Ik beken: Ik kan de kinderen van mijn zus niet uitstaan

Wietse (33) had altijd een sterke band met haar zus. Dat veranderde toen er kinderen kwamen

ik-beken-kinderen-zus-niet-uitstaan
Kelly Sikkema

Wietse (33) had altijd een sterke band met haar zus. Dat veranderde toen er kinderen kwamen.

Wat was ik blij toen mijn zus me vertelde dat ze zwanger was. Zelf was mijn eerste net geboren, en ik wist dat Nanda al lang moeder wilde worden. Nu zouden onze kinderen samen opgroeien! Ik leefde enorm mee, gaf tips en cadeaus en kon niet wachten op de bevalling.

Advertentie - Lees hieronder verder

Verschillen in inzicht
Mijn sprookje is nu wel voorbij. Want vijf jaar later hebben zowel Nanda als ik allebei twee dreumesen. Maar in plaats van mezelf méér verbonden te voelen met haar, is onze zusterband dramatisch afgebrokkeld. Dat komt vooral door onze verschillen in inzicht over opvoeden, en vooral over onze irritaties daarover.

"Laatst beet haar zoon uit drift mijn dochter omdat hij zijn zin niet kreeg"

Kwetsend en respectloos
Ik had nooit gedacht dat ik dit zou zeggen, maar ik vind mijn zus een slechte moeder. Ze is inconsequent en laks. Drie dagen achter elkaar patat halen? Geen probleem. Laatst beet haar zoon uit pure drift mijn dochter in haar arm omdat hij zijn zin niet kreeg. In plaats van een reprimande kregen ze allebei een ijsje. 'Om af te koelen'. De keer dat haar dochter mijn nieuwe bank met viltstift had besmeurd, was Nanda's reactie: "Ik ben toch verzekerd?" Ik vond dat kwetsend en respectloos naar mijn spullen.

Drilinstructeur
Het gedrag van mijn zus verbaast en choqueert me zo dat ik haar momenteel minder vaak zie dan ik zou willen. Als ik eerlijk ben, vind ik haar kinderen gewoon niet leuk. Ze accepteren geen regels, zijn hondsbrutaal en ze onderbreken je continu. Nanda vindt mijn kritiek onzin. Wanneer ik heel voorzichtig met haar praat over haar houding en mijn gevoel, wuift ze mijn opmerkingen weg. "Kinderen moeten ontdekken," zegt ze dan. Of ze noemt mij een stoorzender en een drilinstructeur. Ik kan nachten piekeren over de vraag of ik me met mijn zus’ opvoedpraktijken moet bemoeien.

"Mijn ouders kunnen Nanda's kinderen gewoon niet aan"

Mijn ouders kunnen Nanda's kinderen niet aan
Stiekem vind ik mijn zus eigenlijk steeds minder sympathiek worden. Ik begrijp haar niet. Zelf zijn we erg liefdevol maar streng opgevoed, en daardoor hebben we nu allebei een evenwichtige achtergrond en een goede plek in de maatschappij. Ik heb Nanda nooit horen klagen over onze ouders. Die snappen haar nonchalante houding ook niet. Zij zien na het zoveelste incident Nanda's kinderen liever gaan dan komen. Een paar jaar geleden had ik dat onvoorstelbaar gevonden, maar nu begrijp ik het prima. Mijn ouders kunnen Nanda's kinderen gewoon niet aan.

Ik mis mijn zus
Af en toe probeer ik nog wel eens aan te kaarten dat ik haar niet begrijp en het gevoel heb dat ik haar verlies, maar Nanda wijst me telkens af. "Ik wil het op mijn manier doen," is haar mantra. Haar man, allang blij dat hij eindelijk vader is, is het daarmee eens.

Ik zie het somber in
Het voelt erg raar om ineens zo'n afstand te voelen tussen Nanda en mij. Vroeger losten we al onze ruzies binnen een dag op, maar deze irritaties spelen al jaren. Het maakt me verdrietig. We ondernemen vrijwel niets meer samen, en mét kroost is er niets meer aan. Dan zitten we enkel op elkaar te katten. Ik mis mijn zus, onze lachbuien en de gezelligheid. Maar wat ik vooral mis is de tijd dat we écht praatten en naar elkaar luisterden. De eerste tien jaar zie ik het echter somber in.

Advertentie - Lees hieronder verder

Dit verhaal is eerder gepubliceerd in Glamour's septembernummer van 2016

Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Psyche