Door een ernstig busongeluk in India verloor Lichelle Fisser (23) haar linkerarm. Dagenlang balanceerde ze op het randje van de dood, maar nu is ze sterker dan ooit. ‘Ja, mensen kijken, maar dat zou ik zelf ook doen.’

Mijn thuis
India voelde voor mij als thuis. Ik was er al vier keer geweest voordat ik er afgelopen zomer een halfjaar zou wonen. Ik studeerde in de stad Haidrapur Indiase Taal en Cultuur. Ook volgde ik een opleiding tot yogalerares.

Hectische verkeer
Elke dag reed ik op mijn scooter door het hectische verkeer naar college. Ik was gewend aan de vele mensen en loslopende koeien op straat: scooters, auto’s, riksja’s en fietsers rijden er dwars door elkaar heen. Overal hoor je getoeter en ronkende motoren, en soms steekt er uit het niets een boer met een kudde buffels de straat over. Toch voelde ik me er veilig. Ik sprak de taal en kende het gebied op mijn duimpje. Ik waande me onaantastbaar. Wat kon mij nou gebeuren?

‘Onder mijn schouder zat een gapend gat. Mijn arm was weg’



Een dag als alle andere
Donderdag 2 september 2016 begon als alle andere dagen. Ik reed op mijn scooter naar college. Daar vroeg ik mijn docent of ik die dag iets eerder weg kon, omdat ik met vriendinnen een lang weekend naar Goa zou gaan om lekker aan het strand te liggen.

Nachtbus
We maakten wel vaker zulke weekendtrips en gingen zoals altijd met de nachtbus. Om zeven uur ’s avonds stapten we de bus in. Iets later wikkelde ik me in mijn dunne slaapzakje en ging slapen, denkende dat ik twaalf uur later in Goa wakker zou worden.

Horrorfilm
Ik schrok wakker van een schelle, harde piep. Op het moment dat ik voelde dat er iets mis was, sloeg de bus al over de kop. Ik hoorde brekend glas en voelde een modderachtige substantie aan mijn linkerkant. Uiteindelijk kwam de bus op z’n rechterkant tot stilstand.

‘Ik vroeg of ik een spraakbericht mocht opnemen voor mijn ouders, ik was klaar om op te geven’



Chaos
Het was chaos, alle dertig passagiers gilden en huilden. Ik was nog half in slaap en kon me niet goed bewegen omdat ik helemaal in mijn slaapzak gewikkeld zat. Line, een Deense vriendin die ik een maand eerder had ontmoet, zat naast me en leek oké. Zelf voelde ik ook geen pijn.

Advertentie - Lees hieronder verder



Uitstekende botten
Toen ik mezelf omhoog probeerde te duwen, begreep ik in eerste instantie niet waarom dat niet lukte. Totdat ik naar links keek. Op de plek waar mijn arm hoorde te zitten, zat vlak onder mijn schouder een gapend gat met uitstekende botten.

Afgrijselijk gevoel
Line en ik zijn door de voorruit naar buiten geklommen. Pas toen ik naast de gecrashte bus op het gras lag, sloeg de pijn in als een bom. Nog nooit had ik zoiets afgrijselijks gevoeld. Het leek alsof mijn arm bekneld lag onder duizenden kilo’s. Toen ik de vrouw die achter me zat naar buiten zag komen met dezelfde wond, was dat een beeld dat ik alleen kende uit horrorfilms.

'Ik voelde mezelf in shocktoestand raken. Ik had het ijskoud'



Stuk karton
Na een paar minuten kwam de ambulance. Er was maar één bed, dus ik lag op een stuk karton op een houten bankje. Vlak voordat we vertrokken, werd er een plastic tas op mijn schoot gelegd, waarin twee armen zaten. Op dat moment haatte ik India. Nog meer toen bleek dat ze ons bij de primitieve kliniek in de buurt niet konden helpen. We moesten naar een ander ziekenhuis, drie uur rijden verderop.”

