De meest gestelde vraag aan mij is: “wat ga je nu doen?”

En die vraag begrijp ik heel goed. Al vind ik het ook belangrijk dat mensen het volgende begrijpen.

Nog geen jaar geleden had ik een sombere toekomst. Ik was door mijn MS een tikkende tijdbom en mijn dertigersdilemma was heel anders dan waar de meeste mensen van mijn leeftijd zich mee bezig houden.

Advertentie - Lees hieronder verder

Andere dilemma’s
Dus niet: hoe blijf ik fit om een goed figuur te houden? Maar: hoe blijf ik fit om nog enigszins te kunnen bewegen? Want dat ging lastig, vooral in een voor mij onbekende omgeving. En sommige dagen of weken kon ik überhaupt niets. Of: hoe ga ik een carrière combineren met kinderen? Welke stap wil ik nu gaan zetten (of straks) in mijn loopbaan? Voor mij was een letterlijke stap al lastig en onmogelijk zonder hulp.

Toekomst
Mijn situatie is binnen een jaar heel anders geworden. Ik heb plots een toekomst waarvoor ik plannen kan maken. En misschien een beetje over mag dromen. En dan zijn het geen nachtmerries waar je in een zwart gat valt.

Barkruk
Nu is dat laatste interessant. Want het gevoel dat ik val had ik ongeveer tachtig keer per dag. Ik kon absoluut niet op een hoog ‘iets’ zitten. Neem een barkruk bijvoorbeeld. Je kunt denken dat je die makkelijk kunt vermijden, maar dat blijkt lastiger dan je denkt. Veel restaurantjes, eetcafés, balies of vergaderzalen hebben hoge stoelen die voor mij onmogelijk waren om op te zitten.

Advertentie - Lees hieronder verder

Ontspannen kletsen
Nu heb ik laatst aan de bar een kopje koffie gedronken. En dan niet eens scheef en met een voet op de grond. Ik zat daar prima. Ik kon ontspannen kletsen en dat val- gevoel heb ik maar 1 keer gehad. Nu was dat mijn enige keer tot nu toe, maar oefening baart kunst. Ik word daar niet meer zenuwachtig van en 1 keer ten opzichte van 15 keer* vind ik een bonus.

Geen idee!
Maar goed, terug naar de vraag ‘wat ik nu ga doen’? Het antwoord is simpel: geen idee. Ik heb nu iets anders aan mijn hoofd. Ik moet eerst wennen aan een nieuwe werkelijkheid. Dat verandert steeds. Ik weet niet eens waar het schip strand.

Kijken waar het schip strandt
Dat merk ik door het doen van dingen of het per ongeluk doen van dingen (huh, kan ik dit?), met of zonder fysiotherapeut. Ik oefen en train nog hard door, we zijn nog niet aan het einde van mijn revalidatie. Niemand weet waar het schip strandt. Ik weet dus niet wat mijn nieuwe werkelijkheid wordt. Een plan maken gaat daarom niet, maar dat hoeft niet.

Advertentie - Lees hieronder verder

Time will come
Het afgelopen jaar is een rollercoaster geweest. De finish is nog niet in zicht. We zijn nog niet eens op de helft. Ik zeg hier bewust ‘we’ trouwens, want ik doe dit niet alleen. Ondanks de nieuwe dingen die ik weer kan, ben ik nog wel kwetsbaar. Dus ik blijf nog even waar ik ben en train ik nog hard door. Time will come.

*Op een hoge kruk in een half uur.