Reality Story: ‘Ik ging van mijn tiende tot mijn zestiende van pleeggezin naar pleeggezin’

Nederlands topmodel Maxime van der Heijden zet zich in voor kinderen die (net als zij) opgroeien in moeilijke omstandigheden, pleeggezinnen en/of tehuizen

Advertentie - Lees hieronder verder

De Nederlandse Maxime van der Heijden reist als topmodel de wereld over voor haar modellencarrière. Naast modellenwerk, werkt ze ook veel voor goede doelen. Ze startte onlangs het project #CareForKids voor Het Vergeten Kind. Ze zet zich in voor kinderen die opgroeien in moeilijke thuissituaties; een onderwerp dat haar nauw aan het hart ligt. Maxime groeide zelf op in meerdere pleeggezinnen, maar zette de ervaringen uit haar moeilijke jeugd over in positiviteit. Aan Glamour doet Maxime haar verhaal.

"‘Dit is je nieuwe thuis,’ zeiden ze dan. Daar zat ik dan, alleen."

“Ik ben opgegroeid in een situatie die onmogelijk is voor een kind. Mijn moeder leed aan borderline en alcoholisme. Mijn vader had financiële problemen. Mijn ouders konden allebei niet voor me zorgen. Daarom kwam ik vanaf mijn tiende terecht in een traject van jeugd- en pleegzorg.

Ik kreeg om de zoveel tijd een pleeggezin toegewezen, waar ik voor een periode van een paar maanden moest verblijven. Na iedere zes maanden werd gekeken of ik weer bij mijn ouders kon wonen, maar dat kon nooit. Uiteindelijk ben ik van mijn tiende tot mijn zestiende van pleeggezin naar pleeggezin gegaan.

In huis bij vreemden
Sommige pleeggezinnen waren leuk, andere minder. Het eerste gezin waar ik in terecht kwam, woonde in Bussum. Hier heb ik de fijnste periode van mijn tijd bij pleeggezinnen gehad. Zij waren getraind voor situaties zoals de mijne. Helaas waren er ook gezinnen die me in huis haalden voor de vergoeding die ze daarvoor kregen.

Als kind vond ik het zwaar om telkens weer naar een nieuw gezin te moeten verhuizen. Ik werd iedere keer weer uit mijn comfortzone gehaald en in een vreemde omgeving neergezet. Ze haalden me dan op met de auto. Met mijn doos met spullen onder een arm ontmoette ik mensen die ik nog nooit had gezien. Daarna werd ik naar mijn kamer gewezen. ‘Dit is je nieuwe thuis,’ zeiden ze dan. Vervolgens ging de deur achter me dicht. Daar zat ik dan, alleen.

De rol van mijn ouders
Jaren later hoorde ik pas dat ik ook had kunnen opgroeien bij mijn oom en tante. Ik denk dat niemand mij dat ooit heeft verteld, door (onder andere) sociale schaamte. Maar door die sociale schaamte heb ik geen normale jeugd gehad.

Tijdens mijn verblijf bij de gezinnen had ik weinig contact met mijn ouders. Of ik ze mocht zien of niet, was volledig afhankelijk van jeugd- en pleegzorg. Ik had daar als kind niks over te zeggen. De instellingen die me probeerden te helpen hoorden me wel aan, maar uiteindelijk besloten ze vaak iets anders. Mijn moeder overleed toen ik negentien was. Ik zie mijn vader wel nog geregeld.

Advertentie - Lees hieronder verder

"Mijn vriendinnen wisten waar ze aan toe waren, zij hadden zekerheid. Ik niet."

Vergelijkingsmateriaal
Ik groeide anders op dan mijn vriendjes en vriendinnetjes. Het grootste verschil tussen ons was de regelmaat die ik miste in mijn leven. Ik had veel vriendinnen, hun ouders waren altijd lief voor me en voordat ik naar een nieuw pleeggezin moest verbleef ik vaak bij hen.

Toen merkte ik wat ik zelf niet kende: normaal eten op gezette tijden, tijd doorbrengen met het hele gezin, uit school komen en over je dag praten. Zij wisten waar ze aan toe waren, zij hadden zekerheid.

Ik niet. Alles stond constant op wankel en ik had altijd het gevoel dat er een bom op mijn dak kon vallen. Dat is het moment waarop – zoals bij ieder persoon – mijn fundament voor de rest van mijn leven werd gelegd. Maar door de onstabiele situatie was dat fundament ook onstabiel.

Het begin van een modellencarrière

Als ik kind was ik stil en onzeker. Het ergste van mijn jeugd vond ik de eenzaamheid. Wat voor mij als een lichtpunt kwam, was mijn modellencarrière. Toen ik baby was, gaf mijn moeder me al op als model. Op mijn elfde was ik met mijn vader en een vriendin op het strand en toen werd ik voor het eerst – terwijl ik met Magnumijs over mijn smoel rondliep - gescout door een modellenbureau. Toen heb ik even gewerkt, maar het gezin waar ik toen zat vond al gauw dat ik eerst mijn school moest afmaken. In de jaren daarna werd ik weer regelmatig gescout.

Op mijn zestiende deed ik weer een poging om model te worden, maar verdiende ik praktisch niks. Toen ik ongeveer een tientje per maand verdiende, besloot ik weer naar school te gaan. Even later werd ik nog een keer gescout, waarna mijn vader en vriendje zeiden: ‘geef het nog één kans, doe het voor ons’. Dat bleek de juiste te zijn. Op dat moment mocht ik meteen mijn koffers pakken en kwam mijn internationale modellencarrière écht van de grond.