Eenzame uren
Ik lag op mijn rechterschouder om ervoor te zorgen dat ik niet leeg zou bloeden. Ik kreeg zuurstof toegediend en een shot morfine, maar de afschuwelijke pijn sneed daar dwars doorheen. Ik voelde mezelf in shocktoestand raken. Ik had het ijskoud. Mijn hele lichaam rilde en het zweet liep in stroompjes langs mijn gezicht. Ik voelde dat ik langzaam wegzakte.

Klaar om op te geven
Toen de chauffeur zei dat we nog een halfuur moesten rijden, wilde ik alleen nog maar slapen. Ik vroeg Line of ik op haar telefoon een spraakbericht mocht opnemen voor mijn ouders. Ik was klaar om op te geven. Maar Line bleef op me in praten. Dat ik wakker moest blijven. Dat we er bijna waren. En dat het allemaal goed zou komen.

De eenzaamste uren uit mijn leven, zeker toen de arts me kwam vertellen dat mijn arm niet gered was

Advertentie - Lees hieronder verder

Zakken bloed
Na aankomst in het ziekenhuis moest ik eerst aansterken voordat ik geopereerd kon worden. Ik heb wel zeven zakken bloed toegediend gekregen. Intussen probeerden we wanhopig mijn ouders te bereiken, die in Nederland nietsvermoedend lagen te slapen. Het waren de eenzaamste uren uit mijn leven, zeker toen de arts me kwam vertellen dat mijn arm niet gered kon worden.

Kracht
Van die uren kan ik me weinig meer herinneren. Ik weet alleen nog dat ik, elke keer als ik mijn ogen sloot, die bus weer over de kop zag vliegen. En dat ik doodsbang was om alleen te zijn. Uiteindelijk kon Line mijn Nepalese vriend bereiken. Hij liet alles vallen en kwam meteen naar me toe. Het idee dat iemand van wie ik hield naar me onderweg was, gaf me de kracht om die uren door te komen.

Terug naar Nederland
Na twee weken in het ziekenhuis vloog ik via de reisverzekering business class terug naar Nederland. Daar heb ik nog een week in het LUMC gelegen voor de laatste operaties. Die eerste periode was verwarrend. Ik was boos, maar had niks om mijn woede op te richten. Er was geen verantwoordelijke.

Geen politierapport
Mensen zeggen dat het een klapband was, maar misschien was de chauffeur wel in slaap gevallen. Een politierapport was er niet. Na twee weken frustratie wist ik: boos blijven helpt me niet verder. Daarom heb ik er nu vrede mee dat ik nooit zeker zal weten wat er die nacht gebeurd is.

Advertentie - Lees hieronder verder

Eenhandige trucjes
In die eerste weken dacht ik: mijn leven is voorbij. Ik zal voor altijd overal hulp bij nodig hebben, kan nooit meer op mezelf wonen en al helemaal niet reizen. Wist ik veel. Achteraf gezien verbaast het me hoe snel het weer goed met me ging. Dat komt ook door mijn vriend, die vanaf moment één al zei: ‘Fuck die arm, je lééft nog.’ Zo voelde ik dat zelf ook. Ik denk dat ik het moeilijker had gevonden als ik niet op sterven na dood was geweest. Nu voelde het bijna alsof ik er goed vanaf was gekomen.

Revalideren
In Nederland ben ik meteen gaan revalideren. Een van de eerste dingen die ik deed toen ik thuiskwam, was kijken of ik nog een backpack kon dragen. Elke dag reisde ik van mijn ouderlijk huis in Gouda op en neer naar Leiden voor fysiotherapie, ergotherapie en gesprekken met een psycholoog.

