Catharina (30) heeft de meest zware vorm van MS, een chronische aandoening aan het zenuwstelsel. Als ze nu niks doet, dan is de kans groot dat ze binnen twee jaar in een verzorgingstehuis zit. Maar dat is Cath niet van plan. De Amsterdamse haalde afgelopen december ruim € 100.000 op tijdens een crowdfunding project: precies genoeg geld voor haar speciale behandeling in Zweden. Vanaf nu blogt ze over haar leven, die ze 'De 9 levens van Cath' noemt.

Advertentie - Lees hieronder verder

Catherlina zit momenteel in Zweden en is bezig met de behandeling. Hier lees je haar volledige blog-serie over haar gevecht tegen MS.

Gemis
Aan het begin van de HSCT-behandeling in Zweden was ik zo ontzettend druk, waardoor ik het gemis van vrienden en familie niet realiseerde. Ik was even ergens anders mee bezig. Maar toen kreeg ik mijn stamcellen weer terug en begon mijn gehele isolatieperiode. En dat vond ik denk ik nog wel het zwaarste. Naast dat ik heel ziek werd, kwam het gemis ook. Vreselijk vond ik dat.

Alles kost energie
Gelukkig leven we in een tijd waarin je kunt Whatsappen en Facetimen. Wel ontbrak er een vrij essentieel onderdeel: mijn energie. Mijn witte bloedlichaampjes werden een flat line (dat is ook de bedoeling van deze behandeling), waardoor ik geen imuumsysteem meer had. Dat was bij mij al twee dagen na de transplantatie. Mijn energie was helemaal weg. Ik kon zelfs niet zelfstandig mijn oplader, die twee meter verder lag, oppakken. Dus even gezellig facetimen? Doe maar niet. Whatsapp is dan een uitkomst, want daar kun je zo lang over doen als nodig is. En dat was soms een paar dagen. Dat heb ik niet als frustrerend ervaren. Daar was ik helemaal niet mee bezig namelijk. Als je 40 graden koorts hebt, dan vind je andere dingen belangrijk: de thermometer bijvoorbeeld!

Advertentie - Lees hieronder verder

"Ga ik in een hoekje zitten sippen met zelfmedelijden of ga ik er het beste van maken?"

Gezelschap
Ook staan er constant mensen aan je bed. Ik vond de verpleging fantastisch en we hadden leuk contact. Dus verlegen om een praatje zat ik nooit. Ook waren mijn ouders er veelal (in shifts), dus ik had extra hulp en gezelschap. En soms bestond dat gezelschap uit gewoon-niet-alleen-zijn. Daarnaast was mijn vriend een geweldie steun. Ik spreek wel over was, maar het begint nu eingelijk net. De weg van het herstel is lang en zwaar. Mijn toekomst was een jaar geleden een groot vraagteken. Wanneer ging de MS opnieuw ontploffen? Het was zeker dat dit zou gaan gebeuren en dat zou een grote val zijn in een donker gat. En vallen gaat nu eenmaal niet omhoog.

Geen medelijden
Op mijn 27e stond mijn hele wereld op zijn kop; ik was verlamd en ik zou mijn hele leven in een (elektrische) rolstoel zitten, plus intensieve zorg. Daarvoor heb ik nooit iets gemerkt en dacht ik gezond te zijn. Dan heb je ineens veel te verwerken. Alles (maar dan ook alles) was anders. Ik ben twee weken heel verdrietig geweest en toen heb ik mezelf de volgende keuze voorgelegd: ga ik in een hoekje zitten sippen met zelfmedelijden of ga ik er het beste van maken? Ik koos voor dat laatste. Ik wil geen medelijden en al helemaal niet van mezelf. Dus dat was dat.

Advertentie - Lees hieronder verder

"Ik heb geen stiekeme hoop, alleen op dat de ziekte in remissie komt"

Positief
Ik heb in die tijd meerdere psychologen gezien. Er moest wel iets met mij zijn vonden velen. Ze stelden allemaal hetzelfde: dit was niet gespeeld of een masker, ik was écht zo positief. En daarbij ook realistisch. Dat kwam me ook van pas met deze behandeling. Ik hoef geen realistische doelen meer te stellen. Mijn doel was en is dat de MS wordt gestopt. Dan heb ik die onzekerheid niet meer. En als daar andere verbeteringen nog bij komen, dan zie ik dat als bonus. Het is niet mijn doel. Ik heb geen stiekeme hoop, alleen op dat de ziekte in remissie komt.

Inspirerende spreuk
Ik heb een keer een spreuk gelezen (ik weet niet van wie die is) en daar moet ik steeds aan denken. "Het leven is voor 10% wat je overkomt en die andere 90% is jouw reactie daarop. Dit is zo waar en precies hoe ik tegen dingen aankijk. Misschien is het mijn Friese nuchterheid en daarbij is het ook hoe ik ben opgegroeid. Schouders eronder en kop ervoor! Ook tijdens mijn moeilijkste momenten (toen en nu) bedenk ik me iedere keer: dit is tijdelijk, hier moet ik even doorheen. En dan denk ik aan al die hulp, steun en liefde die ik heb gekregen en krijg. Dan zie ik dat licht aan het einde van de tunnel nog iets feller. En dan denk ik aan de woorden van mijn pake (opa): "schouders eronder en kop ervoor".