkere koffietjes in Amsterdam. Hier hebben ze filterkoffie in grote kannen met een kraantje, zodat je dat zelf kunt tappen. Je huurt een mok en - hoe zeg je dat politiek correct? - de smaak is anders. Gelukkig ben ik straks toch te misselijk voor iets anders dan water, dus dat is dan prima.Ten slotte krijg ik alles in poedervorm, in blik en erg doorgekookt. Lijkt het toch nog een beetje op een smoothie! Sorry voor mijn sarcasme, maar ik houd me er aan vast dat het niet het dieet voor de rest van mijn leven is!

Advertentie - Lees hieronder verder

Lumbaalpunctie
Zoals in mijn vorige blog beschreven, had ik mijn eerste afspraak met de hematoloog en mijn behandelende neuroloog dr. Burman. Ik kreeg direct een lumbaalpunctie. Er werd met een holle naald vocht uit mijn ruggenmerg gehaald voor onderzoek. Ik mocht dit weigeren omdat ik uit het buitenland kom, maar ik vind dat meten is weten is. Dus even tanden op elkaar en niet miemelen. Tijdens de punctie bleek dat ik bij de weinige personen hoor waarbij het extreem langzaam gaat. Lag ik daar met een enorme naald in mijn rug voor vocht. Het leek wel op de reïncarnatie van een escargot! Je zult zeggen dat je daar niet vrolijk van wordt, maar mijn vriend was mee en hij heeft me laten gieren. En ik maar roepen: "oh nee, stop ik heb een naald in mijn rug!" Het duurde dus langer, maar het was zo voorbij. Door hem.

Advertentie - Lees hieronder verder

Chemo
Daarna was het tijd voor de chomo. Daarvoor ben ik vier dagen opgenomen geweest. Na een dag bleek uit het bloedonderzoek dat ik een groot tekort aan mineralen had. Ik moest dus een extra zak bovenop de reguliere hoeveelheid die je door je infuus krijgt. Dat werd toegediend met een extra zak vocht. Het duurde ongeveer 11 uur over voordat het in mijn lichaam zat. Dus dat werd een extra dagje ziekenhuis. Dat vond ik niet erg. Als anderen extra puntjes op de i zetten, dan ga ik die er niet afhalen.

De volgende dag mocht ik naar 'huis' gewapend met 6 dagen aan spuitjes die ik zelf moet injecteren. In mijn geval moet mijn vader dat doen, omdat ik geen coördinatie heb. Dus als ik niet wil dat dit in mijn voorhoofd terecht komt in plaats van in mijn buik, is dit een betere oplossing. Deze spuiten zorgen ervoor dat mijn lichaam extra stamcellen aanmaakt.

Ik hoop dat het goed gaat en genoeg is. Dat horen jullie later!