'Samen met twee vriendinnen boekte ik krap twee maanden na het ongeluk een ticket naar Sri Lanka'



Trucjes
Langzaam ontdekte ik dat mijn leven niet voorbij was nu ik nog maar één arm had. Ik kon nog heel veel zelf. De eerste keer dat ik zelf mijn haar deed, voelde als een overwinning. Net als de eerste keer dat ik eenhandig mijn veters strikte. Al snel ontdekte ik ook trucjes. Zo gebruik ik nu een antislipmatje om potten te openen. En in mijn snijplank zitten spijkers, waarop ik een uitje kan prikken om te pellen. Elke keer dat me iets lukte, groeide mijn zelfverzekerdheid. Ik begon te geloven dat mijn leven niet hoefde te veranderen omdat mijn lichaam was veranderd.”

Lekker in m’n vel
“Reizen zit in mijn bloed, ik ben het gelukkigst als ik onderweg ben. Ik voelde heel sterk dat ik weer met mijn backpack op reis moest. Samen met twee vriendinnen boekte ik krap twee maanden na het ongeluk een ticket naar Sri Lanka.

Angstig in het vliegtuig
Ik ging altijd stoer in mijn eentje op reis, was nooit bang geweest. Maar nu voelde ik me angstig toen ik het vliegtuig in stapte. Ik dacht opeens over dingen na. Wat als ik opnieuw een ongeluk zou krijgen? Wat als mijn wond – die nog niet helemaal geheeld was – heel erg pijn zou gaan doen door mijn backpack? En hoe zouden mensen op me reageren? Mijn litteken was groot en nog enorm rood.

‘Elke keer als ik twijfel, denk ik: zou ik dit doen als ik nog twee armen had? Zo ja, dan ga ik!’

Acceptatieproces
In Nederland was het winter en verhulden dikke truien en jassen mijn missende arm. In Sri Lanka was het dertig graden en kon ik niets verbergen. Uiteindelijk is die reis een belangrijke stap in het acceptatieproces geweest. Sri Lankanen zijn heel open mensen.

Vragen
Er werd me op de man af gevraagd waar mijn arm was of wat er was gebeurd. Een beetje in your face, maar ook prettig. Europeanen en Amerikanen zijn eerder geneigd hun mond te houden over zoiets, terwijl ze wél kijken.

Advertentie - Lees hieronder verder



In bikini
Op de derde dag gingen we naar het strand. Ik vond het behoorlijk heftig om me in bikini te laten zien. Voor het eerst in mijn leven voelde ik me een beetje opgelaten over mijn lichaam. Ik heb nooit een Victoria’s Secret-lichaam gehad en vond dat altijd prima.

Supersterk
Gelukkig merkte ik na die eerste paar momenten dat ik me nog steeds lekker in mijn vel voelde. Ja, er keken wat mensen. Maar ach, dat zou ik ook doen als ik iemand zonder arm zag. Ik voelde me op dat moment supersterk. Zo gebeurde er elke dag wel iets wat me kracht gaf.

Zou ik dit doen als..?
Bijvoorbeeld dat we per fiets allerlei tempels bezochten, en dat ik gewoon besloot op dat surfboard te gaan staan toen we op een strandje met perfecte golven waren. Elke keer als ik twijfelde, bedacht ik me: zou ik dit doen als ik nog twee armen had? Zo ja, dan ging ik!

Overwinningen
Door al die kleine overwinningen kijk ik vol vertrouwen naar de toekomst. Ik ben altijd zelfverzekerd geweest, maar soms voelt het alsof dat ongeluk een oerkracht in mij heeft wakker gemaakt. Ik voel me sterker dan ooit.

Inspireren
Ironisch dat zo’n negatieve ervaring zoiets positiefs heeft gebracht. Ik ben weer volop aan het studeren. Intussen probeer ik mijn ervaringen op papier te zetten, en ik deel veel foto’s op mijn Instagram. Daar wil ik niet alleen zelf kracht uit halen, ik hoop dat het ook een inspiratie is voor anderen.”

Dit verhaal staat in het julinummer van Glamour. Wil je ons maandelijks op je deurmat ontvangen? Je scoort hier een abonnement met korting of cadeau.

Advertentie - Lees hieronder verder