Een goedaardige moedervlek. Niks aan de hand. Toch werd Maaike vier jaar later opeens ziek. Marieke Dijkman (32) vertelt hoe ze haar vriendin en huisgenoot Maaike verloor aan melanoom, een vorm van huidkanker.

“Op een van de laatste dagen dat ik haar zag, bracht ik massageolie mee. Heel voorzichtig masseerde ik haar, zittend op het ziekenhuisbed in de woonkamer van haar ouderlijk huis. Ze was zo mager en broos. Een massage was een van de weinige dingen die, naast de morfine, nog een beetje hielp tegen de pijn. We zeiden niet veel. Maaike moest haar energie sparen. Daarom juist was haar aanraken zo fijn. Op deze manier waren we dicht bij elkaar, zonder dat we iets hoefden te zeggen. Misschien was het ook mijn manier om haar te laten voelen dat ik van haar hield. Want ik wilde dat ze dat wist voordat ze ging.”

'Ik heb het gevoel dat ik hier niet lang zal wonen'



Voorgevoel
Amsterdam bracht Maaike en mij samen. Ik zocht er woonruimte en via jaarclubgenoten werden we aan elkaar gekoppeld. Het was instant vriendschap, vanaf de eerste blik. Na twee jaar met nog een vriendin erbij samenwonen, vonden we een geweldig appartement voor ons tweeën. Het verkeerde in flinke opknap-staat, met knalgele kozijnen, maar wij zagen allebei de potentie. Met liters verf gingen we het huis te lijf.

Na de zoveelste avond schilderen, stonden we blij ons resultaat van een afstandje te bewonderen, toen Maaike opeens zei: ‘Ik heb het gevoel dat ik hier niet lang zal wonen.’ Ik kreeg kippenvel van die opmerking. Om er een positieve draai aan te geven, riep ik dat ze alleen mocht vertrekken voor een gave baan in het buitenland of als ze haar grote liefde zou vinden. Achteraf denk ik dat ze onbewust misschien voorvoelde wat zou komen. Ik niet, ik zag ons nog jaren samenwonen. Maaike en ik gingen allebei altijd door met werken, sporten, feesten en borrelen tot we op waren. Dan belandden we thuis samen op de bank en kwamen daar een heel weekend niet vanaf. Urenlang kletsen met liters thee en glazen wijn, slechte series en luchtige tijdschriften.”

Geruststellende woorden
“Ik wenste haar heel vluchtig succes bij de huisarts, toen we die ochtend bij onze fiets stonden. Het was de zomer van 2011. Ze had me de avond ervoor verteld dat ze een moedervlek zou laten weghalen. Voor de zekerheid, vast niks ernstigs, concludeerde zij zelf. Zo werd het ook beoordeeld door de patholoog. Een goedaardige moedervlek. Niks aan de hand. Toch werd Maaike vier jaar later opeens ziek.

Het begon als een griepje. Ik bracht haar een glas sinaasappelsap met een paracetamol en dacht: die is er met een weekje rust weer bovenop. Na zes weken kwakkelde ze nog. Meer dan halve dagen werken hield ze niet vol. Ik merkte aan Maaike dat ze angstig werd. Toen de paracetamol op een avond op was, sjeesde ik naar de avondwinkel om nieuwe voor haar te halen. Vijf minuten later belde ik haar vanuit de winkel, want ze hadden niet het aantal milligram waar ze om had gevraagd.

Ik kreeg een huilende Maaike aan de lijn. ‘Ik ben bang,’ snikte ze. De tranen schoten mij toen ook in de ogen. Ik griste een pakje paracetamol uit het schap, rekende af en was in recordtempo weer thuis. Daar hield ik Maaike vast en fluisterde maar weer alle geruststellende woorden die ik kon bedenken. Dat het goed zou komen en ze gauw weer op de been zou zijn. Ik geloofde dat ook echt. Geen seconde dacht ik: dit is mis. Ze ging met een doorverwijzing naar het ziekenhuis voor röntgenfoto’s, die duidden op een diepe luchtweginfectie. Ze kreeg een antibioticakuur mee naar huis en ik dacht: nu komt alles goed.”

