Waarom je niet continu over alles na moet denken

Verplicht leesvoer voor alle overdenkers

image
Unsplash

Lianne Marije Sanders (30) werpt elke week een blik op wat millennials bezighoudt. Van Famke Louise tot 'op zoek gaan naar jezelf', Lianne heeft er een mening over.

Vroeger droomde ik van een koophuis in Amsterdam met een Scandinavische inrichting. Minimaal twee keer paar jaar op vakantie, kleding die hip was, altijd genoeg geld om m’n lievelingsparfum te kopen en zo’n opblaasflamingo waarop ik dan zongebruind en met m’n haar vol highlights kon doen alsof ik heel gelukkig was. Gewoon, een leven zoals je bewondert op Instagram.

Onrust
Zelf voelde ik vooral veel onrust, dus bij elk mooi plaatje dat ik zag, dacht ik: nou, wanneer je dat allemaal hebt, zul je vast wel écht gelukkig zijn. Wanneer je drie keer per jaar met een kokosnoot in je hand de wind door je haar voelde waaien in Bali, kon je toch niet zoveel te klagen hebben. Dacht ik. Al helemaal niet wanneer je daarna weer terugkeerde naar een succesvolle baan op een gaaf kantoor of bij een groot tijdschrift. Een mooi huis, een vette baan, veel succes - als je dat had, leek geluk in kannen en kruiken.

Strategische keuzes maken
Maar ja, dat had ik niet. En dat koophuis of dat grote succes was nou ook niet echt binnen handbereik. Dus ik maar doorzetten, ploeteren, werk doen dat ik superkut vond maar waardoor ik uiteindelijk vast ‘succesvol’ zou worden, alles in de hoop dat die verschrikkelijke onrust in mij, die steeds zei: ‘dit voelt niet goed’, zou stoppen. Daarbij: gevoel, gevoel, ach, wat is nou gevoel. Je kunt maar beter je toekomst een beetje strategisch uitstippelen en aan de bak - anders zou naast succes, dat koophuis al helemaal nooit komen.

Denken, doen en doodongelukkig
Nou, die periode in mijn leven, of eigenlijk, mijn hele leven tot vorig jaar, noem ik ‘denken, doen en doodongelukkig’. Altijd was ik maar bezig met nadenken over hoe ik gelukkig zou worden, hoe ik me beter zou voelen, hoe ik het leven gewoon echt leuk zou vinden. Denken, plannen, organiseren, actie ondernemen. Maar ik voelde me eigenlijk steeds kutter. Toen ik bij een psycholoog kwam, zei ze: jij begint vrijwel elke zin met ‘ik denk…’ maar voel je ook iets?

Doorzetten
Ik voelde een hele hoop. Maar dat stopte ik altijd weg omdat ik dacht dat gevoelens me een labiel, emotioneel wezen maakte. Soms gaf ik er even gehoor aan, want ja, als ik weer eens met tranen in m’n ogen ergens zat te werken omdat ik me er zó niet thuis voelde, dan kon ik m’n emoties niet langer ontkennen. Maar meestal dácht ik dan later vooral weer: ik moet me niet zo aanstellen. Ik moet doorzetten.

Vol adrenaline
En dat lukte dus niet. Doorzetten. Ja, een paar weken kon ik werken aan een freelance klus die ik verschrikkelijk vond en dan was ik nog enthousiast en vrolijk ook - maar daarna stortte ik helemaal in. Dan analyseerde ik m'n opties weer helemaal kapot en zat ik dagen, vol adrenaline, vast in m'n hoofd.

De natuur heeft dat zo geregeld
Dat is ook niet zo gek, want je lijf zorgt ervoor dat je weinig emoties voelt wanneer je druk bent. Of stress voelt. Vroeger, wanneer je voor een tijger stond, moest je namelijk vol adrenaline kunnen vluchten. Dan was het niet echt handig wanneer je dan eerst een tijdje stilstond om te voelen hoe dat eigenlijk voor je voelde. ‘Goh, wel vervelend joh, deze situatie, dat voelt niet zo fijn.’ Nee, hup, aan de gang ermee, wegwezen.

Wat voel je nou eigenlijk?
Wanneer je dus vaak druk bent, verlies je langzamerhand het contact met hoe je je voelt. En vind je dat vaak ook een stuk minder belangrijk. Je hoofd heeft de boel namelijk wel op orde. Je wéét wel wat je wil. Maar daardoor kun je soms aardig in de knoop raken. En natuurlijk zijn sommige mensen gevoeliger dan anderen, maar iédereen heeft een intuïtie. En gevoelens. En het loont om daarnaar te luisteren.

Onrust? Waar?
Sinds ik luister naar m'n intuitie in plaats van alles overanalyseer, voel ik een stuk minder onrust. Ik ben bij keuzes niet meer bezig met wat strategisch gezien misschién het beste lange termijn resultaat oplevert en met wat m’n omgeving zou goedkeuren, maar luister naar wat ik voel. Hoe ik dat doe? Zorgen dat ik niet zo druk ben. Zodat ik m’n gevoelens ook echt kan ervaren. Concreet? Wandelen in het bos. Zitten op een stoel in de zon. Een weekend zonder telefoon. Urenlang alleen maar koken, eten en rommelen in huis. Minder prikkels, minder werken, minder kijken op social media. Voelen in plaats van denken.

En ja, door dat mindere werken, is de kans op groot succes en dat koophuis verder weg dan ooit. Maar geluk juist binnen handbereik.

Advertentie - Lees hieronder verder
Meer van Psyche