View this post on Instagram

#hp #keyboard #redmiphotography #red

A post shared by Richard (@richard_george__) on



De cijfers liegen er niet om: elke dag krijgen ruim vijfhonderd mensen te maken met identiteitsfraude. De schade loopt in de miljoenen, en dan hebben we het nog niet eens over de emotionele damage.

Advertentie - Lees hieronder verder

“Voor mij was identiteitsfraude een ver-van-mijn-bedshow. Iets vaags dat een ander overkomt. Inmiddels weet ik beter. Mij gebeurde het op een moment dat ik kwetsbaar was. Niet helder kon nadenken. Mijn relatie – ik woonde met mijn vriend in Kenia – was net stukgelopen. Maar veel tijd om verdriet te hebben, kreeg ik niet. In Nederland wachtte namelijk een onaangename verrassing: de belastingdienst had me jarenlang te laag aangeslagen. Ik moest hen nog negenduizend euro betalen.

Geld dat ik niet had. Ik had niet eens een baan! Al mijn spaargeld zat in ons – weliswaar goedlopende – restaurant in Kenia, maar daar kon ik niet zomaar bij. En van mijn ex hoefde ik geen steun te verwachten. Het enige wat ik kon doen, was een deal sluiten met de belastingdienst voor een betalingsregeling en zo snel mogelijk zorgen dat ik werk vond.”

Thuiswerk
“Teruggaan naar mijn oude werkgever zat er niet in. Mijn oude functie – ik was leidinggevende bij een telecombedrijf – was al vergeven. Ik solliciteerde me suf en ondertussen postte ik mijn cv op verschillende sites. Ik deed allerlei klussen voor vrienden, bouwde websites, bezorgde post. Tot ik op een dag een mailtje kreeg van een bedrijf uit Zwitserland.

Een logistiek bedrijf dat wereldwijd opereerde. In Europa wilden ze milieuvriendelijk te werk gaan en gebruik maken van bestaande koeriersbedrijven en thuiswerkers. Zij zochten mensen die vanuit huis postpakketten wilden ontvangen en versturen. De website zag er gelikt uit. Ik heb het bedrijf gebeld en kreeg netjes iemand aan de lijn. Het bleek ook keurig geregistreerd, niet in Nederland, maar wel in Zwitserland. Het klonk perfect, dus heb ik me aangemeld en alles gegeven waar ze om vroegen: een kopie van mijn paspoort, mijn e-mailadres, telefoonnummer, bankrekeningnummer, adresgegevens en mijn geboortedatum. Ik wilde immers die baan.

We spraken een proeftijd af van drie maanden, daarna zou ik een jaarcontract krijgen. Als ik vragen had, kon ik met mijn teamleider bellen. Het werk was niet ingewikkeld. Via een e-mail liet het bedrijf me weten wanneer en hoe laat ik een pakketje kon verwachten. Vervolgens was het een kwestie van in ontvangst nemen, tekenen en via intranet kijken waar het naartoe moest en wanneer het bij mij zou worden opgehaald. Het ging vaak om dure spullen zoals iPhones, laptops, merkkleding, schoenen en televisies. De spullen werden veelal verscheept naar Londen, Letland en Oekraïne.”

Geen salaris
“Ik kreeg pas argwaan toen ik na zes weken geen salaris ontving. Ik mailde mijn teamleider en hij belde meteen. Duizendmaal excuses, het geld was onderweg. Maar die teamleider ging ineens weken op vakantie en ik had nog steeds niets gekregen. Ik raakte pas echt in de stress toen ik een factuur kreeg van UPS, de koeriersdienst. Of ik 140 euro wilde betalen. En dat bleek nog maar het begin. In totaal heb ik daarna voor bijna tienduizend euro aan rekeningen ontvangen. Ik schrok me lam. Alle pakketten die ik had ontvangen en die hier waren opgehaald, waren op mijn naam verstuurd. Hoe kon dit?

Ik probeerde mijn teamleider te bellen, te mailen, in te loggen op het intranet, maar niks deed het meer. Het bedrijf was van de aardboden verdwenen, alsof het nooit had bestaan. De website was nog wel in de lucht en ik realiseerde me dat ik alles moest uitprinten en bewaren om mezelf te beschermen. Het is onbeschrijflijk wat er met je gebeurt als zoiets je overkomt. Het eerste wat ik wilde weten was: hoe groot is de schade? Wat als alle producten die ik heb ontvangen en verstuurd ook nog eens op mijn naam zijn gekocht? Ik ben naar de politie gegaan om aangifte te doen. Maar tegen wie? Ik kende de mensen voor wie ik werkte alleen via de e-mail en telefoon.

De agenten luisterden naar mijn verhaal, maar konden niets doen omdat het bedrijf niet in Nederland was gevestigd. Het is een beangstigend idee als zelfs de autoriteiten je niet kunnen helpen. Uiteindelijk kwam ik via via terecht bij Fraudehelpdesk. Zij zijn in mijn zaak gedoken en gaan rondbellen. Godzijdank was voor alle pakketjes betaald, maar wel met valse creditcards of via gehackte bankrekeningen. Inmiddels is er een heel dossier aangelegd. Maar daadwerkelijk achterhalen wie mijn identiteit heeft gestolen, is een bijna onmogelijke klus. Er zit vrijwel zeker een georganiseerde misdaadorganisatie achter. Scary.”

‘Ik voel schaamte, terwijl ik niks verkeerd heb gedaan’



Duizenden euro’s schuld
“UPS heb ik geprobeerd te bellen. Maar zonder succes. Ik heb hen ook aangetekende brieven gestuurd waarin ik mijn situatie uitleg. Ze reageren niet en houden mij verantwoordelijk. De aanmaningen stapelen zich op. We zijn nu een jaar verder en ik ben bang dat de volgende stap een deurwaarder zal zijn en daarna... Ik weet het niet. Soms heb ik nachtmerries. Dan droom ik dat ik word opgepakt door de politie en dat de hele straat naar me kijkt. Ik voel schaamte, terwijl ik niks verkeerd heb gedaan.

Ik ben bang, angstig, pessimistisch. Zo was ik vroeger nooit. Toen durfde ik impulsief ergens in te stappen, risico’s te nemen. Tegenwoordig analyseer ik alles tot op het bot. Vooral als dingen makkelijk gaan, ben ik alert. Natuurlijk probeer ik niet in de ellende te blijven hangen, maar het voelt ongemakkelijk dat onbekenden met mijn persoonlijke gegevens kunnen doen wat ze willen. Ik hoop echt dat die onzichtbare vijand zich verder koest houdt en UPS me uiteindelijk coulance van betaling geeft. Mijn belastingschuld is inmiddels grotendeels afbetaald doordat ik vrij snel een solide baan vond bij een makelaarskantoor. Ik heb mijn portie nu wel gehad. Ik verlang naar rust en wil verder met mijn leven. Het zou een ramp zijn als ik opnieuw elk dubbeltje moet omdraaien…”

Dit artikel is eerder geplaatst in Glamour's julinummer van 2014.