Ik beken: ‘Mijn baby was een ding dat weg moest’

Kim (33) onderging een abortus. Tien jaar later heeft ze nog steeds spijt

ik-beken-spijt-abortus
Daniel Garcia

Vanaf nu elke maand in Glamour: een bekentenis van een lezeres. Deze keer: Kim (33) over de abortus die ze tijdens haar studie onderging. Nu, tien jaar later, heeft ze nog steeds vreselijke spijt.

“Had ik het maar nooit gedaan, denk ik nu. Maar op het moment dat ik naar binnen liep bij de abortuskliniek, was ik er serieus van overtuigd dat het mijn enige optie was. Ik was 23 en druk bezig met afstuderen. Na mijn studie moest er een glanzende carrière komen. En ik droomde al jaren van een grote reis. Zwanger zijn hielp daar niet bij.

Advertentie - Lees hieronder verder

De dag dat ik op de teststick zag dat ik in verwachting was, ging ik ’s avonds gewoon uit. Ik drukte mijn gevoel weg. Ik was zelf nog een kind, zat vol plannen. Thuis naast een wieg zitten paste daar absoluut niet in. Een baby krijgen voelde surrealistisch. Ik dacht er ook heel afstandelijk over. Ik vond het niet meer dan een vrucht. Een ‘ding’. Dat schiep afstand.

Ik heb het niemand verteld. De vader was een populaire jongen die feestjes afschuimde op de campus en meer dan een paar heftige onenightstands deelden we niet. Ik schaamde me rot. Ik overtuigde mezelf zo van de nadelen, dat ik in mijn zeventiende week zonder problemen geholpen werd in de kliniek.

Het eerste jaar daarna voelde ik me opgelucht. Ik kon weer verder. Maar alles veranderde toen mijn oudste zus zwanger werd. Zodra mijn pasgeboren neefje in mijn armen lag, kreeg ik een onbedaarlijke huilbui. Iedereen geloofde dat het de emoties waren van het tante worden, maar zelf wist ik wel beter. Mijn kindje zou op dat moment tien maanden oud zijn geweest, en ik wist niet eens hoe het eruit zou hebben gezien en of het een jongen of een meisje was. Wat had ik gedaan?

Vanaf die tijd kon ik geen kinderwagen meer zien. Op de babyafdeling in warenhuizen knipperde ik met mijn ogen om het prikken tegen te gaan. En zodra een vriendin vertelde dat ze zwanger was, huilde ik thuis bijna twee weken aan een stuk.

Een nieuw kindje is er nooit gekomen. Rond mijn 27ste leerde ik mijn huidige man kennen. Hij kent mijn geheim. En alhoewel hij mijn prins op het witte paard is en enorm met me meeleeft, is hij duidelijk in zijn kinderwens. Kinderen vindt hij leuk en aardig, maar hij wil zelf geen vader worden. Nooit. Op zich kan ik dat nog accepteren, je kunt zoiets niet afdwingen ik kan me geen leven zonder hem voorstellen. Maar het wordt steeds moeilijker te beseffen dat mijn zoon of dochter inmiddels al negen jaar oud zou zijn. Ik kan me achteraf gewoon niet voorstellen dat ik vroeger zo pragmatisch dacht. Mijn zwangerschap afbreken, omdat ik op wereldreis wilde? What was I thinking?

Advertentie - Lees hieronder verder

Laatst kreeg mijn zus haar tweede. En terwijl ik rook aan de Zwitsal-haartjes van mijn nieuwe neefje, verkrampte mijn hart. Nooit zou ik melktandjes verzamelen in eenzelfde tandendoosje als ik mijn zus cadeau had gedaan. Voor mij geen schoenen vullen voor Sinterklaas of een huilende kleuter troosten na een nachtmerrie. Dat onnodig missen breekt me op.

Na de ingreep in de kliniek was ik een paar dagen misselijk. Nu word ik al acht jaar misselijk wanneer ik ergens een advertentie zie met een blije baby. Dan draait mijn maag zich om en fluister ik in gedachten een ‘sorry’ naar het kindje dat nooit geboren mocht worden.”

Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Psyche