Angst & strijdlust
“Een week later had ik yogales, vaste prik op maandagavond, maar ik kon me er niet toe zetten. Die middag had Maaike gewhatsappt dat ze op de longafdeling was opgenomen voor een dubbel antibiotica-infuus, omdat de kuur toch niets leek te doen. Ik zat op de bank toen ze belde. Maaike zei meteen: ‘Het is kanker.’ Heel zakelijk, alsof het niet over haar zelf ging, zei ze dat de longarts het die middag niet vertrouwde.

Ze lepelde de nieuwe onderzoeksresultaten op. Het was uitgezaaid naar haar lever, longen en slokdarm. De moedervlek, met een diameter van drie millimeter, die eerder als goedaardig werd beoordeeld, bleek bij herbeoordeling toch een zeldzame melanoom te zijn, die zich voordoet als een gewone moedervlek. Maaike huilde niet. Er klonk angst en strijdlust door in haar stem. Toen ze ophing, duizelde het me. Waarom had ik niet gezien dat ze zo ziek was? Dat het zo mis was? Ik zag Maaike iedere dag. Pas toen ik mijn moeder belde en zij begon te gillen toen ik het slechte nieuws vertelde, drong de ernst echt door. Dit was kanker, uitgezaaid, dat was niet goed. Dat was echt niet goed. Ik sliep onrustig en was banger dan ik wilde zijn.”

'We waren strebers, wilden carrière maken. Het leek opeens zo ontzettend triviaal'



Ineens een patiënt
“De volgende avond ging ik, samen met Maaike’s goede vriendin Marjolein, in het ziekenhuis langs. Maaike’s gezicht was intens bleek en haar prachtige felblauwe ogen lagen zichtbaar diep in hun kassen. Een kankerpatiënt. Ze zag ons in de deuropening staan, schoot rechtop in bed en riep: ‘We zijn knettergek dat we zo hard werken. Knet-ter-gek.’ Ik begreep wat ze bedoelde. We waren alle drie strebers, wilden carrière maken. Het leek opeens zo ontzettend irrelevant. Triviaal zelfs. ‘Het komt toch wel goed, Mariek? Zeg dat het goed komt. Dat roep je altijd,’ smeekte Maaike me.

Ik had het zo vaak gezegd, ter geruststelling van perikelen op werk, als aanmoediging voor een spannende date of wat dan ook, en nu kreeg ik het niet over mijn lippen. ‘Het komt vast goed, dat moet,’ fluisterde ik uiteindelijk. Maaike bleef positief. Ze had het over een tripje naar New York met haar ouders en broer. Iedere avond, wanneer ik in bed kroop, in een veel te stil huis, hoopte, wenste, duimde ik actief voor haar dat het allemaal uit zou komen. Al wist ik dat haar kansen kleiner waren dan ik, dan wij allemaal, wilden.”

'Ik was opgelucht dat ze had mogen opgeven. Dat het vechten voorbij was'



Stuk van verdriet
“Binnen zeven weken van kwakkelen naar overlijden. Dat is toch niet te bevatten? Dat kan toch niet voor een vrouw van 32 jaar? Niet voor een sportief, sprankelend iemand die nog zo veel plannen had en altijd nieuwsgierig was naar de dag van morgen. Niet voor Maaike. Er was geen sprake van genetische aanleg voor huidkanker, ze voldeed ook niet aan de grote risicofactoren, zoals veel in de zon zitten. Toch ging het zo. Iedere keer dat ik haar bezocht, zag ik dat een beetje van Maaike verdwenen was. Ze werd magerder, witter, stiller en minder strijdlustig.

Advertentie - Lees hieronder verder

Het hele verhaal 'Geen seconden dacht ik: dit is mis' en de bijbehorende melanoom test uit de huidige Glamour lees je op Blendle, een site waar je de mooiste, meest ontroerende en leukste stukken uit alle kranten en tijdschriften leest. Daar lees je het bovenstaande artikel voor een paar eurocenten uit. Zo kunnen wij mooie content delen en wordt de journalist beloond voor haar werk.

Doneren voor onderzoek
Het was Maaike’s wens dat er geld zou worden ingezameld voor melanoomonderzoek. De ouders en broer van Maaike hebben daarom een rekeningnummer geopend. Wil je ook geld doneren? Dit kan op NL26 RABO 0102 900000 t.n.v. Antoni van Leeuwenhoek Foundation, o.v.v. 68035, Maaike van Zomeren, t.b.v. melanoomonderzoek. De teller staat inmiddels op 20.000 euro.