Advertentie - Lees hieronder verder
Advertentie - Lees hieronder verder

"Mijn verleden heeft me als persoon instabiel gemaakt."



Het modellenbestaan is eenzaam, maar dat is voor mij niets nieuws. Het enige verschil nu is dat ik wel alleen ben, maar niet meer eenzaam. Ik mis mijn familie niet heel erg als ik weg ben, omdat ik – helaas – maar al te bekend ben met weg van hen zijn.

Relaties zie ik altijd heel zwart-wit. Ik geef iemand een kans, maar als diegene die kans verpest, is hij me kwijt. Ik heb behoefte aan zekerheid, dat zie je ook aan mijn vriendinnengroep. Ik heb vier vriendinnen, die ik allemaal al bijna 20 jaar of langer heb. Dat vind ik positief aan de situatie waarin ik ben opgegroeid: ik heb mijn eigen familie uitgekozen en daar ben ik gelukkig mee.

Een stabiele levensstijl
Mijn verleden heeft me als persoon instabiel gemaakt. Niet op een labiele manier, maar meer dat ik weinig rust in mezelf kan vinden. Mijn werk is natuurlijk ook vrij instabiel. Daarom probeer ik mijn stabiliteit uit mijn levensstijl te halen. Als je normaal bent opgegroeid, hoef je daar niet over na te denken. Ik moet dat wel.

Als ik op reis ben, haal ik die stabiliteit bijvoorbeeld echt uit een steady eetpatroon. Ik heb daar voor mezelf strikte, duidelijke regels voor gemaakt. Als model moet je gezond en in kleine porties eten. Als mijn agent me bijvoorbeeld mee uit eten neemt in Italië voor pizza of pasta, ben ik echt even uit mijn doen. Ik heb dan een paar dagen nodig om daarvan bij te komen.

"Ik ben tien jaar lang in therapie geweest om te herstellen wat er gebroken was."



Eigenlijk past het modellenbestaan juist wel bij mij, omdat het tot op een bepaalde hoogte vergelijkbaar is met mijn jeugdsituatie: ik kom aan in een land, krijg een appartement toegewezen en ben op mezelf aangewezen. Waar dat vroeger niet fijn was, is dat nu positief. Soms zit ik in een vijfsterrenhotel op de Malediven en soms verblijf ik in Milaan in een krap appartement met zestien anderen en loop ik zeven castings op een dag. Dat vind ik niet erg, omdat ik zo’n leven gewend ben.

Werken aan mijn levensfundament
Vanaf mijn zeventiende ben ik tien jaar lang in therapie geweest. Ik heb alle mogelijke therapieën die bestaan uitgeprobeerd om te herstellen wat er in die jaren daarvoor gebroken is. Ik voelde dat als ik dat niet zou doen, het niet meer goed zou komen. Ik ben toen heel hard aan mijn levensfundament gaan werken. Het was voor mij de omgekeerde wereld. Wat veel mensen rond hun dertigste leren, heb ik voor mijn twintigste al geleerd. Maar wat anderen leren van nul totdat ze twintig zijn, leer ik nu van twintig tot veertig jaar.

Een klein jaar geleden merkte ik een gigantische ommekeer in mijn leven. Ik ben nu 27 jaar oud. Ik heb mezelf opgevoed en ben mijn eigen ouder geweest. Daar geloof ik heel erg in: self parenting. Ik ben niet meer onzeker. Ik weet heel goed wie ik ben als mens, waar ik voor sta en wat ik wil.

Ondertussen heb ik twee eigen bedrijven. Ik heb mijn eigen management, Maxime van der Heijden MGM\T opgezet en ben begonnen met Spaceshuttle Productions, een productiebedrijf, om me in te zetten voor goede doelen. Zo ben ik nu bezig met #CareForKids, een project voor Het Vergeten Kind.

#CareForKids

Ik wil kinderen die – net als ik – opgroeien in pleeggezinnen of in een soortgelijke lastige thuissituatie een hart onder de riem steken en ze laten zien dat je een slechte situatie om kunt zetten tot iets moois en positiefs. Die kinderen hebben zo veel onzekerheid in hun leven, waardoor ze zelf ook onzeker worden. Ze hebben iemand nodig die hun sterke punten uit die situaties haalt, zodat ze zichzelf kunnen omarmen en niet vast blijven zitten in negativiteit.

Dat je een vervelende jeugd hebt, betekent niet dat dat is wie je bent. Je kunt nog alle kanten op met je leven. Als je tegen mij als kind had gezegd dat ik op mijn twintigste al een model was en een eigen huis in Amsterdam had, had ik je nooit geloofd.

De problemen die ik als kind had, hebben me veel beïnvloed. Ik ben daardoor beschadigd, maar ik ben er ook heel sterk van geworden. Ik wil de kids van nu graag wat moois en positiefs meegeven en waar nodig helpen. Namens het project #CareForKids heb ik daarom een mailadres opgezet. Alle kinderen die vragen hebben kunnen tot het einde van het jaar een mailtje sturen naar vraag@maximevanderheijden.com. Ik zal ze met alle zorg en liefde beantwoorden."

Advertentie - Lees hieronder verder
Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Psyche